Η Δικαιοσύνη των "άλλων"

 

       click : Θ. Κουτσουμπού

Συμφωνούμε απόλυτα την αδυναμία του απλού πολίτη να κρίνει τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης και μάλιστα επιστημονικά μπορεί όμως να συγκρίνει αποφάσεις τέτοιες με βάση το περίφημο «κοινό κατά το δίκαιο αίσθημα» αλλά ούτε αυτό αρέσει σε ορισμένους ταγούς της Δημοκρατίας! Στην περίπτωση αυτή αγνοείται αυτό το αρχέγονο κριτήριο να μπορείς να κρίνεις  χωρίς αυτό η Δικαιοσύνη απομονώνεται από την κοινωνία .Βέβαια από την άλλη η κοινωνία μας δεν μπορεί να δικάσει χωρίς κανόνες ,αλλά ούτε και ένα σύγχρονο κράτος δίκαιου μπορεί να στήσει λαϊκά δικαστήρια με αυτόκλητους δικαστές και επιτρόπους…τουλάχιστον για την ώρα! Η δικαιοσύνη όμως πρέπει να αφουγκράζεται την κοινωνία και όταν μια κοινωνία κρίνει αυτές τις αποφάσεις  αυτό δεν αποτελεί παρέμβαση αλλά η βασική δημοκρατική λειτουργία ,όσο και αν αυτή έχει τσαλακωθεί στις μέρες μας .

Η υπόθεση του «εκλεκτού παιδοβιαστή» και η ταύτιση του με την κυβέρνηση των «αρίστων» φέρνει το ζήτημα της απονομής της Δικαιοσύνης με ταξικά κριτήρια θέτοντας  το ερώτημα για τον τρόπο λειτουργίας  της δικαστικής εξουσίας και δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες την ταύτισή της με τον τρόπο που η οικονομικοκοινωνική ελίτ και η κυβέρνηση της χώρας αντιλαμβάνεται την λειτουργίας της τόσο ως μηχανισμού επιλεκτικής καταστολής, όσο και ως μηχανισμού επιλεκτικής έννομης προστασίας ιδιαίτερων κατηγοριών κατηγορουμένων και διαδίκων.

Η υπόθεση του «εκλεκτού παιδοβιαστή» είναι ένα κομβικό σημείο ένας καταλύτης και ένα συνονθύλευμα πολλών αποφάσεων που έχουν συσσωρευθεί επαναφέροντας στην κοινωνία …όχι πως ποτέ έλλειψε ιδιαίτερα… μια κουλτούρα άκρο-κεντρώα άκρως συντηρητική που ριζώνει  καθημερινά παίρνοντας σάρκα και οστά στον δημόσιο πλέον χώρο.Οι διαστάσεις της παραπάνω υπόθεσης οι σχέσεις Δικαιοσύνης, εξουσίας, κεφαλαίου εγείρουν ζητήματα δημοκρατικού ήθους και ποικίλων προβληματισμών .

Προσωπικά αδυνατούμε να καταλάβουμε την στάση ορισμένων ανθρώπων μορφωμένων και κοινωνικά ευαίσθητων δημοσίων προσώπων .Αδυνατούμε να καταλάβουμε γιατί ακόμα παραμένουν στόματα κλειστά .Πώς είναι δυνατόν η υπόθεση του «εκλεκτού παιδοβιαστή» να εργαλειοποιείται από την αντιπολίτευση; Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει πλέον θεσμός προστασίας των θυμάτων ; Με όλα αυτά αδυνατούμε να καταλάβουμε εάν θα ξαναβρεθεί θύμα να καταγγείλει ένα τέτοιο έγκλημα .

Σαν πολλά να μαζεύτηκαν όμως  ! Αλέξη Γρηγορόπουλος, Ζακ Κωστόπουλος ,Νίκος  Σαμπάνης  Σ. Βαλυράκης ,υπόθεση δίκης  Σεπολίων, υπόθεση Μιχαλολιάκου, Γ. Μιχαηλίδη ο απεργός πείνας που ζητά την δίκαιη αποφυλάκιση του έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής .

Ο Γιάννης Μιχαηλίδης συμπληρώνει την 60η μέρα απεργίας πείνας και η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Νοσηλεύεται, με τη λειτουργία ζωτικών του οργάνων να έχει επηρεαστεί σημαντικά. Και αυτό συμβαίνει γιατί διεκδικεί την απολύτως νόμιμη υφ’ όρων απόλυσή του, καθώς έχει ήδη εκτίσει το απαιτούμενο εκ του νόμου μέρους της ποινής του. Το αίτημα του θα εξεταστεί από το Συμβούλιο Εφετών Λαμίας στις 27 Ιουλίου, το οποίο θα κληθεί να λάβει υπόψη του την απόλαυση των δικαιωμάτων των κατηγορούμενων χωρίς διακρίσεις.

Η περίπτωσή του Γ. Μιχαηλίδη αποτελεί ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του ιδιαίτερου καθεστώτος εξαίρεσης από τα στοιχειώδη δικαιώματα που το κράτος και οι μηχανισμοί του επιφυλάσσουν στους κρατούμενους που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο και εκπροσωπούν μια αντίστοιχη ιδεολογία ασφαλώς. Επομένως δεν είναι ζήτημα ενός συγκεκριμένου ιδεολογικού /πολιτικού χώρου αλλά είναι ζήτημα ανθρώπινης ζωής.

Λαϊκά δικαστήρια…;

Τοποθέτηση του Θ. Καμπαγιάννη στην συνεδρίαση του ΔΣ του ΔΣΑ.

 «Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης υπάρχουν και άλλα εξοργιστικά, τα οποία, ακούγονται… για παράδειγμα η αναφορά στα Λαϊκά Δικαστήρια, η οποία, είναι εξοργιστική, γιατί Λαϊκά Δικαστήρια σε αυτόν εδώ τον τόπο, υπήρξαν μονάχα σε μια συγκυρία. Υπήρξαν στη συγκυρία της δεκαετίας του ’40, όταν η χώρα βρέθηκε υπό Ναζιστική κατοχή. Όταν ένα κομμάτι της χώρας απελευθερώθηκε από την Εθνική Αντίσταση και σε εκείνη τη συγκυρία υπήρξαν Λαϊκά Δικαστήρια. Αλήθεια, αυτοί οι οποίοι στρέφονται ενάντια στα Λαϊκά Δικαστήρια στην Ελλάδα, με ποια Δικαστήρια ταυτίζονται εκείνη την περίοδο; Με τα Δικαστήρια, τα οποία, δικάζανε τους αγωνιστές, τα Γερμανικά Στρατοδικεία; Με τα Δικαστήρια των ΕΣ-ΕΣ, τα βασανιστήρια της οδού Μέρλιν; Με ποιον ήταν, αν δεν ήταν με τα Λαϊκά Δικαστήρια; Ή μήπως είναι μ’ εκείνο το κομμάτι της Αστικής τάξης της Ελλάδας που ήταν ρίψασπις, που αντί να μείνει να αντισταθεί έφυγε και πήγε στα μπουρδέλα του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας; Αυτά είναι τα δικαστήρια, τα οποία θέλουμε να νομιμοποιήσουμε; Και όχι τα Λαϊκά Δικαστήρια της Ελεύθερης Ελλάδας, της Προσωρινής Επιτροπής της Εθνικής Απελευθέρωσης; Του κόσμου, ο οποίος απελευθέρωσε τη χώρα και έκτισε λαογέννητους θεσμούς, που αν έχουμε να τους κάνουμε αμφισβήτηση σήμερα είναι γιατί ήταν κομμάτι της κοινωνίας που τους γέννησε και είχε το συντηρητισμό της κοινωνίας που τους γέννησε, όχι πάντως επειδή δεν ήταν πρωτοποριακοί θεσμοί. Θα πρέπει να πλένουνε το στόμα τους αυτοί που μιλάνε για τα Λαϊκά Δικαστήρια, πριν μιλήσουν για τα Λαϊκά Δικαστήρια σε αυτήν εδώ τη χώρα» https://epda.gr/2022/07/22/topothetisi-symvoyloy-th-kampagianni-stin-apo-19-7-2022-synedriasi-toy-ds-toy-dsa/

Η Δικαιοσύνη των «άλλων» των ισχυρών της εξουσίας των αυλοκολάκων των παρατρεχάμενων με την απροκάλυπτη εύνοια στους υπηρέτες του συστήματος και της άρχουσας τάξης αποκλίνει από τον θεσμικό της ρόλο αυτόν της απονομής προστασίας και δικαιοσύνης στους πολίτες της .Η Δικαιοσύνη των «άλλων» επιστρέφει σήμερα πιο ισχυρή και πιο δυνατή επιδιώκει την επάνοδο της ως μηχανισμός επιλεκτικής καταστολής -ειδικά αν είσαι πρόσφυγας εργάτης συνδικαλιστής απεργός διαδηλωτής θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και εργατικού ατυχήματος -αποφυλακίζει βιαστές και δολοφόνους και κρατά στη φυλακή ανθρώπους που έχουν όλες τις προϋποθέσεις να αποφυλακιστούν, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους

Αντί να διαολοστέλνουμε και να σιχτιρίζουμε ολημερίς θα ήταν προτιμότερο ή συγκρότηση μια τέτοιας αντίστασης και ρήξης χωρίς βέβαια να λείπει και η αντίσταση άλλων τρόπων. Να διεκδικήσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη και να βοηθήσουμε να αποβληθεί από την κοινωνία αυτό το «κακοήθες μελάνωμα» .

