Το lockdown αποδείχθηκε τραγική αποτυχία Γιώργος Νικολαΐδης Ψυχίατρος, Διευθυντής Ψυχικής Υγείας

 

Γιώργος Νικολαΐδης Ψυχίατρος, Διευθυντής Ψυχικής Υγείας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού Συνέντευξη στον Γιάννη Ελαφρό    

ΠΗΓΗ: Πριν Σάββατο, Νοεμβρίου 07, 2020

Οι επιπτώσεις της πανδημίας έχουν ξεκάθαρα ταξικό πρόσημο. Σήμερα έχουμε ήδη στοιχεία για το γεγονός ότι οι θάνατοι είναι πολύ περισσότεροι στα φτωχότερα στρώματα

 Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως τα πάει καλά στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Ποια είναι η γνώμη σου;

Αυτό να το συζητήσουμε ξανά σε λίγους μήνες: η κυβέρνη­ση δανείστηκε χρόνο με το lockdown την άνοιξη, χρόνο που δεν αξιοποίησε στην απο­συμφόρηση των δομών μαζι­κής συγκέντρωσης πληθυσμού (φυλακές, ιδρύματα, camps), στη λήψη μέτρων προστασίας στους χώρους φιλοξενίας ηλι­κιωμένων και χρονίως πασχόντων και στην ενίσχυση των υποδομών πρωτοβάθμιας περίθαλψης και επιδημιολογικής επιτήρησης. Η πολιτική του lockdown της άνοιξης εμφανώς απέτυχε, καθώς εντός τρι­μήνου μας έφερε ξανά στο ίδιο σημείο που ήμασταν.

Δεν είναι η Ελλάδα σε καλύτερη θέση σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Φυσικά αλλά αυτό πιθανότα­τα θα αλλάξει τους επόμενους μήνες. Άλλωστε η βασικότε­ρη παράμετρος που φαίνεται να καθορίζει την έκθεση μιας χώρας στην επιδημία είναι ο βαθμός διεθνοποίησης: με την παραγωγική βάση της χώρας αποδιαρθρωμέ­νη πέραν του τουρισμού και της ναυτιλίας, και με τόσο μειωμένη κίνηση στους δυο αυτούς κλάδους, δεν είναι παράξενο που η Ελλάδα έχει ακόμα σχετικά λιγότερους θανάτους από την πανδημία. Ωστόσο τέτοιες διαφοροποι­ήσεις ανάμεσα στις χώρες θα τείνουν να εξισωθούν.

  Όταν στριμώχνονται οι κυβερνητικοί, λένε πως την ίδια πολιτική εφαρμόζουν Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, παντού. Δεν είναι έτσι;

Καλό είναι να θυμόμαστε πως η Ισπανία και η Ιταλία, που έλαβαν ανάλογα μέτρα, είναι σήμερα στην πρώτη δεκάδα παγκοσμίως των χωρών στην θνησιμότητα από τον κορονοϊό — άρα μάλλον δεν μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο προς μίμηση. Τις μέρες αυτές δε, η Γαλλία ξεπέρασε σε θνησιμό­τητα τη Σουηδία, που τόσο είχε επικριθεί την άνοιξη.

 Η κυβέρνηση εκβιάζει τον κόσμο, λέγοντας πως θα πάμε σε lockdown επειδή δεν πειθαρχούν στα μέτρα. Ποια είναι η γνώμη σου;

Η πολιτική του lockdown αποδείχτηκε μια τραγική αποτυχία από άποψη δημό­σιας υγείας: απέτυχε να δι­ασφαλίσει εκείνο στο οποίο αποσκοπούσε ήτοι τον έλεγχο της επιδημίας. Εί­ναι μια αποτυχημένη πο­λιτική αγνώστου πατρός, καθώς κανένας ακόμα δεν το παραδέχεται και σε κανέναν δεν καταλο­γίζεται. Παρά τις φρούδες ελπίδες περί εμβολίου κ.λπ., είναι πλέον προφανές σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα του λαού ότι αυτές οι πολιτικές ούτε είχαν ούτε έχουν κανένα νόημα. Οι πολιτικές του lockdown είναι η χειρότερη μορφή άρνησης της επιδημίας: το εμπόριο ελπίδας ότι είναι δυνατόν τάχα να αποφύγουν οι κοινωνίες το επιδημικό κύμα. Αντιθέτως θα έπρεπε οι κοινωνίες, αποδεχόμενες ότι η επιδημία θα εξελιχθεί, να επενδύσουν στην ενίσχυση της  ανθεκτικότητάς τους, στην προστασία των ευάλωτων και στην αλληλεγγύη στους πληττόμενους. Όλα τα υπόλοιπα εκπορεύο­νται από άλλες οικονομικές ή πολιτικές σκοπιμότητες.

 «Ναι, αλλά αυτό λένε οι ειδικοί» είναι η μόνιμη επωδός κυβέρνησης και ΜΜΕ...

Ποιοι ακριβώς; Οι πληρωμένοι πλασιέ των πολυεθνικών που ανταμείφθηκαν από τους εργοδότες τους με μια προβε­βλημένη θέση σε κάποιο πανε­πιστήμιο; Οι καλοταϊσμένοι με προγράμματα κρατικοδίαιτοι «επιδημιολόγοι» που δεν βρί­σκει κανείς μισή πραγματικά επιστημονική δουλειά στο βιογραφικό τους; Οι επαγγελματίες δημοσιοσχεσίτες του peer review; Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η παλινδρόμηση σε συντηρητικές οπτικές στον δημόσιο λόγο της Αριστεράς στις μέρες μας: για παράδειγ­μα, διαβάζει κανείς σε ιστότοπους που ευαγγελίζονται τον κομμουνισμό, άρθρα που προ­τρέπουν σε πανεθνικά προ­σκλητήρια με τη συμμετοχή της Εκκλησίας και των μεγάλων ιδιωτικών ομίλων υγείας! Η πιο οξυδερκής, ριζοσπα­στική και ταξική τοποθέτηση στην εγχώρια συζήτηση δημοσιεύεται αυτόν τον καιρό σε ιστοσελίδες όπως η avantgarde2009 ή η serajevomag, ενώ αρκετές οργανώσεις της Αριστερός μοιάζουν να έχουν προσχωρήσει στην ηγεμονία της αστικής ιδεολογίας...

Η πανδημία και τα περιοριστικά μέτρα προκαλούν ανεργία, φτώχεια, στρες. Ποιες είναι οι ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις και τι προβλήματα υγείας μπορούν να προκαλέσουν;

Οι επιπτώσεις και σε νοσηρότητα και σε θνησιμότητα των μέτρων του lockdown θα είναι πολύ μεγαλύτερες από ό,τι της επιδημίας αυτής καθαυτής. Η πτώση του ΑΕΠ παγκοσμίως (και εγχωρίως) και η ταυτόχρονη αποσάθρωση κάθε πλαισίου προστασίας της εργασίας θα προκαλέσουν εκατομμύρια θανάτους κυρίως από καρδιαγγειακά, κακοήθεις νεοπλασίες και μεταβολικό σύνδρομο την επόμενη δεκαπενταετία. Επίσης, η παραμέληση ιατρικών προβλημάτων στον καιρό της πανδημίας έχει ήδη προκαλέσει σημαντικό αριθμό θανάτων.

 Έχουν καταγραφεί αυξημένες τάσεις αυτών των ψυχοκοινωνικών πιέσεων στον πληθυσμό;

Φυσικά, έχουμε ήδη σε όλη την Ευρώπη αύξηση των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας, καταθλιπτικών και αγχωδών διαταραχών και των κοινωνικών προβλημάτων που σχετίζονται με ακραία φτώχεια. Σε κάποιες χώρες έχουν ληφθεί μέτρα. Στην Ελλάδα έχουν γίνει περισσότερο επικοινωνιακού χαρακτήρα παρεμβάσεις.

Πώς συνδέονται οι επιπτώσεις της πανδημίας με την κοινωνικο-οικονομική θέση των εργαζομένων;

Οι επιπτώσεις και της πανδημίας και των μέτρων αντι­μετώπισής της -που είναι οι περισσότερες- έχουν ξεκάθαρα ταξικό πρόσημο. Δεί­τε για παράδειγμα τις ΗΠΑ, στις οποίες υπήρχαν πριν την επιδημία 70 εκατομμύρια ανασφάλιστοι ή μισοασφαλισμένοι: είναι διαφορετικού επιπέδου η ευαλωτότητα κάποιου που πάσχει π.χ. από διαβήτη, αλλά λαμβάνει φροντίδα και συστηματικά αγω­γή κ.λπ., από κάποιον που γενικά ο διαβήτης του είναι αρρύθμιστος. Σήμερα έχουμε ήδη στοιχεία για το γεγονός ότι οι θάνατοι είναι πολύ περισσότεροι στα φτωχότερα στρώματα. Κι ακόμα: η θνησιμότητα από τον ιό αφορά βασικά ηλικιωμένους και χρονίως πάσχοντες. Κάνει λοιπόν εντύπωση που κανένα υποκείμενο της Αριστεράς δεν προβάλει τον αυτονόητο πολιτικό στόχο της μείωσης των ορίων συνταξιοδότησης, της αποκατάστασης του επιπέδου των συντάξεων γήρατος και αναπηρίας σε αξιοπρεπή επίπεδα, έτσι ώστε οι άνθρωποι σε αυτές τις ηλικίες να μπορούν να ζουν στην κοινότητα και όχι σε γηροκομεία, χωρίς να αναγκάζονται να εκτίθενται στην καθημερινή έξοδο για το βιοπορισμό τους. Γιατί;

ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (μέρος β)

 

Άσειστα ολόγυμνα τειχιά και μείς ,τα Ελληνικά στοιχειά

Κλεισμένοι μέσα στο κελί κατηγορούμενοι για στάση

προσμένουμε υπομονή ποτ΄ ένας φίλος να φανεί

΄΄Ρίζο΄΄ κρυφά και ΄΄Εμπρός΄΄ να μπάσει ΄΄Δελτίο΄΄

να μπάσει στο κελί .