Ποιος φταίει για την ενεργειακή ακρίβεια στην Ελλάδα;

 

«Ρευστότητα, αποτελεσματικότητα και κοινωνική ευημερία» ήταν η υπόσχεση πίσω από τη νέα αγορά υψηλής τεχνολογίας εμπορίας ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, η οποία χρησιμοποιεί έναν μοναδικό αλγόριθμο για τον καθορισμό των τιμών για την ηλεκτρική ενέργεια. Αυτή η υπόσχεση φαίνεται να έχει αθετηθεί. Ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να ρυθμίζει την αγορά και να προστατεύει τους καταναλωτές τους έχει εκθέσει σε άγρια αστάθεια, με τα ελληνικά νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις να βασανίζονται από τις υψηλότερες αυξήσεις της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας στην ΕΕ.

Τον Νοέμβριο του 2021, η Ελλάδα ανακοίνωσε σχέδια για τον πρώτο της νόμο για το κλίμα, δεσμευόμενη να σταματήσει την καύση άνθρακα ως μέρος μιας κίνησης προς μια «καθαρή μηδενική» οικονομία. Αλλά αντί να υποκινήσει τη στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η πρόσφατα απελευθερωμένη αγορά ήταν ένα όφελος για τους παραγωγούς ενός άλλου ορυκτού καυσίμου - του φυσικού αερίου.

Κυβέρνηση και ενεργειακοί όμιλοι αποδίδουν την αύξηση των τιμών του ρεύματος στη διεθνή ενεργειακή κρίση. Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι οι τιμές στην Ελλάδα αυξάνονται περισσότερο και για μεγαλύτερο διάστημα από ό,τι στην Ευρώπη. Και οι αιτίες γι’ αυτό είναι η ξαφνική πρωτοκαθεδρία του φυσικού αερίου, οι στρεβλώσεις του εγχώριου ανταγωνισμού, τα κερδοσκοπικά επεισόδια στο Χρηματιστήριο Ενέργειας, αλλά και ο χαρακτήρας του target model, δηλαδή της νέας αγοράς ενέργειας.

 (Η πλήρης έρευνα, που δημοσιεύτηκε σε συνεργασία με την Reporters United, είναι διαδικτυακά στα ελληνικά εδώ .) https://www.reportersunited.gr/7579/poios-ftaiei-gia-tin-energeiaki-akriveia-stin-ellada/Η έρευνα γίνεται σε συνεργασία και με τη χρηματοδότηση του Source Material (Ηνωμένο Βασίλειο).

EΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ ΕΝΑ ΔΙΕΘΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

 

Οι ελληνικές αρχές, μεταξύ των μέσων που χρησιμοποιούν, επιτίθενται, ληστεύουν και απογυμνώνουν αιτούντες άσυλο και μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, προτού τους απωθήσουν συνοπτικά πίσω στην Τουρκία μέσω του ποταμού Έβρου. Προσλαμβάνουν άνδρες που φαίνεται να είναι καταγωγής Μέσης Ανατολής ή Νότιας Ασίας, για να εξαναγκάσουν τους απογυμνωμένους ή μόλις ντυμένους μετανάστες σε μικρές βάρκες, τους μεταφέρουν στη μέση του ποταμού Έβρου, που σηματοδοτεί τα χερσαία σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, και τους αναγκάζουν μέσα στο παγωμένο νερό, κάνοντάς τους να πάνε στην όχθη του ποταμού στην τουρκική πλευρά. Αυτοί οι άνδρες φορούν συχνά μάσκες για να κρύψουν τα πρόσωπά τους και μαύρα ρούχα ή ρούχα που μοιάζουν με κομάντο.

Από το 2008 έρευνα του Παρατηρητηρίου  Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταγράφει τις ελληνικές αρχές να απωθούν μετανάστες και αιτούντες άσυλο μέσω των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων με την Τουρκία. Οι αναφορές μας επιβεβαιώνονται από άλλες αναφορές από (ΜΚΟ), μέσα ενημέρωσης, το Συμβούλιο της Ευρώπης, και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σχετικά με τις ελληνικές καταχρήσεις μεταναστών και αιτούντων άσυλο κατά τη διάρκεια απωθήσεων στον ποταμό Έβρο και στο Αιγαίο Πέλαγος. Ενώ ο αριθμός των καταγεγραμμένων αφίξεων από ξηρά και θαλάσσια στην Ελλάδα από την Τουρκία μειώνεται από το 2018 δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τον αριθμό των απωθήσεων το 2021 και το 2022 .

Η Frontex, ο καλύτερα χρηματοδοτούμενος οργανισμός της ΕΕ με προϋπολογισμό 758 εκατομμυρίων ευρώ, ερευνάται και για προηγούμενες αντίστοιχες καταγγελίες. Συγκεκριμένα κατηγορείται για συνεργασία με τις ελληνικές αρχές με σκοπό την παράνομη απώθηση προσφύγων. 

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, αλληλέγγυοι, πλήθος οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμα και μεγάλα διεθνή μίντια έχουν αναδείξει το θέμα .

Οι απωθήσεις παραβιάζουν πολλαπλούς κανόνες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης της συλλογικής απέλασης βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, του δικαιώματος σε δίκαιη διαδικασία στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το δικαίωμα αίτησης ασύλου βάσει του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την αρχή της μη επαναπροώθησης βάσει της Σύμβασης του 1951 για τους Πρόσφυγες.

Η ελληνική κυβέρνηση αρνείται συστηματικά ότι εμπλέκεται σε απωθήσεις, χαρακτηρίζοντας τέτοιους ισχυρισμούς ως «ψευδείς ειδήσεις» ή «τουρκική προπαγάνδα» και καταστέλλοντας, μεταξύ άλλων μέσω της απειλής ποινικών κυρώσεων, όσους αναφέρουν τέτοια περιστατικά.

Σε άρθρο της η γαλλική εφημερίδα Lemonde αναφέρει :

https://www.lemonde.fr/international/article/2022/06/28/a-la-frontiere-avec-la-turquie-des-migrants-enroles-de-force-par-la-police-grecque-pour-refouler-d-autres-migrants_6132286_3210.html

Στο χωριό Νέο Χειμώνιο, που βρίσκεται δέκα λεπτά από τον Έβρο, το ποτάμι που χωρίζει την Ελλάδα από την Τουρκία, η επαναπροώθηση των προσφύγων, μια πρακτική αντίθετη με το διεθνές δίκαιο, είναι κοινό μυστικό. Σε ώρα αιχμής, στο καφενείο, οι κάτοικοι, πάνω από πενήντα, παραπέμπουν στην επανέναρξη των μεταναστευτικών ροών. «Καθημερινά αποτρέπουμε την παράνομη είσοδο 900 ανθρώπων » , δήλωσε ο Έλληνας υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος στις 18 Ιουνίου, εξηγώντας την αύξηση της μεταναστευτικής πίεσης που ασκεί η Άγκυρα.

«Αλλά δεν βλέπουμε τους μετανάστες. Είναι κλεισμένοι, εκτός από αυτούς που δουλεύουν στην αστυνομία», λέει ένας συνταξιούχος. Ο κολλητός του προσθέτει: «Μένουν στα κοντέινερ του αστυνομικού τμήματος και μπορούν να πηγαινοέρχονται. Τους συναντάς στο ποτάμι, όπου δουλεύουν ή το βράδυ όταν πάνε για ψώνια. Αυτοί οι νεοσύλλεκτοι της ελληνικής αστυνομίας αντικατέστησαν τους αγρότες και τους ψαράδες που έκλεισαν οι ίδιοι τον δρόμο πριν από μερικά χρόνια, με αυτούς που αποκαλούν «παράνομους» .

«Σκλάβοι» της ελληνικής αστυνομίας

Σύμφωνα με τις ΜΚΟ Human Rights Watch  αυτή η τάση έχει επανέλθει συχνά από το 2020 στις μαρτυρίες θυμάτων απωθήσεων (παράνομη επαναπροώθηση μεταναστών). Μετά τις εντάσεις στα σύνορα τον Μάρτιο του 2020, όταν η Άγκυρα απείλησε να αφήσει χιλιάδες μετανάστες στην Ευρώπη, οι ελληνικές αρχές φέρεται να ενίσχυσαν την πρακτική για να εμποδίσουν τα στρατεύματά τους να πλησιάσουν πολύ επικίνδυνα στο τουρκικό έδαφος. , επιβεβαιώνουν τρεις αστυνομικοί που έχουν τοποθετηθεί στα σύνορα. Αυτή η καταναγκαστική εργασία μεταναστών «απολαμβάνει πολιτική υποστήριξη. Κανένας αστυνομικός δεν θα ενεργούσε μόνος του  » , προσθέτει ένας αξιωματικός.

η ανάθεση της «βρόμικης δουλειάς» σε μετανάστες είναι εν γνώσει τόσο των επιτελών της αστυνομίας όσο και πολιτικών προσώπων, αν όχι στις επιχειρησιακές της λεπτομέρειες, τουλάχιστον στις γενικές γραμμές της. (Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως δηλώνουν οι αστυνομικοί, ο στρατός αρνήθηκε να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις pushbacks). Η ιδέα προτάθηκε προς τους πολιτικούς ως ένας τρόπος προστασίας των αξιωματικών από το να εκτίθενται οι ίδιοι στις επαναπροωθήσεις, καθώς φοβούνται την έκθεσή τους σε κινδύνους από τις συμπλοκές με τις τουρκικές δυνάμεις ή τους λαθρέμπορους (από την έρευνα, ενδεικτικά, προκύπτει ότι είναι συχνά τα περιστατικά με πυροβολισμούς στην περιοχή).

Η έκταση του φαινομένου (επιχειρήσεις με τη συμμετοχή τριών τουλάχιστον αστυνομικών τμημάτων, διάρκειας τουλάχιστον δύο ετών, επαναπροωθήσεις χιλιάδων αιτούντων άσυλο αν ληφθεί υπόψη ότι κατά τις μαρτυρίες ορισμένες νύχτες τα pushbacks αφορούσαν πάνω από 100 άτομα) καθιστά αμφίβολη την έλλειψη γνώσης εκ μέρους των αστυνομικών επιτελών αλλά και των πολιτικών προϊσταμένων τους.

H Σοκαριστική μαρτυρία Φαντάρου για Φόνους και απίστευτη Βία Στρατού-Αστυνομίας-Φασιστών εναντίον των προσφύγων στον Έβρο το 2020 όπως δημοσιεύθηκε την  Πέμπτη 30 Ιουνίου στην ιστοσελίδα https://diktiospartakos.blogspot.com/2022/06/2020.html?fbclid=IwAR0wbahQTl2ab5F_HuMsUXbt46_t1UQMuvtYy5F1i0xy2BeyeOXI0nav6t4&m=1  

Δύο χρόνια μετά την κρίση του 2020, η κατάσταση στον Έβρο αγγίζει, χωρίς υπερβολές, τα όρια της διαστροφής. Ηχητικά κανόνια, που όσοι γνωρίζουν, χαρακτηρίζουν τον ήχο που παράγουν ως «αποκρουστικό»∙ αναφορές στη διάρκεια της εκπαίδευσης για «νάρκες προσωπικού και στις 2 πλευρές του ποταμιού», παρ’ όλο που είναι απαγορευμένες∙ η αρρωστημένη χαρά των στελεχών που πηγαίνουν για εποχούμενο περίπολο στο ποτάμι και η διαστροφική επιθυμία τους να πετύχουν στη διάρκεια του περιπόλου κανένα πρόσφυγα ή μετανάστη ή ακόμα καλύτερα, να χρειαστεί να εμπλακούν και να κάνουν χρήση των όπλων, μαχαιριών ή πτυσσόμενων γκλομπ τους∙ οι «κατασχέσεις» προσωπικών ειδών των συλληφθέντων που μεταφέρονται κυριολεκτικά ως λάφυρα στο τέλος του περιπόλου. Το πόσοι περιμένουν να πάνε περίπολο για να κατασχέσουν κάτι και να το κάνουν «δώρο» στα παιδιά ή τις γυναίκες τους σε κάποια γιορτή (τις περισσότερες φορές κινητά τηλέφωνα, ρολόγια και μαχαίρια). Η ακόμα χειρότερα, το «πανηγύρι» που στήνεται κάποιες φορές όταν συλλαμβάνεται κόσμος να περνάει τα σύνορα, στο οποίο περίπολα του Ε.Σ. και της ΕΛ.ΑΣ. από τη γύρω περιοχή, ακόμα και αν το περιστατικό δεν είναι στον τομέα ευθύνης τους, για να συμμετάσχουν: να χτυπήσουν, να ξεγυμνώσουν, να εξευτελίσουν και ποιος ξέρει τί άλλο.

Αλλά και τα πιο «ιδιωτικά πανηγύρια», των οποίων διοργανωτές είναι συνήθως τα περίπολα των Ειδικών Δυνάμεων και που κοντά σε ένα από αυτά έτυχε να βρεθώ στη διάρκεια υπηρεσίας: Μες στη νύχτα μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά που βρισκόμασταν στο φυλάκιο, αρχίσαμε να ακούμε κραυγές και κλάματα ανθρώπων μέσα από το δάσος, σε σημείο που, νωρίτερα εκείνη τη μέρα, είχαμε μάθει ότι θα κατασκήνωνε περίπολο των Ειδικών Δυνάμεων που βρισκόταν στην περιοχή. Οι κραυγές κράτησαν αρκετή ώρα και επίσημα δεν μάθαμε ποτέ τί συνέβη, αν και ρωτήσαμε επανειλημμένα. Αυτό που μας είπαν όμως και τα στελέχη ήταν ότι «συμβαίνει συχνά όταν βγαίνουν οι ειδικοδυναμίτες» και «παίζουν οι ειδικές δυνάμεις», προφανώς με κάποιο θήραμα που πιάσανε στο ποτάμι. Σαν αγέλη που βγαίνει για κυνήγι και αφού πιάσει το θήραμα, παίζει μαζί του για να «εκπαιδεύσει» τα νεότερα μέλη της.

Οι Θάνατοι

Το χειρότερο όμως στη διάρκεια της θητείας στον Έβρο, είναι ο θάνατος και η εξοικείωση με την ιδέα του, κάτι που πραγματικά κανείς δεν περιμένει σε αυτό το βαθμό, ακριβώς γιατί είναι εντελώς διαφορετική η εικόνα που υπάρχει για όλα αυτά στον έξω κόσμο. Δεν ξεχνιούνται π.χ. οι ιστορίες μετά από την επιστροφή περιπόλων ότι «βρήκαμε – πάλι- σκαούλες», μαύρες σακούλες με –όχι πάντα ολόκληρα- πτώματα, πεταμένες δίπλα στο ποτάμι ή μέσα σε κοντινά χωράφια (άραγε από ποιόν;). Δεν ξεχνιέται το γεγονός ότι όταν ο Έβρος κατεβάζει νερό και ανακατεύεται η λάσπη στον πυθμένα του από τα ρέυματα, στην επιφάνεια αναδύονται πτώματα. Δεν ξεχνιούνται επίσης περιστατικά, όπως τότε που στη διάρκεια περιπόλου βρέθηκε να επιπλέει στο ποτάμι ένα πτώμα, το οποίο, επειδή είχε μείνει μόνο ένα ζευγάρι πλαστικά γάντια –που μπορεί να τα χρειαζόταν για κάτι πιο σημαντικό- στο στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ. που έφτασε για να το περισυλλέξει, το έσπρωξε με ένα ξύλο προς την απέναντι πλευρά του ποταμού, για να το μαζέψουν εκείνοι. Λίγο παρακάτω, το πτώμα το έστειλαν πίσω στην ελληνική πλευρά και το πέρα δώθε του νεκρού ΑΝΘΡΩΠΟΥ κράτησε αρκετή ώρα, μέχρι που απ’ ότι μάθαμε, κάποια από τις δύο πλευρές το άφησε απλά να το παρασύρει το ποτάμι, κάμποσα χιλιόμετρα παρακάτω.