ΟΙ ΣΤΑΣΙΑΣΤΕΣ  Ποίημα Του Νίκου Σαραντάκου (Αλύγιστος 26-10-19450

 Η ιστορία της Λεσβιακής αντίστασης έχει παλιές και βαθιές ρίζες .Την δεκαετία 1927 - 1937 είχαμε μεγάλους απεργιακούς αγώνες πολλοί συμπατριώτες μας αγωνιστές πρωτοστάτησαν και πήραν μέρος σε πορείες συγκεντρώσεις απεργίες όπως οι καπνεργάτες ,οι αρτεργάτες οι ελαιοπαραγωγοί έδωσαν σκληρές μάχες με αποκορύφωμα  τα Χριστούγεννα του 1944 με το περίφημο GO BACK αλλά και πιο πριν ήδη από το 1924 αρχίζει να εμφανίζεται η κομμουνιστική νεολαία να θυμίσουμε εδώ τα γεγονότα του Πολυχνίτου ανήμερα πρωτομαγιάς μικρά παιδιά κολλήσανε αφίσες στο χωριό και ο Νομάρχης Λέσβου τους καταδίωξε. Το 1887 ιδρύεσαι η Εργατική Αδελφότης Μυτιλήνης ενώ στις 15 Μαΐου 1917 με α.π. 132/1917 Πρωτ. Μυτιλήνης  ιδρύεται το Παλλεσβιακό Εργατικό Κέντρο, στις 6  Ιουνίου 1924 δημιουργήθηκε η Ένωση Παλαιών Πολεμιστών Αγιάσου ενώ στις 31 Ιουλίου 1924 πήρε σάρκα και οστά η Ένωση Παλαιών Πολεμιστών Μυτιλήνης ,την χρονιά 1928  με 1929  στην Αγία Παρασκευή ιδρύεται το σωματείο εργατών γής με πρόεδρο τον  Χαρ. Θεοδοσίου, το σωματείο εργατών γης Αγιάσου δημιουργήθηκε  το 1934 ενώ στον Μαντάμάδο ιδρύεται  το 1934 το σωματείο εργαζομένων στα Λιοτρίβια.Το εργατικό συνδικαλιστικό κινημα αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά σιγά σιγά .Ο σπόρος βρισκόταν πιά  στην γη έτοιμος να καρποφορήσει..

                       

     εφημερίδα ΗΧΩ ΑΓΙΑΣΣΟΥ 23 Φεβ 1936 σελ.3

Η θρυλική τριάδα στην Πλ. Κυπρίων Πατριωτών

Συζητήσεις πολιτικές οικονομικές προβλήματα πολιτικές αναλύσεις ήταν σχεδόν καθημερινές στην «αλυσίδα» η παρέα αυτή σχολίαζε τα πάντα αποτελούμενη  από τον Μανώλη Βάλλη δάσκαλο, Παντελάκης Βλαχόπουλο δικηγόρος και τον γιατρό Παν. Περρή. Στις 11 Σεπτέμβρη 1932 Ο Μ. Βάλλης και ο Π. Περρής εκδίδουν την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ όργανο καθοδήγησης   των κομμουνιστών και της εργατικής τάξης. Ο άνεμος της λευτεριάς έπνεε ήδη ούριος το  ΚΚΕ αρχίζει σιγά σιγά να γειώνεται με την κοινωνία και τα προβλήματα της εργατικής τάξης ίσως το μοναδικό κόμμα που αφουγκράστηκε τον παλμό της εργατικής τάξης εκείνη την εποχή.

  Η ίδρυση και η δράση της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) στη Λέσβο.

Το 1926 στην γειτονιά της Επάνω Σκάλας δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα ΟΚΝΕ οι λέξεις πάλη των τάξεων καπιταλισμός εκμετάλλευση καταπίεση  τα ονόματα Λένιν και   Μαρξ  ήταν σχεδόν άγνωστα μέχρι τότε. Με πρωτοβουλία του Μιχ. Τυρίμου βουλευτή κομμουνιστή που εκλέχτηκε με τον συνδυασμό του Παλλαϊκού Μετώπου στις εκλογές του 1936 ιδρύεται η ΟΚΝΕ Λέσβου. Ας θυμηθούμε μερικά γνωστά ονόματα αγωνιστών όπως του Τηλ. Βασάλου του Ηλία Κακαλιά και του Στέφανου Φουντή και οι τρείς  πέρασαν από το σχολείο αυτό και οι τρείς τους εκτελέσθηκαν  την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.  Η ΟΚΝΕ πανελλαδικά  προσχώρησε αμέσως στην Κομμουνιστική Διεθνή Νέων, η οποία είχε ιδρυθεί το Νοέμβρη του 1919 και αποτελούσε τμήμα της Γ' Διεθνούς.

 Η ίδρυση της ΟΚΝΕ, αποτελούσε σημαντικό σταθμό στην ιστορία του επαναστατικού νεολαιίστικου κινήματος της Ελλάδας και τον καλύτερο βοηθό του Κόμματος για τη δουλειά του στη νεολαία. Η εξασφάλιση της διάδοσης της επιστημονικής κοσμοθεωρίας του μαρξισμού - λενινισμού στη νέα γενιά, αλλά και η πρωτοπόρα οργάνωση που μπορούσε να συσπειρώσει και να καθοδηγήσει το κίνημα της νεολαίας για τις δικές του διεκδικήσεις στο πλευρό του εργατικού κινήματος, εύρισκαν την πραγμάτωσή τους με τη δράση της ΟΚΝΕ.

Σε ό,τι αφορά την καθοδηγητική - διαπαιδαγωγητική δουλειά του Κόμματος στην ΟΚΝΕ, ανάμεσα στ' άλλα πήρε και την εξής απόφαση: «Επίσης πρέπει τα δραστήρια μέλη της Νεολαίας να τραβηχτούν στο Κόμμα γενόμενα μέλη του Κόμματος. Τα μέλη αυτά θα εξακολουθούν να εργάζονται όπως και πριν μέσα στη Νεολαία, υποχρεωτικά όμως θα παρακολουθούν τη δουλειά του Κόμματος. Με τον τρόπο αυτό θα μεγαλώνει η επιρροή του Κόμματος στη Νεολαία, ενώ απ' τ' άλλο μέρος η υποστήριξη της νεολαίας απ' το Κόμμα θα γίνει πιο ζωηρή».

 Έτσι ανάμεσα στ' άλλα επιβεβαιώνει την αρχή που διέπει τις σχέσεις τους ως εξής: «Η Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ελλάδος αποτελεί τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδος και ως τέτοιο υποτάσσεται στην πολιτική κατεύθυνση του Κόμματος του οποίου δέχεται το πρόγραμμα και μέσα στα όρια της πολιτικής του γραμμής δρα... Η Ομοσπονδία έχει εσωτερική αυτονομία (απέναντι του Κόμματος) που της επιτρέπει να έχει τη δική της συγκεντρωμένη οργάνωση... Σύμφωνα μ' αυτά η Ομοσπονδία κάνει τα δικά της συνέδρια, συνδιασκέψεις και έχει τα δικά της διευθυντικά όργανα».

 

ΠΗΓΕΣ:

 https://www.rizospastis.gr/story.do?id=7168118

 «Το ΚΚΕ, Επίσημα Κείμενα 1934-1940», τόμος 4ος.

 «Σαράντα Χρόνια του ΚΚΕ, Επιλογή Ντοκουμέντων».

 «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» - Α' Τόμος.

 Αύρα Παρτσαλίδου «Αναμνήσεις απ'την ΟΚΝΕ»

 Σελίδες του αγώνα  του  Γιώργου Σκούφου

 Τα Συναξάρια τόμος Α΄ του Παν. Κουτσκουδή

 

 

Η ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (μέρος α)

                           

....Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ δύσκολος δρόμος/Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος /τον κρατάς όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου/και μετράς το σφυγμό του πάνω σε τούτο το σημάδι /που άφησαν οι χειροπέδες ...!

Απόσπασμα από το καπνισμένο τσουκάλι του Γ. Ρίτσου.

Kάθε χρονο στις 27 Σεπτέμβρη γιορτάζουμε την ίδρυση του ΕΑΜ.Το ΕΑΜ γεννήθηκε μέσα από την φρίκη το χάος την δυστυχία του λαού μας για ελευθερία εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική προκοπή με τις βαθιές ρίζες στην συνείδηση του λαού μας το ΕΑΜ ζωντανεύει και πάλι τις μνήμες μας και σήμερα φωτίζει τους αγώνες των χιλιάδων αγωνιστών και εργαζομένων για Ειρήνη Δημοκρατία και Σοσιαλισμό για μία πατρίδα πραγματικά ελεύθερη.

Το φιλοαγγλικό δικτατορικό καθεστώς της 4^ης Αυγούστου θα βρεθεί στο πλευρό των  Άγγλων αντίθετο με την εισβολή της φασιστικής Ιταλίας αλλά και της Γερμανικής επίθεσης εναντίον της Ελλάδας .Μετά την μάχη της Κρήτης κυβέρνηση και Γεώργιος Β΄ θα φυγαδευτούν με την βοήθεια των Άγγλων αφήνοντας το  πεδίο  ανοιχτό και ελεύθερο στους νέους κατακτητές.

Στις 23 Απριλίου του 1941 ο νέος πρωθυπουργός Εμμ .Τσουδερός στο διάγγελμα του αναφέρει:  << Έλληνες καρτερείτε .Έτσι αυξάνουν τα ηθικά κέρδη της χώρας δια των οποίων σύντομα θα ανεγερθεί  η νέα Μεγάλη Ελλάδα >>.Η αστική τάξη δεν έκανε τίποτε άλλο από το να περιμένει την απελευθέρωση της πατρίδας από μακριά μην κάνοντας τίποτε  άλλωστε για αυτό θα φρόντιζε  για δράση και αντίσταση  ο φτωχός και εξουθενωμένος λαός και οι κομμουνιστές. Έτσι πολύ απλά περιγράφουμε την ιστορική συγκυρία της εποχής καθοριστικός παράγοντας το ΚΚΕ που πρόβαλλε και αγωνίστηκε με μεγάλο τίμημα προβάλλοντας την απελευθέρωση της Ελλάδας μακριά από κάθε ιμπεριαλιστική εξέρτηση.

Η Λεσβιακή αντίσταση υπήρξε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της τοπικής ιστορίας αλλά ελάχιστα προβεβλημένο .Σκοπός του συγκεκριμένου αφιερώματος χωρίς να θέλουμε να παραβλέψουμε τις λοιπές αξιόλογες έρευνες αλλά και την βιβλιογραφία αρκετών ερευνητών  αλλά και των ίδιων των αγωνιστών ,είναι να φωτίσουμε ακόμα περισσότερο τις πιό σημαντικές στιγμές  της αντίστασης του νησιού μας ο αγώνας για λευτεριά έχει αρχίσει από πολύ παλιά και θα τελειώσει όταν ο λαός πάρει την κατάσταση στα χέρια του .

Ιστορικής  σημασίας γεγονός η μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση τόσο  οι ιδέες όσο και το έργο της όπως ήταν φυσικό επέδρασσαν και στην χώρα μας αλλά  και παγκόσμια στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος.

H Ελληνική Αντίσταση είχε συμβάλλει στην αναπτέρωση του ηθικού του λαού μας στα δύσκολα χρόνια και αποτελεί την κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα . Σήμερα αυτός ο αγώνας ενοχλεί την αστική τάξη ενοχλεί η τοξικότητα  και ο αντιιμπεριαλιστικός και διεθνιστικός  χαρακτήρας της.

Όπως ο Γ. Σκούφος αναφέρει στο βιβλίο του Σελίδες του αγώνα …η έννοια της πατρίδας για τον εργατική τάξη και τον λαό δεν ταυτίζεται μόνο με γεωγραφικά και εθνικά σύνορα. Η πραγματική υπεράσπιση τους αναπόφευκτα συνδέεται με την πάλη  κατά της αστικής τάξης εναντίον της  εκμετάλλευσης  και της κοινωνικής  καταπίεσης….εμείς να προσθέσουμε ότι μαζί με τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα που παρουσιάζει το εαμικό κίνημα συνυπάρχει ασφαλώς  και το ταξικό στοιχείο.

Για πολλούς το ξύπνημα ήταν οδυνηρό.

Ήταν  4 Μαΐου 1941 ημέρα Κυριακή γύρω στις δέκα το πρωί όταν στο λιμάνι κατέφθασαν  τα πρώτα οπλιταγωγά με Γερμανούς στρατιώτες του Γ Ράιχ το Ιθάκη  κα το Οδυσσεύς  υπό την διοίκηση του συνταγματάρχη Φον Σέλβιτς .

Καμία διάθεση αντίστασης δεν υπήρχε ούτε από την διαλυμένη ΣΔΑ ούτε και από τους χωροφύλακες αυτοί ήταν επιφορτισμένοι απλά με την ασφάλεια του καθεστώτος άλλωστε ο εχθρός βρισκόταν αλλού ήταν απόλυτα ταξικός ήταν οι ….κομμουνιστές και οι αντιστασιακοί. Ήρθε η ώρα που η   Εθνικοφροσύνη πετά την μάσκα της ,ο μόνος άλλωστε που είχε διάθεση να αγωνιστεί ήταν ο εξουθενωμένος πιά λαός.

WILLKOMMEN TAPFERE DEUTSCHE SOLDATEN καλώς ήρθατε γενναίοι Γερμανοί στρατιώτες  ΄’έγγραψε ο Γκράβαλης διευθυντής της εθνικοσοσιαλιστικής φυλλάδας ΦΩΣ που από υποστηρικτής του Μεταξά συνεχίζει την ναζιστική του προπαγάνδα.

«Γερμανοί στρατιώται. Τίποται απολύτως δεν μας χωρίζει μεταξύ μας. Αν υπήρξαν πλάναι που μας έφεραν αντιμετώπους προς στιγμήν, αι πλάναι αυτοί θα διαλυθούν και θα διαλυθούν εάν σεις και ημείς το θελήσωμεν. […] Εφέρατε διά λόγους τους οποίους θα ειπεί κάποτε η ιστορία, τον αγκυλωτόν σταυρόν μέχρι των επάλξεων επί των οποίων η ψυχή μας υψώνει και λατρεύει την γαλανόλευκον. […] Γενναίοι του Γ΄ Ράιχ στρατιώται. Καλώς ήλθατε εις την πάντοτε και αιωνίως Ελληνικήν μας Πατρίδα. […] Ημείς σας υποσχόμεθα ένα  πράγμα. Να εργασθώμεν με όλας μας τας δυνάμεις μας διά να σας καταστήσωμεν ευχάριστον την ανάμνησίν της. […] εχθρούς εις τον τόπον ούτον δεν θα εύρητε. Πλανηθέντας ίσως να εύρητε πολλλούς».

Ενώ η διαταγή της ΣΔΑ στις 3 Μάιου 1941 αναφέρει :

«Από της κοινοποιήσεως της παρούσης άπαντες οι κάτοικοι της πόλεως  θα παραμείνουν εν ηρεμία και εις τας οικίας των. Αι περίπολοι διετάχθησαν όπως συλλαμβάνωσι πάντα κυκλοφορούντα και εις περίπτωσιν δυστροπίας κάμωσι χρήσιν των όπλων».

 Το παραπάνω φέρει την υπογραφή του Στρατ. Διοικητή Θ. Καγκούρη  με τις ευλογίες του Μητροπολίτη Ιακώβου.

 Σιγά σιγά η αντίσταση κατά του κατακτητή αποκτούσε γείωση με το λαό και έπαιρνε σάρκα και οστά. Τα πρώτα βράδια της κατοχής νεαρά και αμούστακα παιδιά ξεπετάχτηκαν μέσα από το πάρκο  και πετροβόλησαν τον σκοπό που φύλαγε τα καράβια που έφτασαν οι Γερμανοί. Η πρώτη πράξη αυτοτελούς αντίσταση κατά των κατακτητών

Από την  Ελεύθερη Λέσβο  5/10/1944 διαβάζουμε :

«Είμεθα στη Μυτιλήνη είναι το μέρος που σε τρώει η μαλάρια ο ελώδης και ο κίτρινος πυρετός αυτή είναι η Μυτιλήνη. Είναι το μέρος που αγοράζεις συνειδήσεις για ένα κομμάτι ψωμί. Είναι το μέρος που αγοράζεις τις γυναίκες για φαγητό μόνο .Αυτή είναι η Μυτιλήνη είναι το τέλος της γής ο πρωκτός της γής».

Στίχοι του αιμοβόρου εισαγγελέα Funke του προέδρου του Γερμανικού Στρατοδικείου που αιματοκύλησε την Λέσβο  στα Τσαμάκια  και στο Αεροδρόμιο .Σαράντα  μήνες κράτησε η ναζιστική κατοχή στην Λέσβο 17 επίσης καταγεγραμμένες εκτελέσεις 42 θύματα πάντα με την ίδια κατηγορία <<διέπραττε κλοπάς>> ή <<μεταχειρίζετο περίστροφον>> <<ετυφεκίσθη παρά των Γερμανικών Αρχών >>.