Τέλος δεν ξεχνιούνται οι φωτογραφίες και τα βίντεο με πτώματα να επιπλέουν στο ποτάμι, που κυκλοφορούν στα κινητά στρατιωτικών σαν να πρόκειται για κάποιο αστείο ή λάφυρο, ακολουθούμενες και από τα αντίστοιχα σχόλια. Όπως σε μια συζήτηση έξι στελεχών που έγινε μπροστά μας, για το «πόσοι την πέρασαν από ένα χέρι πριν πεθάνει» και «θα ‘χε φάει αυτή πολύ, αυτές γεννάνε σαν σκύλες», δείχνοντας στο κινητό γύρω από το οποίο είχαν μαζευτεί, τη φωτογραφία μιας γυναίκας που επέπλεε νεκρή στο ποτάμι.

Επίλογος

Για να κλείνω λοιπόν. Στον Έβρο είδα ένα κράτος που προετοιμάζεται εντατικά, ανυπομονεί και έχει ήδη ξεκινήσει να δολοφονεί αμάχους. Η απάντηση λοιπόν στο αν υπήρξαν νεκροί στην προσφυγική κρίση του 2020, είναι ότι πραγματικά, δεν γίνεται να μην υπήρξαν. Και πιθανότατα υπήρξαν και άλλα πολλά που δεν έτυχε να δω ή να μάθω, κι άλλα τέρατα, όπως η λειτουργία black site στον Έβρο, για την οποία έγραψαν οι NY Times τον Ιούλιο του 2020 και την οποία –φυσικά- αρνήθηκε η Ελλάδα.Στέλνω όλα τα παραπάνω στον Σπάρτακο, γιατί πρέπει επιτέλους να γίνουν γνωστά και ξέρω ότι ο Σπάρτακος είναι ο μόνος που έχει αποδείξει ότι δεν θα τα αγνοήσει.

ΟΙ ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται τις επαναπροωθήσεις ωστόσο παραμένουν αναπάντητα τα ερωτήματα.

Είναι οι επαναπροωθήσεις ένα Διεθνές  ανθρωπιστικό έγκλημα σε συνεργασία με την Frontex;

Είναι οι Ελληνικές κυβερνήσεις υπεύθυνες για αυτές τις καταγγελίες και πώς το ελληνικό κράτος από πολέμιος των διακινητών εμφανίζεται να είναι συνέταιρός τους;

Πώς τα pushbacks ανατίθεται σε μετανάστες οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να πραγματοποιούν βίαιες επιχειρήσεις αστυνομικού χαρακτήρα σε βάρος άλλων μεταναστών;

Η δημοσιογραφική έρευνα για πρώτη φορά στοιχειοθετεί ότι οι ελληνικές αρχές, ενδεχομένως με πολιτική κάλυψη, συναλλάσσονται με δίκτυα διακινητών στην Τουρκία. Συνεργάζονται με άτομα που έχουν ποινικό μητρώο στο trafficking. Εισάγουν παράτυπα στην Ελλάδα μετανάστες, με σκοπό να διεκπεραιώνουν εξαναγκαστικά τη βρόμικη δουλειά τη διεκπεραίωση επαναπροωθήσεων, συχνά με την προσφυγή στην ωμή βία και στην καταλήστευση των αιτούντων άσυλο.

Το Reporters United απέκτησε πρόσβαση και μελέτησε τα τεκμήρια και το υλικό της πολύμηνης έρευνας που διεξήχθη από δημοσιογράφους του Lighthouse Reports, της Monde, του Spiegel, της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ARD και του Guardian. Η έρευνα δημοσιεύεται σήμερα ταυτόχρονα στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία – και στην Ελλάδα από το Reporters United :

 https://www.reportersunited.gr/9138/pushbacks-evros-sklavoi/?fbclid=IwAR1XwmlRulLl8iuIeQ4H5DQsxl2GdwiOz4ecEfJ_bxNHYBye7tkTh4kkHeQ

Δεν είναι η πρώτη φορά που διατυπώνονται τέτοιες καταγγελίες. Εκατοντάδες θύματα των pushbacks αναφέρουν εδώ και μήνες πως επαναπροωθήθηκαν από άλλους μετανάστες που μιλούν αραβικά ή φαρσί.

Τον Απρίλιο του 2022 το Human Rights Watch (HRW), μια από τις μεγαλύτερες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο, σε έκθεσή του με τίτλο «Τα Πρόσωπά τους Ήταν Σκεπασμένα: Η Ελλάδα Χρησιμοποιεί Μετανάστες για να Βοηθούν την Αστυνομία στα Pushbacks» αποκάλυψε την έκταση της θλιβερής πρακτικής. Η έκθεση του HRW βασίστηκε σε συνεντεύξεις με 26 Αφγανούς (23 άνδρες, δύο γυναίκες και ένα αγόρι), 23 εκ των οποίων επαναπροωθήθηκαν μεταξύ Σεπτεμβρίου 2021 και Φεβρουαρίου 2022 μέσω του Έβρου.

Παρά τη βαρύτητα των καταγγελιών, η έκθεση του HRW αντιμετωπίστηκε από τις ελληνικές αρχές με απαξία: Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη εξέφρασε τη «λύπη του για την ποιότητα της έκθεσης» κατηγορώντας την οργάνωση ότι «υιοθετεί άκριτα καταγγελίες βασιζόμενες αποκλειστικά σε συρραφή τηλεφωνικών συνεντεύξεων, τις οποίες δεν επιβεβαιώνει βάσει αξιόπιστων και βάσιμων αποδεικτικών στοιχείων».

Πηγές :

https://www.hrw.org/report/2022/04/07/their-faces-were-covered/greeces-use-migrants-police-auxiliaries-pushbacks

https://diktiospartakos.blogspot.com/2022/06/2020.html?fbclid=IwAR0wbahQTl2ab5F_HuMsUXbt46_t1UQMuvtYy5F1i0xy2BeyeOXI0nav6t4&m=1  

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ

       L'Unitá (όργανο του PCI) γράφει "Eccoci", δηλαδή "είμαστε εδώ". MASSIMO CAPODANNO/ANSA/EPA/ΑΠΕ-ΜΠΕ                                                                                                                   

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο στάθηκε ο θάνατος του Ενρίκο Μπερλίνγκουερ  στις 11 Ιούνη του 1984  μία από τις πλέον χαρισματικές όσο και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της ιταλικής, αλλά και ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, τον ιστορικό ηγέτη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και πρωταγωνιστή σημαντικών εξελίξεων κυρίως μέσα στη δεκαετία του '70 και στο ξεκίνημα εκείνης του '80, μέχρι τον θάνατό του το 1984.

Ανοίγοντας μια παρένθεση για να υπενθυμίσουμε τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή από τα τέλη της δεκαετίας του '60 μέχρι και τα μέσα εκείνης του '80, η Ιταλία γνώρισε μια έξαρση ένοπλης αντιπαράθεσης, προερχόμενης τόσο από την άκρα αριστερά όσο και από την άκρα δεξιά, που εκφράστηκε μέσα από τη δράση τρομοκρατικών οργανώσεων και παρακρατικών ομάδων, με διαρκή δολοφονικά χτυπήματα, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή του περισσότεροι από εκατό άνθρωποι (πολιτικοί, αστυνομικοί και απλοί πολίτες).

Ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ήταν ένας πρωτοπόρος. Το ζήτημα του σοσιαλισμού δεν ήταν γι’ αυτόν κάτι αφηρημένο .Σε έναν κόσμο σημαδεμένο από την κρίση του καπιταλισμού στη Δύση και από την ταυτόχρονη παρακμή του συστήματος των σοσιαλιστικών κρατών της Ανατολής, στον οποίο ένας πόλεμος ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες, το ζήτημα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της Ιταλίας και της δυτικής Ευρώπης ετίθετο με όρους πολιτικού και κοινωνικού αγώνα, ενός αγώνα με στόχο να αλλάξει σταδιακά ο συσχετισμός δύναμης στο εσωτερικό πεδίο και να προχωρήσει η διαδικασία μείωσης της έντασης στο διεθνές. Η δυσκολία αυτής της προσπάθειας του κομμουνιστή γραμματέα φαίνεται και από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, που ήταν ιδιαίτερα έντονη στην Ιταλία, μια χώρα με περιορισμένη κυριαρχία, όπου για την αντιμετώπιση των εργατικών και φοιτητικών αγώνων και της προέλασης του ΙΚΚ χρειάστηκαν απόπειρες πραξικοπήματος, παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, η στρατηγική της έντασης και η τρομοκρατία που έφτασε μέχρι τη δολοφονία του Άλντο Μόρο.

Ο κομμουνισμός του Μπερλινγκουέρ προσλαμβάνει το νόημα της δυνατότητας μετασχηματισμού της κοινωνίας στην οποία ζούμε σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, που υπάρχουν και στο ιταλικό σύνταγμα. Μια ιδέα όπως αυτή του μετασχηματισμού γίνεται ουσιαστική όταν οδηγεί σε μια αξιόπιστη και εφαρμόσιμη πορεία, κατανοητή από τις μεγάλες μάζες, κάτι που για αυτόν είναι τρόπος ζωής και πολιτικής δράσης, καθημερινής πρωτοβουλίας και αγώνα. Μπορούμε να πούμε ότι ο Μπερλινγκουέρ έκανε μια συγκεκριμένη προσπάθεια μετασχηματισμού της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, χωρίς στην προσωπική του ζωή να παρεκκλίνει ποτέ απ’ αυτό τον κανόνα. Γι’ αυτό ασκούσε μεγάλη γοητεία στους νέους και στις λαϊκές μάζες και έχαιρε ενός αδιαμφισβήτητου διεθνούς κύρους. 

Ο Χάρης Γολέμης https://www.epohi.gr/article/38343/o-epanastaths-enriko-mperlingkoyer αναφέρει :

Στο τελευταίο άρθρο του στο "Rinascita",  θεωρητικό περιοδικό του PCI έγραφε σχετικά: "Θα ήταν εντελώς αφελές να πιστεύουμε ότι ακόμα και αν τα κόμματα των αριστερών δυνάμεων κατάφερναν να φτάσουν το 51% των ψήφων και της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, αυτό από μόνο του θα αποτελούσε εγγύηση για την επιβίωση και το έργο εκείνης της κυβέρνησης που θα εξέφραζε αυτό το 51%. Γι' αυτό δε μιλάμε για αριστερή εναλλακτική, αλλά για δημοκρατική εναλλακτική, δηλαδή για πολιτική προοπτική συνεργασίας και κατανόησης των λαϊκών δυνάμεων κομμουνιστικής και σοσιαλιστικής προέλευσης με εκείνες της καθολικής προέλευσης, όπως και με άλλα κόμματα δημοκρατικού προσανατολισμού"…στην ουσία ανακοίνωσε τον περίφημο ιστορικό συμβιβασμό "compromesso storico"...δηλαδή η οικοδόμηση ευρύτατων συμμαχιών του ΙΚΚ με τους σοσιαλιστές και τους καθολικούς, ώστε να επιτευχθεί η απαγκίστρωσή του από τη «στρατηγική της έντασης» που προωθούσαν οι νεοφασίστες, να τερματιστεί ο αποκλεισμός του από την εξουσία και να καταστεί δυνατή η συμμετοχή του σε ένα κυβερνητικό σχήμα προς ενίσχυση και μεταρρύθμιση του δημοκρατικού κράτους.

Μίας κοινοβουλευτική  συνεργασίας στήριξης στην ουσία  με την …Δεξιά στη λογική μίας  αμφίπλευρης διερεύνησης και ενός ειρηνικού δρόμου με αναβαθμισμένη την συναίνεση με την αστική τάξη ως τον μοναδικό δρόμο για τον σοσιαλισμό! Αυτή η ιδεολογική σύλληψη άνοιξε το πεδίο για τον ευρωκομουνισμό και στο λαθεμένο συμπέρασμα ότι η οποιαδήποτε ανατροπή της αστικής εξουσίας είναι δυνατή μόνο μέσω συναίνεσης και της φθοράς δίχως να χρειαστεί η βίαια επαναστατική ανατροπή της .

«Είμαστε επαναστάτες στην πράξη ,ενώ είμαστε ρεφορμιστές στην σκέψη» γράφει ο Γκράμσι το 1917.

Από το βιβλίο «Ενρίκο Μπερλινγκουέρ: Μια άλλη ιδέα για τον κόσμο», εκδόσεις Νήσος/Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς

«Η αντιπαράθεση και η μετωπική σύγκρουση ανάμεσα στα κόμματα που έχουν βάση μέσα στον λαό, και από τα οποία σημαντικές μάζες του λαού αισθάνονται ότι εκπροσωπούνται, οδηγούν στη ρήξη, στον κυριολεκτικό διχασμό της χώρας, που θα ήταν μοιραίος για τη δημοκρατία και θα παρέσυρε τα ίδια τα θεμέλια του δημοκρατικού κράτους.

Έχοντας επίγνωση αυτού του γεγονότος, πάντα πιστεύαμε, και σήμερα η εμπειρία της Χιλής μάς ενισχύει αυτή την πεποίθηση, πως η ενότητα των κομμάτων, των εργαζομένων και των δυνάμεων της Αριστεράς δεν αρκεί για την εγγύηση της προστασίας και της προόδου της δημοκρατίας, όταν βρεθούν αντιμέτωπες με έναν άλλο συνασπισμό κομμάτων, που εκτείνεται από το Κέντρο μέχρι την Άκρα Δεξιά.

Να γιατί εμείς μιλάμε όχι για μια αριστερή εναλλακτική λύση, αλλά για μια δημοκρατική εναλλακτική λύση, δηλαδή για την πολιτική προοπτική της συνεργασίας και της συνεννόησης των λαϊκών δυνάμεων, κομμουνιστικής και σοσιαλιστικής έμπνευσης, με τις λαϊκές δυνάμεις, καθολικής έμπνευσης, χωρίς βέβαια να εξαιρούνται και άλλοι, δημοκρατικοί πολιτικοί σχηματισμοί».

Μετά τις εκλογές του 1976, ο Μπερλίνγκουερ πρότεινε τη συνεργασία Κομμουνιστών και Χριστιανοδημοκρατών  με  πρωθυπουργό τον Χριστιανοδημοκράτη Τζούλιο Αντρεότι κόμμα εξουσίας. Το  1978 αποφασίσθηκε  η πλήρη ένταξη του Κομμουνιστικού Κόμματος στο καινούργιο κυβερνητικό σχήμα του Αντρεότι. Για να έρθει η μεγάλη ήττα  του ΙΚΚ στις εκλογές του 1978 ενώ το 1991 οι Ιταλοί κομμουνιστές δεν δίστασαν  να στηρίξουν κυβερνητικά εκτρώματα τύπου ..Ντ’ Αλέμα .                                                                   

Ο «ιστορικός συμβιβασμός» σαν επίσημη στρατηγική αποσύρθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα μετασχηματίστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς συμμετείχε στην κυβέρνηση Πρόντι                                                   για να εφαρμόσει δεξιότατες πολιτικές (κόψιμο συντάξεων, «υπεύθυνη» στάση για αμερικάνικες βάσεις και ΝΑΤΟ κλπ). Το αποτέλεσμα είναι πως εδώ και μια δεκαετία μέχρι σήμερα δεν εκλέχτηκε ούτε ένας κομμουνιστής βουλευτής στο Ιταλικό Κοινοβούλιο! Η Αριστερά και το Κομμουνιστικό Κόμμα κατρακύλησαν από το 30% στην ανυπαρξία και την απαξίωση…

Η Αριστερά είναι μόνο χρήσιμη αν εξυπηρετεί τα εργατικά συμφέροντα και την υπόθεση της εργατικής τάξης. Σωστή και δίκαιη διαχείριση της καπιταλιστικής οικονομίας χωρίς θυσίες των εργαζομένων καταστολή και εκμετάλλευση  δεν έχει και δεν θα υπάρξει ποτέ.