Τι κάνουμε ; χρειάζεται να οργανωθούμε

Σιγά σιγά ο σπόρος της  Αντίστασης πέφτει στην γη  τον Απρίλη του 1941 φτάνει στην Μυτιλήνη μία από τις μεγαλύτερες μορφές του Λεσβιακού επαναστατικού κινήματος ο Γρηγόρης Κουντουρέλλης γεννηθείς στην Αγιάσσο δραπέτης από το σανατόριο των φυλακών Ασβεστοχωρίου Θεσσαλονίκης ,όταν οι Γερμανοί τον Απρίλη μπήκαν στην Θεσσαλονίκη ,ο σπόρος της αντίστασης έπεσε στο χώμα του νησιού. Σιγά σιγά στήνεται και ο πρώτος πυρήνας με τους Παπαγιαννόπουλο τον ιατρό ,Γ .Τσαγκαρέλλη , Λουίζο και Σταμ. Πατλάκα επίσης η δράση επεκτείνεται στο ανταρτοχώρι της Αγιάσσου και σιγά σιγά δημιουργείται το πρώτο μέτωπο αγώνα αυτός ήτανε και ο πρώτος άτυπος πυρήνας αντίσταση στην κατοχική Λέσβο.

2 Σεπτέμβρη 1941 ο Νίκος Βουδούρης ο πρώτος  γενναίος  αγωνιστής κομμουνιστής που φυλακίσθηκε και εκτελέστηκε στην Μυτιλήνη με την κατηγορία της  ότι επιδιώξε  να συγκροτήσει  αντιστασιακή οργάνωση η ανακοίνωση του θανάτου του δημοσιευμένη στο ΦΩΣ του Γκράβαλη στις 9 Σεπτεμβρίου 1941.

Νοέμβρης χειμώνας του 1941 στο σπίτι του Αντώνη Πρωτοπάτση κοντά στο Νοσοκομείο  έγινε μία μεγάλη σύσκεψη για το τι πρέπει να κάνουμε και πώς να δράσουμε σε αυτήν πήραν μέρος οι  : 1.Απ.Αποστόλου ή Λεωνίδας  2.Ζήν.Ελευθεριάδης ή Πέτρος 3.Θ. Λευκίας ή Ανακρέων 4.Παν.Κεμερλής Ή Παύλος Πράσινος και 5.Δημ.Σίμος ή Δημοσθένης .

Βέβαια για τον τελευταίο πολλά λέγονταν καθώς κατηγορήθηκε σαν χαφιές  ήταν φίλος του Γαλούση του τότε Αστ. Διευθυντή.

Ενώ στις 21 Δεκέμβρη του 1941 οι γνωστοί σαλταδόροι ,οι αλήτες ,οι κουρελιασμένοι έκοψαν τα τηλεφωνικά καλώδια των Γερμανών στα σημερινά μπλόκια πράξη που εξόργισε τους Γερμανούς  που απείλησαν με αντίποινα. Μάλιστα ο διορισμένος από τους Ναζί δήμαρχος Μυτιλήνης Γ. Χονδρονίκης  απεύθυνε έκκληση στον πατριωτισμό και την φρόνηση των Μυτιληναίων.

Αυτή ήταν ίσως και η πρώτη οργανωτική προσπάθεια συγκρότησης οργάνωσης πήρε την ονομασία ΚΕΑΑΛ και αργότερα σε νομαρχιακή επιτροπή ΕΑΜ Λέσβου.

Μετά τον πρώτο σπόρο τώρα έδεσε και ο καρπός του πόθου για λευτεριά και αντίσταση στον ξένο κατακτητή. Πυρήνας της κίνησης αυτής το ΚΚΕ αλλά συμμετείχαν και  άλλοι αριστεροί  πολίτες εκείνης της εποχής.

Από το βιβλίο των Κεμερλή- Πολυχρονιάδη διαβάζουμε  σελ.111 

…Σε καμιά περίπτωση δεν χρειαζότανε άλλη διευκρίνηση γιατί το στοιχείο της λαϊκής εξουσίας υπάρχει πάντα μέσα  στην έννοιά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα….

Έτσι κάπως αρχίζει η σκοτεινή και δυσβάσταχτη Γερμανική κατοχή στην Λέσβο θεωρώντας ότι οι μνήμες αυτές δεν πρέπει να ξεχαστούν και να διαγραφούν  έχουμε καθήκον να τίς διαφυλάξουμε ιδιαίτερα στις μέρες μας όταν απέναντι μας έχουμε την φασιστική και ρατσιστική απειλή.

 

 

7 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ

18 Σεπτέμβρη 2013, επτά  χρόνια πέρασαν από την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον άνανδρο Χρυσαυγίτη Ρουπακιά, ένα γεγονός που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί πάση θυσία. Την Τετάρτη 7 Οκτώβρη αναμένεται επιτέλους η απόφαση που ασφαλώς όποια και αν είναι δεν θα μπορούσε να είναι καθολικά αποδεκτή αν δεν περιέχει την απερίφραστη καθολική καταδίκη της δολοφονικής και εγκληματικής  οργάνωσης της Χρυσής Αυγής.

Δεν θα ξεχάσουμε την απόφασή της εισαγγελέως το 2019 που πρότεινε την απαλλαγή των κατηγορουμένων για τις κατηγορίες της συμμετοχής/ένταξής τους ή την διεύθυνση  εγκληματικής οργάνωσης με το σκεπτικό ακριβώς ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι εγκληματική οργάνωση.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την ηρωίδα μάνα όλου του αντιφασιστικού  κινήματος Μάγδα Φύσσα που είναι αγέρωχη μπροστάρισσα στους αγώνες μας έχοντας πλέον γίνει η μάνα όλων μας.

Δεν θα ξεχάσουμε τον αγώνα όλων των αντιφασιστριών /στων τόσο στη Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη που όλα αυτά τα χρόνια ξεπερνώντας όλα τα προβλήματα δεν έπαψαν ούτε μέρα να αγωνίζονται.

από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Κώστα  Παπαδάκη Το «άλλο άκρο» στο εδώλιο: δικαιοσύνη ή ατιμωρησία ξανά; :

«Η ελλιπής δηµοσιότητα της διεξαγωγής της δίκης κατέστησε αναγκαία τη δηµοσιοποίηση των αγορεύσεων των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, προκειµένου η επιχειρηµατολογία, η τεκµηρίωση και τα στοιχεία τους να γίνουν ευρύτερα γνωστά. Εξάλλου δεν είµαστε δικηγόροι µόνο για τα έδρανα των δικαστηρίων, είµαστε µέρος του αντιφασιστικού κινήµατος, που µας ανέθεσε τιµητικά την έκφραση της φωνής του µέσα και έξω από τη δίκη. Χρέος µας είναι να σταθούµε άξιοι για να τιµήσουµε αυτήν την αποστολή, µε βαθιά επίγνωση του µεγέθους της ευθύνης που την περιβάλλει. Το χρωστάµε στα θύµατα του φασισµού και του ναζισµού στη χώρα µας, και όχι µόνο, το χρωστάµε στη γενιά της Αντίστασης, το χρωστάµε στη γενιά του αντιδικτατορικού αγώνα και του Πολυτεχνείου, το χρωστάµε σε όλους όσους αγωνίζονται για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και µετανάστες, ενάντια στα υπολείµµατα του ρατσιστικού δηλητήριου της Χρυσής Αυγής, όπου και αν αυτό βρίσκει φιλοξενία. Και φυσικά το χρωστάµε στις επόµενες γενιές, για να ζήσουν και εκείνες µε τις ελευθερίες που κατέκτησαν και µας πρόσφεραν οι προηγούµενες.

Και δεν θα κάνουμε τη χάρη σε κανέναν να πνίξουμε την αλήθεια στη σιωπή και στην αστική υποκρισία.»

Η συγκλονιστική αγόρευση του Θανάση Καμπαγιάννη στη δίκη της Χρυσής Αυγής:

«Γιατί εκείνη την άγρια νύχτα δεν έδρασε μόνο ο κόσμος των λύκων, γιατί αγέλη λύκων ήταν αυτοί που χίμηξαν πάνω στον Παύλο Φύσσα. Έδρασε, αναδύθηκε και ο κόσμος των μελισσών, ο κόσμος της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, ο κόσμος που βλέπει έναν άνθρωπο πεσμένο κάτω, αιμόφυρτο, σε ανάγκη και δεν λέει “να ένας ξένος”, αλλά λέει “να ο αδερφός μου”». «δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν ρατσισμός και ξενοφοβία.

 Η κοινωνική συνθήκη και οι ανισότητες θα συνεχίσουν να αναπαράγουν όλα αυτά τα φαινόμενα. Η μόνη ελπίδα βρίσκεται στην κινητοποίηση των από τα κάτω και στους συλλογικούς αγώνες. Αυτή η δίκη όμως είναι κρίσιμη και πιστεύουμε ότι είναι δείκτης της δυναμικής που ενυπάρχει στην κοινωνία. Στα δικαστήρια δεν πεθαίνει ο φασισμός. Θα συνεχίσει να υπάρχει. Όμως θα μεγαλώνει και ο αγώνας εναντίον του.

Δεν χωράει κανένας εφησυχασμός το κίνημα θα πρέπει να πετύχει μια σειρά επόμενους στόχους. Σήμερα με τις ιδιαίτερες συγκυρίες και τα ρατσιστικά μορφώματα που προσπαθούν να σπείρουν  το δηλητήριο στους πρόσφυγες στους μετανάστες στους εργαζόμενους στην νεολαία θα πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης αυτής της βάρβαρης πολιτικής που τόσο οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ ανατροπής και να στηθούν αναχώματα  στο δρόμο του φασισμού του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.»

 

Ο φασισμός θα επιζήσει της απαραίτητης καταδίκης

 

του Φιλήμονα Πατσάκη

 Φτάνουμε στην τελική(;;) ευθεία για την δίκη της Χρυσής Αυγής μια πρώτη καταδίκη του ναζιστικού μορφώματος που ακόμα στιγματίζει την Ελληνική κοινωνία, φτάνουμε στην ευθεία της καταδίκης των άθλιων δολοφόνων, όμως φτάνει αυτό; Ο φασισμός δεν είναι μια απλή πολιτική επιλογή, ένα κόμμα που διεκδικεί κοινοβουλευτική επικράτηση, δεν είναι επικίνδυνος μόνο στον δρόμο και τις λαϊκές αγορές, αλλά αποτελεί μια θεώρηση του κόσμου και διαδεδομένες αντιλήψεις που ποτίζουν τον κυρίαρχο λόγο. Αλλά το κυριότερο αποτελούν εν δυνάμει κυβερνησιμότητα.

https://www.babylonia.gr 

Μας θυμίζει ο Τραβέρσο στις “ρίζες της ναζιστικής βίας”. “Ο Χίτλερ ασφαλώς δεν διέθετε, ως το 1941, ένα πολύ ξεκάθαρο σχέδιο για την εξόντωση των Εβραίων και η «τελική λύση» ήταν το προϊόν μιας διαρκούς αλληλεπίδρασης ανάμεσα στο ριζοσπαστικό αντισημιτισμό και τις περιστάσεις του πολέμου. Είναι αυτή η αλληλεπίδραση που θα γεννήσει τα στάδια, τις μορφές και τα μέσα του εκτοπισμού και της θανάτωσης των Εβραίων. Ακόμα και δίχως κεντρικό σχέδιο, ο εθνικοσοσιαλισμός είχε στην διάθεση του πολλά μοντέλα που δεν δίστασε να ακολουθήσει. Από την μια μοντέλα ιδεολογικά (ρατσισμός, ευγονισμός), πολιτικά, και ιστορικά (ιμπεριαλισμός και αποικιοκρατία), από την άλλη μοντέλα τεχνολογικά και κοινωνικά (εξορθολογισμός κυριαρχίας, ολοκληρωτικός πόλεμος, σκλαβιά) που όλα τους πήγαζαν από το ευρωπαϊκό πολιτιστικό πλαίσιο.” Όταν μιλάμε για ρατσισμό και ευγονισμό μιλάμε για πολύ διαδεδομένες αντιλήψεις και επιστημονικές πρακτικές εκείνο τον καιρό. Αντιλαμβανόμαστε τώρα ότι η απαραίτητη καταδίκη των δολοφόνων πρέπει να είναι απλώς ένα βήμα.

Καθώς τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έκαναν εκ νέου την εμφάνιση τους, καθώς ο ρατσιστικός λόγος έχει πιάσει στασίδι στα ΜΜΕ, καθώς ένας άθλιος εθνικισμός παίρνει κεφάλι, καθώς οι κοινωνίες αποανθρωποποιούνται και η κατάσταση εξαίρεσης με διάφορες αφορμές γίνεται κανονικότητα, η μάχη αποκτά ευρύτερα χαρακτηριστικά. Η αστυνομία που μετά την φασιστική επίθεση στο Τυμπάκι επιτίθεται στους εργάτες γης μετανάστες στην ίδια περιοχή, η επίθεση των πραιτοριανών του Χρυσοχοΐδη στους αναρχικούς που έβγαζαν ναζιστικά σύμβολα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης λέει πολλά για την ιδεολογική και πολιτική ατζέντα του σήμερα.

Και κάπου εκεί η εικόνα των ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στο νεκροταφείο μετά το κάψιμο της Μόρια. Άνθρωποι που βρίσκουν αποκούμπι μόνο σε ένα νεκροταφείο είναι μια συμβολική σκηνή θανάτου του διαφωτισμού μας. Καθώς η Μόρια παίρνει την θέση της ανάμεσα στις αποτρόπαιες στιγμές των στρατοπέδων συγκέντρωσης, νιώθουμε την αναλγησία του κράτους να αποδίδεται πλέον στον καθένα χωριστά. Μας ενημέρωσαν πρόσφατα ότι από τότε που ξεκίνησε το λεγόμενο μεταναστευτικό έχουν πεθάνει στην Μεσόγειο 20000 άνθρωποι.Στατιστικές στεγνές και άμορφες. Όταν κυριαρχεί η αριθμητική και λέξεις όπως ροές, ο κυνισμός είναι δεδομένος.

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με το “δικαίωμα να έχουμε δικαιώματα” της Άρεντ. Και όπως μας εξηγεί η ίδια σκεπτόμενη το ολοκαύτωμα ¨ο κόσμος δεν βρήκε τίποτα το ιερό στην αφηρημένη γυμνότητα του να είναι κανείς άνθρωπος¨. Ας δημιουργήσουμε εμείς ένα φραγμό σε αυτή την γυμνότητα. Ο Λέβι θα σκεφτεί πολύ πάνω στο τι σημαίνει να παραμείνεις άνθρωπος και εκεί πάνω στα αποκαΐδια της Μόρια η ερώτηση του “σκεφτείτε αν αυτό είναι ο άνθρωπος” δείχνει την περιπλοκότητα της.

Αυτό που διακυβεύεται στο στρατόπεδο είναι η σχεδόν βιολογική διεκδίκηση της συμμετοχής στο ανθρώπινο είδος. Κοιτάμε στα μάτια την δημιουργία της απελπισίας. Ειδήσεις για ναυάγια, νεκροί ξεβρασμένοι σε κάποια παραλία, τάφοι χωρίς όνομα, περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων. Η ζωή είναι πλέον το φθηνότερο πράγμα στον κόσμο, ένα ολόκληρο σύστημα αποανθρωποποίησης. Η φωτιά στην Μόρια ήρθε μετά από πολλά προειδοποιητικά σήματα να μας θυμίσει ότι είμαστε πλέον οι δεσμώτες, ο άνθρωπος με την στολή. Και μέσα από τα σύρματα ο μετανάστης κατοικεί εκτός συμβολαίων παύει να έχει πρόσωπο, δεν βρίσκεται πουθενά, δεν είναι καν ο άλλος, δεν είναι τίποτα.

Το στρατόπεδο ζητά μια οριστική κατάργηση, θέτει λοιπόν μια ερώτηση. Πως τίθεται πολιτικά και υλικά μια πολιτική που θα έχει ως βάση το οριστικό τέλος του αποκλεισμού ως βασικής πολιτικής συγκρότησης; Η φασιστική ιδεολογική συγκρότηση επιζεί εκεί, στις απλές φράσεις αποτίμησης της αντιμετώπισης των μεταναστών, στην αποδοχή ότι η φυλακή είναι η καλύτερη λύση για όλους, στην αποδοχή ότι μια εθνοφυλακή μπορεί να βοηθήσει στην κακόβουλη εισβολή στων Έβρο, στην παραδοχή μας ότι ελευθερία και υγεία είναι δύο έννοιες που συγκρούονται και πρέπει να οριοθετηθούν εκ νέου.

Στα άθλια πρόσωπα των κατηγορουμένων μελών της Χρυσής Αυγής βλέπουμε μια ανάγκη, την ανάγκη της απόλυτης και κατηγορηματικής καταδίκης τους. Όμως η ποινική καταδίκη δεν φτάνει, πρέπει από εκεί και πέρα να επιτεθούμε στους άξονες που τρέφουν το φίδι.

Η επίθεση στις μορφές αλληλεγγύης, στα κοινωνικά δικαιώματα και μια προσπάθεια ολικής απορρόφησης του δημόσιου χώρου από τον ιδιωτικό και τον κρατικό τομέα θέτουν επί τάπητος τον κίνδυνο για την απόλυτη εξαφάνιση της ίδιας της πολιτικής ως ανταγωνιστικής πολλαπλότητας υπέρ μιας μονότονης διαχείρισης των πραγμάτων και των υπάρξεων. Επειδή η σύγχρονη διαχείριση δεν θα είναι μονότονη αλλά επικίνδυνη, οφείλουμε να διερευνήσουμε όλες εκείνες τις συνθήκες όπου οι μορφές αλληλεγγύης θα αποτελέσουν την μαγιά για την νέα πολιτική συγκρότηση. Για να μετατραπούν η οργή και η αγανάκτηση σε εφαλτήριο συγκρότησης μιας συλλογικής άρνησης και αντίστασης, θα πρέπει να υπάρξει μια συνολική μάχη ενάντια στον φόβο και μια αντίστοιχη κίνηση συγκρότησης των ορισμών εκ νέου. Η βουβή απελπισία θα ψάχνει ηγέτες. Υπάρχει όμως και η κίνηση που θα ψάχνει την ενεργή συγκρότηση των εννοιών της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, της ανάδυσης του αυτενεργού ανθρώπου.Ο θάνατος του φασισμού θα είναι μια πολύπλοκη και επίπονη διαδικασία.

Ας αρχίσουμε με τα απλά να είμαστε όλοι στις 7/10 στο εφετείο, για το πρώτο βήμα.

Η πολύτιμη κληρονομιά της ιστορικής εμπειρίας

                                Ιούνης 1936, Απεργία στο εργοστάσιο της Ρενό στο Παρίσι

Μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα από τις προηγούμενες μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού;

Ο Πάνος Γκαργκάνας δίνει απαντήσεις από τη δεκαετία του 1930 στο σήμερα.