Το πείραμα της Χιλής έθετε το κεντρικό πρόβλημα για τον  ευρωκομουνισμό.

Μπορεί ένα κομμουνιστικό κόμμα να διεκδικήσει την εξουσία ή έστω τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση μιας χώρας που ανήκει στον Δυτικό κόσμο; Μπορεί μια μοντέρνα Αριστερά να είναι κάτι παραπάνω από μία κοινωνικής διαμαρτυρίας;

Η σημερινή συγκυρία είναι από πολλές απόψεις διαφορετική. Η αλματώδης ενίοτε άνοδος της ριζοσπαστικής Αριστεράς και η δημιουργία αυξημένων προσδοκιών, μέσα στην κοινωνική αναταραχή της βαθιάς ευρωπαϊκής κρίσης, συγκρούεται δραματικά με την ασφυκτική εθνική και διεθνή πραγματικότητα.

To Podemos, αυτοσυστήθηκε ως φορέας μεταβίβασης στην κεντρική πολιτική των αιτημάτων που το κίνημα ανέδειξε: διεύρυνση της δημοκρατικής συμμετοχής, απο-πολιτικοποιημένη δικαιοσύνη, αγώνας κατά της διαφθοράς και της κακής διακυβέρνησης, επέκταση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών δικαιωμάτων. Η προώθηση της ατζέντας αυτής, διευκρίνιζε, θα γίνει με μέτωπο απέναντι στις ελίτ, ωστόσο μέσα από ευρύτερες πολιτικές συναινέσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριπτε τη στρατηγική της εφόδου και τους «αγώνες της μιας στιγμής» προτείνοντάς στις «κενές θεωρητικολογίες του εγχώριου αριστερισμού», την ανάγκη πολιτικών συμμαχιών διότι, όπως εξηγούσε, «τα ιστορικά άλματα χρειάζονται ιστορικούς συμβιβασμούς».

Τα ισχυρά πολιτικά μηνύματα, της αδιάλλακτης εναντίωσης στη λιτότητα, θα παραμένουν συνθήματα όσο δεν αποκτούν περιεχόμενο, δηλαδή όσο δεν μεταφράζονται σε εφαρμόσιμες προτάσεις δημόσιας πολιτικής

Από το «να κάνουμε επανάσταση» καλύτερα  «να κάνουμε πολιτική» (fare politica).

Στοιχείο που επέτρεπε, για παράδειγμα, στους πρωτοπόρους Ιταλούς ευρωκομμουνιστές να προτείνουν τη «δίκαιη λιτότητα» ως αντίδοτο στην κρίση, ώστε τα βάρη να μοιραστούν ισότιμα και με προστασία του κόσμου της εργασίας. Ή ακόμη οδηγούσε τους Ιταλούς και τους Ισπανούς (μαζί και τους Ελληνες) ευρωκομμουνιστές στη δημιουργία ενός πόλου που συνέδεε την Αριστερά με την ευρωπαϊκή υπόθεση, υπερασπιζόταν την ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης και σφυρηλατούσε δεσμούς με τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας (Γάλλοι σοσιαλιστές, SPD) στην προοπτική μιας «Ευρωαριστεράς», που ουδέποτε συγκροτήθηκε.

Ο ιταλικός Ιστορικός Συμβιβασμός, το Κοινό Πρόγραμμα των Σοσιαλιστών  στη Γαλλία, οι Ισπανοί κομμουνιστές στη βελούδινη δημοκρατική μετάβαση, το Ελληνικό πείραμα με την ΕΔΑ, η κυβέρνηση Τζαννετάκη, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν οι προσπάθειες μιας κοινής στρατηγικής ώστε να αντιστραφεί το «συγκριτικό πλεονέκτημα» της κομμουνιστικής πολιτικής, η ικανότητα κινητοποίησης και αντιπροσώπευσης του ριζοσπαστισμού, και να οδηγηθούμε σε  μια νομιμοποιημένη πλειοψηφική παρουσία στο πολιτικό σύστημα.

Όπως άλλωστε χαρακτηριστικά σημειώνει και ένας από τους οπαδούς του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς βλέπε https://www.komep.gr/m-article/BIBLIOPAROYSIASI-00004/ ομιλία του Γερ. Μοσχονά

«Στην πραγματικότητα, οι κλασικές επαναστατικές έννοιες και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ασύμβατες. Δεν υπάρχει επαναστατική στρατηγική για την Ευρώπη και δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό να θελήσουμε να διαμορφώσουμε. Αν ένα αριστερό κόμμα δίνει προτεραιότητα στην “επανάσταση”, αν νομίζει ότι οι συνθήκες μιας αντικαπιταλιστικής ανατροπής ή ακόμα και μιας πλήρους εξόδου από τον καπιταλισμό υπήρξαν ή θα υπάρξουν στο σχετικά σύντομο μέλλον, δεν έχει κανένα λόγο να αναμειχτεί σε ένα περίπλοκο παιχνίδι Συμμετρικά για το οποιοδήποτε κόμμα θελήσει να δουλέψει εντός του πλαισίου της ΕΕ, ο άξονας συνοχής όλων των πλευρών του ονομάζεται “μεταρρύθμιση”».

Πηγές:

https://atexnos.gr/enrico-berlinguer-

εφημερίδας L’UNITÁ

Βιβλιοπαρουσίαση (Κώστα Σκολαρίκου) «“Ευρωκομμουνισμός”: Θεωρία και στρατηγική υπέρ του κεφαλαίου»

Ραούλ Μαρτίνεθ Τουρέρο |> Απο τον «ευρωκομουνισμό» στο σύγχρονο οπορτουνισμό

https://www.kathimerini.gr/world/561495625/i-ypodochi-toy-istorikoy-symvivasmoy/

Τετράδια Μαρξισμού κεφ 5 σελ 135-136Επαναστατικός πόλεμος Θέσεων… Γ.Ρούσης

https://www.epohi.gr/article/38343/o-epanastaths-enriko-mperlingkoyer

«Ενρίκο Μπερλινγκουέρ: Μια άλλη ιδέα για τον κόσμο», «Enrico Berlinguer. Un altra idea del mondo» εκδόσεις Νήσος/Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς  μετ. Τόνια Τσίτσοβιτς

 

 

 

Tο νερό δεν αγοράζεται ,δεν πωλείται και δεν νοικιάζεται.

 

Η κερδοσκοπική εκμετάλλευση του νερού στο όνομα της «ανάπτυξης», εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το περιβάλλον και την κοινωνία. Ραγδαία πλέον είναι η παγκόσμια αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που στερούνται την πρόσβαση σε καθαρό νερό επαρκές για τις ανάγκες τους. Η εμπορευματοποίηση του νερού αποτελεί τεράστια απειλή για όλο τον υδρολογικό κύκλο, (πόσιμο νερό,  φυσικά οικοσυστήματα,  διατροφή, ερημοποίηση εδάφους κ.ά.). Πρόκειται  για λεηλασία της φύσης, χωρίς προγραμματισμό για τις παρούσες και μελλοντικές ανάγκες, με άμεσες αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, στην κοινωνία, την τοπική παραγωγή και οικονομία. Στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού η πλήρης εμπορευματοποίηση των φυσικών πόρων και των κοινωνικών αγαθών δημιουργεί εφιαλτικές καταστάσεις για την ίδια την ζωή της εργαζόμενης πλειονότητας.

Για περίπου 1,5 εκατ. ανθρώπων η πρόσβαση στο νερό δεν είναι εξασφαλισμένη ,για το 1/4 του παγκόσμιου πληθυσμού η πρόσβαση στο νερό παραμένει ανεπαρκής, σύμφωνα με έρευνα τος public issue το 75% είναι αντίθετο  με την ιδιωτικοποίηση του νερού ενώ ο ΟΗΕ προβλέπει για  το 2040 αύξηση της ζήτησης του νερού  κατά 30% μεγαλύτερη από τα διαθέσιμα αποθέματα . Ακόμα και σε όρους βιώσιμης ανάπτυξης ο ΟΗΕ, ορίζει ότι ο  6ος Στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι «η εξασφάλιση στην πρόσβαση στο νερό και στην αποχέτευση για όλους».[Πηγή: www.doctv.gr]

Το ζήτημα δεν βρίσκεται μόνο στις σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις που θα έχουν να αντιμετωπίσουν τα λαϊκά νοικοκυριά. Είναι κεφαλαιώδες περιβαλλοντικό  ζήτημα για την ασφάλεια της υγείας του  πληθυσμού της χώρας.