Με ποια άλλη φάση της Ιστορίας θα συγκρίνατε αυτήν την οικονομική κρίση;

–Όλες οι προφανείς συγκρίσεις έχουν τα όριά τους. Η πανδημία της ισπανικής γρίπης 1918-19 ήταν λιγότερο αποδιοργανωτική οικονομικά επειδή οι οικονομίες ήταν λιγότερο αστικές και λιγότερο διασυνδεδεμένες. Η Μεγάλη Υφεση του 1929-33 και η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008-9 ήταν διαφορετικές επειδή ξεκίνησαν ως χρηματοοικονομικές κρίσεις πριν μολύνουν την πραγματική οικονομία. Αντιθέτως, αυτή η κρίση ξεκίνησε στην πραγματική πλευρά –με τον ιό και το lockdown– και τώρα θα εξαπλωθεί στη χρηματοοικονομική πλευρά. Οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι είναι διαφορετικοί επειδή στην πραγματικότητα αποτελούσαν αγώνα για την επιβίωση του έθνους. Αντιθέτως, αυτός είναι ένας αγώνας για την επιβίωση του ανθρώπου, κατά τον οποίο το έθνος το πιθανότερο είναι πως θα επιβιώσει.

Η αφετηρία της Αριστεράς είναι αλλιώτικη. Η μελέτη της ιστορικής εμπειρίας είναι πολύτιμη. Χρειάζεται να ανατρέξουμε στις προηγούμενες μεγάλες κρίσης του συστήματος, στις αιτίες τους, στις ταξικές συγκρούσεις που τις συνόδεψαν, στις στρατηγικές της Αριστεράς που δοκιμάστηκαν. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας και να αποκτήσουν νόημα και οι όποιες αλλαγές και διαφορές στον ίδιο τον καπιταλισμό, στην εργατική τάξη και στην Αριστερά. Μέσα από μια τέτοια διαδικασία μπορούμε να χαράξουμε αντιμετώπιση και προοπτική απέναντι στις νέες προκλήσεις του σήμερα. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να σταθούμε στα διδάγματα της προηγούμενης μεγαλύτερης κρίσης στη δεκαετία του 1930 για να πάμε σήμερα μπροστά.

Τι φταίει για τις κρίσεις;

Οι αστοί οικονομολόγοι ακόμη ψάχνουν για να βρουν τι πήγε στραβά το 1929. Όπως έγραφε ο Κρις Χάρμαν:

«Η οικονομική βουτιά της δεκαετίας του 1930 ήταν με μεγάλη διαφορά η χειρότερη ύφεση που είχε γνωρίσει μέχρι τότε ο καπιταλισμός. Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε στο μισό στις δυο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Περίπου το ένα τρίτο των εργατών και στις δυο χώρες έμειναν άνεργοι. Εκείνο ήταν το ασύγκριτα πιο σημαντικό οικονομικό γεγονός του 20ου αιώνα. Κι’ όμως, η κατανόηση εκείνης της βουτιάς παραμένει το μεγάλο πρόβλημα της επίσημης οικονομικής επιστήμης. Ο Μπεν Μπερνάνκι, επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ επί προεδρίας Ομπάμα, θεωρείται ως ένας από τους βασικούς εμπειρογνώμονες πάνω σε αυτό το θέμα. Έχει βαφτίσει την αναζήτηση της εξήγησης ως το «Ιερό δισκοπότηρο» της οικονομικής επιστήμης- δηλαδή κάτι που το ψάχνεις και ποτέ δεν το βρίσκεις! Ο βραβευμένος με Νόμπελ στα οικονομικά Edward C Prescott το περιγράφει ως ”παθολογικό επεισόδιο που δεν επιδέχεται ερμηνεία από τα καθιερωμένα οικονομικά“. Ένα άλλο βραβείο Νόμπελ, ο Robert Lucas παραδέχεται ότι ”χρειάζεται πραγματική προσπάθεια της βούλησης για να ομολογήσουμε ότι δεν ξέρουμε τι στο διάολο συμβαίνει“».

Αν μετά από σχεδόν ένα αιώνα επικρατεί τέτοια σύγχυση στα μυαλά των αστών, μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τι έλεγαν τότε που ξέσπαγε εκείνη η τεράστια κρίση.

«Ο πιο επιφανής νεοκλασικός οικονομολόγος της Αμερικής, ο Ίρβινγκ Φίσερ στις παραμονές του Κραχ της Γουόλ Στρητ είχε δηλώσει ότι ‘οι τιμές των μετοχών έχουν σταθεροποιηθεί μόνιμα σε υψηλά επίπεδα’. Στη Βρετανία ο Κέυνς είχε διαβεβαιώσει τους φοιτητές του ότι ‘δεν πρόκειται να δούμε νέο κραχ στη ζωή μας’….Η αρχική αντίδραση του επίσημου πολιτικού κόσμου και των συνοδοιπόρων τους στις οικονομικές επιστήμες ήταν να υποθέσουν ότι θα χρειαζόταν απλά να περιμένουν για λίγο καιρό μέχρι η ύφεση να αρχίσει να διορθώνεται από μόνη της. ‘Η ανάκαμψη έρχεται’ διαβεβαίωνε τον κόσμο ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χέρμπερτ Χούβερ. Αλλά η ανάκαμψη δεν ήρθε το 1930, ούτε το 1931 ή το 1932».4

Μάλλον περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές βλέπουμε σε σχέση με το σήμερα, αν στη θέση του Χούβερ αναλογιστούμε τον Τραμπ (ή τον Μητσοτάκη). Δυστυχώς, όμως, οι αυταπάτες για τις μαγικές ικανότητες του συστήματος να «αυτορυθμίζεται» δεν περιορίστηκαν στους αστούς. Ο Χίλφερντινγκ που ήταν μια οικονομική αυθεντία με μαρξιστικές καταβολές στους κύκλους της Σοσιαλδημοκρατίας είχε διατυπώσει μια θεωρία περί «οργανωμένου καπιταλισμού» όπου εκτιμούσε ότι είχε εξαφανιστεί η αναρχία της αγοράς και η τάση προς την κρίση. Θα ήταν χρήσιμο να το θυμούνται αυτό όσοι και όσες τείνουν να αναπαράγουν θεωρίες περί ολοκληρωτικού καπιταλισμού σήμερα.

Τέτοιες αστοχίες δεν εμφανίστηκαν μόνο ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες. Η επικράτηση του σταλινισμού είχε αντίστοιχες επιπτώσεις στο χώρο των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Μαρξιστές θεωρητικοί όπως ο Χένρικ Γκρόσμαν, συγγραφέας του βιβλίου «Ο νόμος της συσσώρευσης και η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος» βρέθηκαν στο περιθώριο, ενώ οι πιστές στη Μόσχα ηγεσίες των ΚΚ έγιναν ουρά των «Λαϊκών Μετώπων» και της Κεϋνσιανής διαχείρισης του καπιταλισμού με διαλυτικά αποτελέσματα για το εργατικό κίνημα.

Η τεράστια κρίση της δεκαετίας του 1930 επιβεβαίωσε ότι αυτή η τάση δεν είχε ξεπεραστεί τότε. Είναι κρατούμενο να δούμε ότι αυτή η τάση δεν έχει ξεπεραστεί ούτε σήμερα και παραμένει η καλύτερη αφετηρία για να κατανοήσουμε τη σημερινή μακρόσυρτη κρίση. Οι αιτίες δεν βρίσκονται σε εξωγενείς παράγοντες, αλλά σε δομικά χαρακτηριστικά του συστήματος. Μια καλή σύνοψη βρίσκεται στο βιβλίο του Άλεξ Καλλίνικος «Η Αποκρυπτογράφηση του Κεφάλαιου».6 Όπως γράφαμε στην παρουσίασή του:

«Ο Καλλίνικος ομαδοποιεί τους παράγοντες που εντοπίζει ο Μαρξ ως στοιχεία που οδηγούν τον καπιταλισμό σε κρίσεις σε τρεις κατηγορίες: η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει τα στοιχεία που ανοίγουν τη δυνατότητα να υπάρξουν κρίσεις (η διακοπή της κυκλοφορίας χρήμα-εμπόρευμα-χρήμα), η δεύτερη περιλαμβάνει τους παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία των κρίσεων (η σχέση μισθών, ανεργίας και επενδύσεων) και η τρίτη τους αποφασιστικούς μηχανισμούς (πτώση του ποσοστού κέρδους και πανικός στις χρηματαγορές)».7

Η επιβολή καραντίνας σαν αντιμετώπιση του κορονοϊού είναι ένα επεισόδιο που ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Ξαφνικά τα εμπορεύματα δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, ούτε καν το βασικό εμπόρευμα για τη λειτουργία του συστήματος δηλαδή η εργατική δύναμη.