Μετά την αιματηρή πολιτική των μνημονίων  η πλειοψηφία της κοινωνίας έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι ουσιαστικά ένα πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου και βλάπτει τα συμφέροντα των πολλών για να αυγατίσουν τα κέρδη τους οι λίγοι. Τα λαϊκά νοικοκυριά βιώνουν ήδη πολύ οδυνηρά την εμπειρία της ιδιωτικοποίησης του κοινωνικού αγαθού του νερού και βλέπουν τα πενιχρά εισοδήματά τους να μειώνονται από τις συνεχείς, υπέρογκες αυξήσεις στο ζωτικό  αυτό αγαθό  – Δείτε τι συμβαίνει με το ηλεκτρικό ρεύμα, εκεί όπου οι ιδιώτες πάροχοι στέλνουν τριπλάσια ποσά, εφαρμόζοντας τη ρήτρα αναπροσαρμογής χωρίς καμιά έκπτωση. Η κυβέρνηση ακολουθώντας τις εντολές της ΕΕ προωθεί τους κανόνες της “ελεύθερης αγοράς στην ενέργεια” αφήνοντας τους ιδιώτες παρόχους να καθορίσουν χωρίς κανένα περιορισμό την τιμολογιακή πολιτική και ακριβώς τώρα, ολοκληρώνει το σχέδιο πλήρους ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, με την πώληση του 49% των μετοχών του ΔΕΔΔΗΕ, δηλαδή του δικτύου διανομής και της ηλεκτροδότησης όλης της χώρας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προωθεί την ιδιωτικοποίηση του νερού με τέτοιον ενθουσιασμό και ζήλο επιβάλλοντας αυτό το αποτυχημένο μοντέλο στην Ελλάδα. Πιστή στο νεοφιλελεύθερο δόγμα ότι η ιδιωτικοποίηση των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων ύδρευσης, μπορεί να προσφέρει οφέλη για την κοινωνία, όταν γίνει προσεκτικά.

Δε νοείται να σχετίζεται η παροχή του νερού με τη δυνατότητα πλουτισμού και ανάπτυξης ιδιωτικής κερδοφορίας. Με αυτή την έννοια η όποια προσπάθεια ιδιωτικοποίησης είναι προφανώς ενάντια στα συμφέροντα των κοινωνιών και παραβιάζει βασικές αξίες της κατοχύρωσης μιας ζωής με αξιοπρέπεια για όλες/όλους.

Σε ποιον ανήκει το νερό;

Σε ποιον ανήκει όμως το νερό; Πρώτα από όλα, αποτελεί φυσικό αγαθό το οποίο μπορεί να το διαχειριστεί η κοινωνία κατοχυρώνοντας μια άμεση, ορθολογική, οικολογική διαχείριση. Σύμφωνα με το ρωμαϊκό δίκαιο νερό, γη, αέρας, ήλιος, φωτιά (η ενέργεια με σύγχρονους όρους) είναι κοινά φυσικά αγαθά (φυσικά κοινά), τα οποία ανήκουν σε όλους. Για αυτόν τον λόγο δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενα ιδιωτικής και αποκλειστικής ιδιοποίησης από κανέναν. Ανήκουν εξίσου στον άνθρωπο, τα φυτά και τα ζώα. Η ανάδυση του καπιταλισμού στο ιστορικό προσκήνιο (17ος αιώνας) έφερε τις πρώτες περιφράξεις των «κοινών αγρών» (μια μορφή εξάρτησης των γεωργών από τον μισθό μέσω της καταστροφής του κοινού αγαθού) για να φτάσουμε στη σημερινή επέκταση της αντίληψης αυτής και στην περίπτωση του νερού, το οποίο, εκτός από τα ως τώρα δεινά του κρατικισμού, έχει πλέον να αντιμετωπίσει τα δεινά της ιδιωτικοποίησης. Μέσω της ιδεολογίας της «ανάπτυξης το νερό σταδιακά μετατρέπεται σε πλήρες εμπόρευμα από κοινωνικό αγαθό, από αγαθό που μπορεί να το διαχειριστεί η κοινωνία με οικολογικό πρόσημο, μέσω θεσμών άμεσης συμμετοχής.

Εάν λ.χ. από τη δεκαετία του ΄60 και νωρίτερα το νερό ενός ποταμού ή μιας λίμνης αντιμετωπίζεται κυρίως ως συντελεστής παραγωγής είτε στη χημική γεωργία είτε στην βιομηχανία, με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στα οικοσυστήματα, από τη δεκαετία του ’80, εποχή της παγκόσμιας αντεπίθεσης του νεοφιλελευθερισμού (Θάτσερ, Ρέιγκαν), εντείνεται η τάση ιδιωτικοποίησης μέσω εταιρειών που πλέον εμφιαλώνουν το πόσιμο νερό, αντλώντας ποσότητες χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και σε εξευτελιστικές τιμές, όπως συμβαίνει έως σήμερα στην Ελλάδα, με την περιφέρεια Ηπείρου να έχει το θλιβερό προνόμιο να φιλοξενεί τους δύο μεγαλύτερους εγχώριους «βαρώνους του νερού». Στο πλαίσιο αυτό, μέχρι τα τέλη του 2000, τουλάχιστον 93 κράτη προστέθηκαν στον κατάλογο όσων είχαν ιδιωτικοποιήσει εν μέρει ή συνολικά τα δίκτυα νερού. Πέντε εταιρείες (κατά των πρότυπα των μεγάλων αδελφών του πετρελαίου) κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά «υπηρεσιών νερού»: οι γαλλικές Suez, Viventi και Saur, η αγγλογερμανική RWE-Thames και η αμερικανική Bechtel. Αυτή η παγκόσμια τάση περίφραξης του νερού, η μετατροπή του σε προϊόν προς εμπορία, συμβαδίζει με την απαξίωση των δημοσίων δικτύων (εμφιαλωμένο αντί νερό βρύσης), την ιδιωτικοποίηση των πηγών, την ένταξη του νερού στο κυρίαρχο καταναλωτικό πρότυπο της ποικιλίας και του «ιδιαίτερου», λες και πρόκειται για κρασί, μπύρα ή σοκολάτα.

Παγκόσμια εμπειρία

Είναι ευρέως γνωστό ότι σε όσες πόλεις του κόσμου ιδιωτικοποιήθηκε το νερό, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά,  κατακόρυφη αύξηση της τιμής του, αύξηση των διαρροών λόγω πλημμελούς συντήρησης των δικτύων και πτώση της ποιότητας του νερού. Για αυτούς τους λόγους τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί δεκάδες επανακρατικοποιήσεις ή ακυρώσεις ιδιωτικοποιήσεων εταιρειών παροχής νερού σε όλο τον κόσμο κάτω υπό την πίεση ισχυρών κοινωνικών κινημάτων. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι η επαναδημοτικοποίηση της ύδρευσης στο Παρίσι, που ολοκληρώθηκε το 2010 και έφερε άμεσα μείωση των τιμών και εξοικονόμηση χρημάτων, η επανακρατικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης στο Μπουένος Άιρες και οι μεγαλειώδεις αγώνες του βολιβιανού λαού που έφεραν την ακύρωση όλων των σχεδίων για τις ιδιωτικοποιήσεις νερού στο Λα Παζ και ειδικά στη πόλη της Κοτσαμπάμπα (για την οποία έχει γυριστεί και η ταινία “Tambien la lluvia” το2010.