Η έξοδος από το «ατύχημα» δεν είναι ούτε αυτόματη ούτε ομαλή, καθώς προκύπτουν ζητήματα για το πώς θα καλυφθούν οι ζημιές από τη διακοπή της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, ποιοι θα επωμιστούν τα βάρη, όχι μόνο ανάμεσα στις δυο βασικές τάξεις αλλά και ανάμεσα σε κλάδους και κύρια ανάμεσα σε επιχειρήσεις και τράπεζες. Το χρήμα δεν έχει μόνο τη μορφή κεφάλαιου που αναμένει να επενδυθεί αλλά και τη μορφή κερδοσκοπικού κεφάλαιου τοποθετημένου σε φούσκες που κινδυνεύουν να σκάσουν. Ο επόμενος γύρος επενδύσεων που απαιτείται για την επανέναρξη του συστήματος επηρεάζεται από όλους αυτούς τους παράγοντες, αλλά τελικά καθορίζεται από το ύψιστο κριτήριο, δηλαδή το προσδοκώμενο ποσοστό κέρδους. Η πτωτική τάση που επεσήμανε ο Μαρξ είναι το καθοριστικό στοιχείο για την έκβαση της κρίσης.

Η αποσύνδεση του ρόλου των τραπεζών από τη διαδικασία συσσώρευσης κερδών μέσα από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης στην παραγωγική διαδικασία μπορεί να ικανοποιεί το διαδεδομένο αίσθημα ενάντια στους τραπεζίτες ως αρπακτικά αλλά χάνει από τα μάτια της την πραγματική δυναμική του καπιταλισμού σαν σύστημα. Χωρίς ανάκαμψη της ευρύτερης κερδοφορίας μέσα από την παραγωγή, οι τραπεζίτες είναι ανίσχυροι».

Στη δεκαετία του 1930 η κάμψη στην πραγματική παραγωγή προηγήθηκε από τη βουτιά στα Χρηματιστήρια και αυτή με τη σειρά της επιδείνωσε την οικονομική ύφεση, η οποία μετατράπηκε σε ένα μακρόσυρτο βάλτωμα μέχρι το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα ο ρόλος του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι μεγαλύτερος αλλά η δυναμική της κρίσης παραμένει ίδια: οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία δεν ανακάμπτουν λόγω πεσμένης προσδοκώμενης κερδοφορίας και έτσι η ανάκαμψη δεν έρχεται παρά τις αλλεπάλληλες διασώσεις του τραπεζικού συστήματος και τις ενέσεις φτηνού χρήματος στα χρηματιστήρια.

Εμπειρικά, η στασιμότητα των επενδύσεων ως καθοριστικό στοιχείο για την παράταση της κρίσης έχει γίνει πλέον πλατιά αποδεκτή. Αλλά τα αίτια αυτής της στασιμότητας εξακολουθούν να παραμένουν άγνωστα έξω από τη μαρξιστική παράδοση. Διαβάζουμε, παραδείγματος χάρη στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς:

«Στις ΗΠΑ σχεδόν το 90 τοις εκατό των μετοχών βρίσκονται στην κατοχή του πλουσιότερου 10 τοις εκατό των νοικοκυριών, σύμφωνα με στοιχεία της Fed. Όχι μόνο τα οφέλη από την άνοδο των χρηματαγορών κατευθύνονται προς τους πλουσιότερους, αλλά αυτός ο σύνδεσμος λειτουργεί προς δυο κατευθύνσεις. Η ανισότητα τροφοδοτεί την ιλιγγιώδη άνοδο των χρηματαγορών προκαλώντας φαύλο κύκλο. Το πλουσιότερο 11 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 80 τοις εκατό του πλούτου, σύμφωνα με υπολογισμούς της Κρεντί Σουίς. Αυτό σημαίνει ότι οι πλούσιοι διαθέτουν ένα πλεόνασμα αποταμίευσης (υπάρχει όριο στο πόσα πολλά μπορούν να καταναλώσουν). Αυτή η ‘υπερπληθώρα αποταμιεύσεων’ είναι κεφάλαιο που αναζητεί τοποθέτηση. Αυτό το χρήμα πηγαίνει προς τις κεφαλαιαγορές της Αμερικής από όπου ιδανικά θα κατέληγε σε παραγωγικές επενδύσεις. Αλλά οι επενδύσεις των ΗΠΑ παραμένουν στάσιμες για λόγους που βρίσκονται υπό συζήτηση. Ίσως η καθυστέρηση σε νέες τεχνολογίες σημαίνει λιγότερες καλές επενδυτικές ευκαιρίες, ή τα ολιγοπώλια των βιομηχανιών έχουν γίνει τεμπέλικα, ή τα κίνητρα για τα διευθυντικά στελέχη ενθαρρύνουν τη διανομή μερισμάτων και την επαναγορά μετοχών αντί για τις επενδύσεις».9

Το δίδαγμα του Μαρξ και της ιστορικής εμπειρίας από το 1930 παραμένει ατόφιο: χωρίς εργατικό έλεγχο πάνω στο πλεόνασμα και τις επενδύσεις, η απειλή των κρίσεων παραμένει πάνω από τα κεφάλια της κοινωνίας.

Μπορεί η εργατική τάξη;

Η τάση του καπιταλισμού να βυθίζεται σε κρίσεις δημιουργεί τεράστια προβλήματα για τις άρχουσες τάξεις. Αλλά αυτό δεν μεταφράζεται αυτόματα σε ευκαιρίες για τους από κάτω. Για την ακρίβεια, η εμφάνιση των κρίσεων συνοδεύεται από μεγάλα βάσανα για την εργατική τάξη.

Αυτό ήταν αλήθεια από την εποχή του Μαρξ. Όπως το γράφουν παρέα με τον ΄Ενγκελς στο Κομμουνιστκό Μανιφέστο «Στις κρίσεις ξεσπά μια κοινωνική επιδημία που σε κάθε άλλη προηγούμενη εποχή θα φαινόταν σαν παραλογισμός, η επιδημία της υπερπαραγωγής. Η κοινωνία ξαφνικά βρίσκεται πάλι πίσω σε κατάσταση στιγμιαίας βαρβαρότητας. Θα ‘λεγε κανείς ότι ένας λιμός, ένας γενικός καταστροφικός πόλεμος της έκοψε όλα τα μέσα ύπαρξης. H βιομηχανία, το εμπόριο φαίνονται εκμηδενισμένα». Ανεργία, φτώχεια και πείνα είναι οι πρώτοι καρποί της κρίσης για τους εργάτες και τις οικογένειές τους. Ο καπιταλισμός μέσα στην κρίση του χτυπούσε τον «ιστορικό νεκροθάφτη» του αλύπητα.

Αυτά τα φαινόμενα έγιναν χειρότερα στον εικοστό αιώνα. Η εργατική τάξη ήταν πολύ μεγαλύτερη στη δεκαετία του 1930 σε σύγκριση με την εποχή του Κομμουνιστικού Μανιφέστου. Ανεργία για έναν στους τρεις εργάτες σήμαινε ανθρώπινη δυστυχία σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η εργατική τάξη είχε να αναμετρηθεί με νέες απειλές που είχαν προκύψει μέσα από τις αλλαγές στον ίδιο τον καπιταλισμό. Το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του συστήματος είχε αναδείξει τη φρίκη των παγκοσμίων πολέμων και της φασιστικής απειλής.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η εργατική τάξη υπέφερε κάτω από τον συνδυασμό όλων αυτών των χτυπημάτων. Η ανεργία αντί να μειώνεται μεγάλωνε παντού. Στη Γερμανία οι Ναζί ήταν ήδη στην εξουσία από τον Γενάρη του 1933 και στη Γαλλία απειλούσαν να κάνουν το ίδιο φτάνοντας να οργανώνουν επιθέσεις για την κατάληψη της Βουλής. Ο αγώνας δρόμου προς ένα νέο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ξεκινήσει με τις Μεγάλες Δυνάμεις να περιχαρακώνουν τις οικονομίες τους και τις ζώνες επιρροής των νομισμάτων τους με προστατευτικά τείχη.

Η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αποτελεί άλλο ένα πεδίο όπου εμφανίζονται ομοιότητες με το σήμερα, σε πείσμα των αντιλήψεων ότι «η σημερινή κρίση είναι διαφορετική». Οι απειλές εμπορικών πολέμων ανάμεσα σε ΗΠΑ-Κίνα και ΕΕ έχουν το προηγούμενό τους σε αντίστοιχα φαινόμενα στη δεκαετία του 1930. Και τα χτυπήματα πάνω στην εργατική τάξη από τους εμπορικούς ανταγωνισμούς δεν ήταν μόνο οικονομικά. Όπως και σήμερα, ήταν και πολιτικά με την άνοδο του εθνικισμού να πιέζει τις εργατικές συνειδήσεις.

Ένα από τα πιο σπουδαία κρατούμενα της ιστορικής εμπειρίας, λοιπόν, είναι ότι η εργατική τάξη μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες δεν σκύβει το κεφάλι. Αργά ή γρήγορα, η συσσωρευμένη οργή ξεσπάει ορμητικά και οδηγεί σε επαναστατικές καταστάσεις καθώς οι από πάνω μέσα στην κρίση δεν μπορούν να συνεχίσουν να κυβερνούν όπως παλιά ενώ οι από κάτω δείχνουν μαζικά ότι δεν θέλουν να συνεχίσουν όπως παλιά. Το πραγματικό ερώτημα δεν αφορά στις δυνατότητες της τάξης αλλά στην ικανότητα της Αριστεράς να αξιοποιήσει τέτοιες ευκαιρίες.

Η Αριστερά ποτέ δεν είναι ενιαία σε τέτοιες στιγμές. Φουντώνει μια τεράστια αντιπαράθεση γύρω από το πόσο μακριά θέλει και μπορεί να φτάσει η εργατική τάξη. Τα ρεφορμιστικά τμήματα έχουν ως μόνιμο μοτίβο ότι η εργατική τάξη δεν είναι έτοιμη να πάρει τον έλεγχο.

Τώρα, όσο αφορά στην ατμομηχανή… κανένας ποτέ δεν έμαθε να οδηγεί ατμομηχανή με το να κάθεται στο γραφείο του.(…) Είναι γεγονός ότι πάνω στην ατμομηχανή χρειάζεσαι εκπαίδευση από έναν παλιό οδηγό. Και για τα άλογα υπάρχουν σχολές ιππασίας. Αλλά στον τομέα του ελέγχου του κράτους δεν προκύπτουν τέτοιες τεχνητές συνθήκες. Η αστική τάξη δεν δημιουργεί ακαδημίες κρατικής διαχείρισης για το προλεταριάτο ούτε βάζει στη διάθεσή του για εξάσκηση το τιμόνι του κράτους».

Η ατολμία του ρεφορμισμού να αφήσει το άλογο της εργατικής τάξης να καλπάσει και να το οδηγήσει στη νίκη είχε τραγικό κόστος στη δεκαετία του 1930. Αξίζει να θυμηθούμε την τραγική κατάληξη που είχε αυτή η αντιμετώπιση στην περίπτωση του Γαλλικού ΚΚ.

«Το μέγεθος της οικονομικής κρίσης τότε ήταν συγκρίσιμο με την ελληνική καταβαράθρωση σήμερα. Ανάμεσα στο 1928 και το 1934 η γαλλική οικονομία έχασε το 17% της βιομηχανικής παραγωγής της. Οι εργάτες αντιμετώπισαν μια μείωση στο μέσο εισόδημα κατά 30% από το 1929 ως το 1936. Η ανεργία εκτινάχτηκε. Αντίστοιχα ήταν τα σημάδια της πολιτικής κρίσης. Ανάμεσα στον Νοέμβρη του 1929 και τον Ιούνη του 1936 εναλλάχτηκαν 17 κυβερνήσεις  .Το χειμώνα του 1934 οι φασίστες, αποθρασυσμένοι από την άνοδο των Ναζί στη Γερμανία και από τα σκάνδαλα των κυβερνήσεων, επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή. Η ενωτική αντιφασιστική διαδήλωση που ακολούθησε και η Γενική Απεργία εκείνο το Φλεβάρη ήταν η απαρχή για κοινή δράση του Κομμουνιστικού και του Σοσιαλιστικού Κόμματος, σπάζοντας το σεχταρισμό της λεγόμενης «τρίτης περιόδου».

Η εργατική τάξη δεν είναι ”κουρδιστό πορτοκάλι“ για να ακολουθεί πειθήνια κάθε στροφή και κάθε υποχώρηση. Είναι πρωταγωνιστής της ταξικής πάλης. Η αξία μιας αριστερής ηγεσίας και μιας αριστερής στρατηγικής κρίνεται από την ικανότητά της να πιάνει το σφυγμό της τάξης και να της ανοίγει ορίζοντες».11

Δυστυχώς, το μοτίβο της «ανέτοιμης» εργατικής τάξης εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται στις μέρες μας, όχι μόνο από ρεφορμιστικές ηγεσίες αλλά και από τμήματα της υπόλοιπης αριστεράς. Προφανώς το μεγάλο παράδειγμα είναι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που το καλοκαίρι του 2015 προτίμησε τον συμβιβασμό αντί να εμπιστευτεί το ορμητικό ποτάμι που είχε δώσει μάχες ενάντια στα Μνημόνια, είχε φέρει την ίδια στην κυβέρνηση και το ΟΧΙ σε σαρωτική νίκη στο δημοψήφισμα εκείνου του καλοκαιριού. Ωστόσο, η αντίληψη ότι η εργατική τάξη σήμερα δεν διαθέτει τις κατάλληλες πρωτοπορίες ώστε να συγκροτήσει επαναστατική αριστερά, κυκλοφορεί και κάνει ζημιά και στο χώρο της «άλλης αριστεράς».

Σύμφωνα με αυτές τις απόψεις, οι προσπάθειες οικοδόμησης επαναστατικής οργάνωσης καταλήγουν σε αδιέξοδο επειδή οι αριστεροί αγωνιστές θα έπρεπε «να ενεργοποιούνται μέσα σε πλατιά δράση στο εργατικό κίνημα ώστε να ανασυγκροτήσουν την πρωτοπορία της εργατικής τάξης που υπήρχε στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, αλλά η οποία διαλύθηκε από την ιστορία».12

Τι να πρωτοθαυμάσει κανένας! Την ισοπέδωση της ιστορίας που από τότε έπαψε να παράγει εργατικές πρωτοπορίες; Άραγε πώς κατάφερε χωρίς πρωτοπόρους αγωνιστές η εργατική τάξη να φτάσει στα κινήματα της Αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή στη δεκαετία του 1940; Ποιοι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή τον Μάη του ‘68, πώς έγινε το Πολυτεχνείο στην Ελλάδα, η Επανάσταση με τα Γαρύφαλλα στην Πορτογαλία; Και πιο κοντά στις μέρες μας, δεν υπήρχαν άραγε εργατικές πρωτοπορίες στην Αραβική Άνοιξη, στο αντιπολεμικό κίνημα, στο Occupy Wall Street, στο Black lives matter πριν φτάσουμε στις εκρήξεις του 2019-20 από το Λίβανο ως τη Χιλή και τώρα τις ΗΠΑ;

Η ιστορική εμπειρία επιμένει ότι η εργατική τάξη επιχειρεί ξανά και ξανά την έφοδο στους ουρανούς αναδεικνύοντας μέσα από τους κόλπους της πρωτοπορίες που μαθαίνουν στη δράση πώς να ξεσηκώνουν την τάξη τους. Επιμένει, επίσης, ότι η προσπάθεια να συγκροτηθούν αυτές οι πρωτοπορίες σε επαναστατικό κόμμα κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο προχώρημα και το πισωγύρισμα. Το σημείο όπου βρισκόμαστε σήμερα δεν είναι η ώρα για να ξεχάσουμε αυτή την κληρονομιά, αντίθετα είναι η ώρα για να την αξιοποιήσουμε καλύτερα από κάθε άλλη φορά.

https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1251&fbclid=IwAR09lHeOHoWnnbTInXEaEzQqXcQbn5eQ5M7r1G0ZBkEuGQa8bOmxq5oBQBc

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ

         

    Επί δεκαετίες ακροδεξιές ομάδες, με την ανοχή επίσημων εκπροσώπων της αστικής τάξης και του κράτους της, συναθροίζονται στο Μελιγαλά, για να «τιμήσουν» τους «ηρωικούς» όπως λένε νεκρούς, που σφαγιάστηκαν από τους κομμουνιστοσυμμορίτας». Ιστορικά το θέμα, στην ουσία του –ακόμα και σήμερα που λυσσασμένα η αντίδραση «ξαναγράφει» την ιστορία, τσαλαπατώντας βάναυσα τις μνήμες μας, δε σηκώνει «ερμηνείες»: αυτό το παραδέχονται πια εχθροί και «φίλοι». Για τη μάχη του Μελιγαλά έχουν γραφτεί και γράφονται από τους αντιπάλους του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ πάρα πολλά, παραποιώντας γεγονότα και ιστορική αλήθεια. Τίποτε λιγότερο από μια ακόμη προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής και αντιλαϊκής πολιτικής της αστικής τάξης σε εκείνα τα χρόνια.

Είναι γνωστό πως το όνομα Μελιγαλάς είναι ιδεολογικά φορτισμένο στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας. Το γεγονός ότι το σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς», με το οποίο τιμάται η συντριβή των Ταγματασφαλιτών του Μελιγαλά από τον, κατά κύριο λόγο, κομμουνιστικό ΕΛΑΣ που υπήρξε δημιούργημα του ΚΚΕ, χρησιμοποιείται ως σύμβολο αντιφασιστικής νίκης ακόμα και από αναρχικές και αντιεξουσιαστικές ομάδες, κάνει οποιαδήποτε περαιτέρω διευκρίνιση περιττή. Από την άλλη, ο εθνικιστικός ιστορικός λόγος μιλάει για θηριωδία και σφαγή γυναικόπαιδων κι εθνικοφρόνων από τους «κομμουνιστοσυμμορίτες».

Δυστυχώς, η παραφροσύνη που αρχίζει σαν μαύρο πέπλο να καλύπτει την Ελλάδα της μνημονιακής εξαθλίωσης και βαρβαρότητας, έχει δώσει μία νέα ώθηση σε τέτοιου είδους «εθνικόφρονες» «ιστορικές» προσεγγίσεις, που αποσιωπούν το ρόλο των Ταγμάτων Ασφαλείας, ιδίως τους τελευταίους μήνες της κατοχής και την ιδιαίτερη θέση του Μελιγαλά στο δίκτυο αυτό.

ΠΗΓΗ:

 https://www.historical-quest.com/current-issue/678-h-maxi-tou-meligala-istoria-kai-    mythoi.html

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=3010278