Επιπλέον, είναι γνωστές οι καταστροφικές επιπτώσεις από την πινοσετικής έμπνευσης αγορά νερού στη Χιλή (κάτι ανάλογο με το χρηματιστήριο ενέργειας που φέρνει τους υπέρογκους λογαριασμούς ρεύματος στην Ελλάδα. Ακόμα, ωστόσο, και όταν το νερό παραμένει τυπικά σε δημόσια χέρια (κρατική ιδιοκτησία), πολλές φορές “ακόμα και όταν ιδιωτικές εταιρείες δεν λυμαίνονται τα κοινά αγαθά, αναλαμβάνει αυτό το ρόλο η τοπική πολιτική και οικονομική ελίτ, η οποία μεταχειρίζεται τους φυσικούς πόρους και τις υπηρεσίες σαν να είναι ιδιοκτησία της, αποκλείοντας τη συμμετοχή των πολιτών. Υψώνει τείχη και φραγμούς, εδραιώνοντας τη θέση της σε μια ιδιότυπη «δημοκρατία των ειδικών και των τεχνοκρατών», στην καλύτερη περίπτωση, ή δομώντας δίκτυα πατρωνίας και μοιράζοντας θέσεις εξουσίας, στη χειρότερη” . Οι κυβερνήσεις αυτού του τόπου  έχουν δυστυχώς παίξει πολλές φορές ύπουλο παιχνίδι, κάνοντας επιτακτικό ότι η όποια μορφή δημόσιας ιδιοκτησίας δεν πρέπει να στέκεται μόνο στο τυπικό κομμάτι αλλά πρέπει να βάζει μπροστά τους εργαζόμενους στις εταιρίες ύδρευσης και τη σχετική τεχνογνωσία που κατέχουν, τις συνδικαλιστικές τους ενώσεις, καθώς και τους πολίτες με την ιδιότητά τους ως χρήστες και δημότες ή/και συμμέτοχους στην κοινωνία των πολιτών.

Είναι γνωστό ότι σε αρκετές χώρες του εξωτερικού έχει επιχειρηθεί να ιδιωτικοποιηθεί το νερό, με πολύ άσχημα αποτελέσματα για τον μέσο πολίτη. Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας Guardian σε δώδεκα πόλεις των ΗΠΑ για την περίοδο 2010-2018, το κόστος του νερού λόγω των ιδιωτικοποιήσεων αυξήθηκε κατά μέσο όρο 80%! Γνωστό επίσης είναι το παράδειγμα της πόλης του Παρισιού όπου το 2010 η διαχείριση του νερού πέρασε ξανά στα χέρια του δημοσίου έπειτα από απόφαση του σοσιαλιστή δημάρχου Bertrand Delanoë, έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια ιδιωτικής διαχείρισης, με αποτέλεσμα η τιμή του νερού να μειωθεί άμεσα κατά 8% και ταυτόχρονα η ποιότητά του να βελτιωθεί αισθητά.

Στο Βερολίνο, όπου το 2013 το νερό έπειτα από μαζική και δυναμική κινητοποίηση των πολιτών, επέστρεψε στο δημόσιο έλεγχο από δώδεκα χρόνια ιδιωτικής διαχείρισης που είχαν οδηγήσει σε αύξηση του κόστους για τα νοικοκυριά μέχρι και 25% (δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι η γαλλική Veolia, ηγέτης στη συγκεκριμένη αγορά παγκοσμίως, συμμετείχε στην ιδιωτικοποίηση του νερού και στις δύο αυτές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες).

Δεν θα μπορούσε να λείπει από τον κατάλογο των χωρών που ιδιωτικοποίησαν το νερό τη δεκαετία του ‘80, η Μεγάλη Βρετανία της Θάτσερ. Σήμερα, η Μ. Βρετανία εξακολουθεί να έχει ένα σχεδόν πλήρως ιδιωτικοποιημένο σύστημα υδροδότησης, με φυσικό επακόλουθο την αύξηση του κόστους των νοικοκυριών κατά 42% σε σχέση με την περίοδο πριν από το 1989 (όταν και ιδιωτικοποιήθηκε το νερό) με αποτέλεσμα η βρετανική κοινή γνώμη να επιθυμεί την επανακοινωνικοποίηση του νερού σε ποσοστό άνω του 80%.

Τα παραδείγματα είναι αρκετά και συνήθως ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, αρχικά ιδιωτικοποίηση του νερού με την πρόφαση ότι «ο ιδιωτικός τομέας μπορεί καλύτερα», στη συνέχεια δυσανάλογη αύξηση του κόστους .

Είναι εφικτή λύση η Επαναδημοτικοποίηση του νερού ;

Ο όρος επαναδημοτικοποίηση αναφέρεται στην επιστροφή ιδιωτικοποιημένων υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης στις τοπικές αρχές ή σε δημόσιο έλεγχο. Αυτό συνήθως συμβαίνει μετά τον τερματισμό των ιδιωτικών συμβάσεων ή την μη ανανέωσή τους από τις τοπικές κυβερνήσεις , αλλά η διαδικασία δεν είναι πάντα (ή μόνο) σε δημοτική κλίμακα. Η επαναδημοτικοποίηση είναι γενικά μια συλλογική αντίδραση ενάντια στην ιδιωτικοποίησης του νερού και των ΣΔΙΤ.

Η Βαγιαδολίδ μία πόλη 300.000 έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα που προχώρησε σε μια τέτοια διαδικασία, 20 χρόνια αφότου ιδιωτικοποιήθηκε η  Aguas de Valladolid και θα ανοίξει σίγουρα το δρόμο για πολλές άλλες. Η Ισπανία είναι μία από τις χώρες που επλήγησαν περισσότερο από τη λιτότητα και την ιδιωτικοποίηση του νερού και ως εκ τούτο αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις κινήσεις πολιτών που  ακόμα αντιστέκονται τις ιδιωτικοποιήσεις, όπως οι πολίτες στην  Ελλάδα.

Οι λόγοι για την επαναδημοτικοποίηση είναι γνωστοί: ανεπαρκείς επενδύσεις σε υποδομές, υψηλοί δασμοί και έλλειψη δημοκρατικού ελέγχου επί ενός τόσο σημαντικού πόρου,. Αυτά είναι τα ίδια προβλήματα που οδήγησαν περισσότερες από 200 πόλεις σε όλο τον κόσμο να ανακτήσουν την διαχείριση των υπηρεσιών ύδρευσης τα τελευταία 15 χρόνια.

Η επαναδημοτικοποίηση είναι ένα τεράστιο βήμα αρκεί όμως αυτό ; Η Δημόσια διοίκηση πρέπει να είναι διαφανής, δημοκρατική και συμμετοχική. Πρέπει να εγγυηθεί το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό, καθώς και επενδύσεις για τη διασφάλιση ενός βιώσιμου εφοδιασμού του. Είναι θεμελιώδες να σχεδιάσει ένα σχέδιο βιώσιμης διαχείρισης για την προστασία της οικολογίας των φυσικών κύκλων νερού και τη διατήρηση της ποιότητας του νερού σε ποτάμια και υδροφόρους ορίζοντες. Είναι επίσης σημαντικό η διατήρηση καλών συνθηκών εργασίας για τους εργαζόμενους της εταιρείας νερού που θα πρέπει να ενσωματωθούν πλήρως στη δημοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Τα τελευταία 15 χρόνια έχουν υπάρξει τουλάχιστον 180 περιπτώσεις επαναδημοτικοποίησης υπηρεσιών ύδρευσης σε 35 χώρες, συμπεριλαμβανομένων περιπτώσεων υψηλού προφίλ στην Ευρώπη τη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Ασία και την Αφρική.

Πόλεις, περιοχές και χώρες σε όλο τον κόσμο επιλέγουν όλο και περισσότερο να κλείσει το κεφάλαιο για την ιδιωτικοποίηση του νερού και να επαναδημοτικοποιήσουν τις υπηρεσίες  με τη λήψη πίσω υπό δημόσιο έλεγχο της διαχείρισης της ύδρευσης και της αποχέτευσης. Μεταξύ των μεγάλων πόλεων που έχουν ήδη επαναδημοτικοποιήσει τις υπηρεσίες περιλαμβάνονται η Άκρα (Γκάνα), το Βερολίνο (Γερμανία), το Μπουένος Άιρες (Αργεντινή), η Βουδαπέστης (Ουγγαρία), η Κουάλα Λουμπούρ (Μαλαισία), η Λα Παζ (Βολιβία), η Μαπούτο (Μοζαμβίκη), και το Παρίσι (Γαλλία). Αντίθετα, στην ίδια περίοδο υπήρξαν πολύ λίγες περιπτώσεις ιδιωτικοποιήσεων σε μεγάλες πόλεις του κόσμου: για παράδειγμα εκείνη της Ναγκπούρ (Ινδία), η οποία έχει  δεχθεί μεγάλη αντίθεση και κριτική, και της Jeddah (Σαουδική Αραβία).

Παρά την για περισσότερες από τρεις δεκαετίες αμείλικτη προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και των συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) με διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι εθνικές κυβερνήσεις, τώρα φαίνεται ότι η επαναδημοτικοποίηση του νερού είναι μια πολιτική επιλογή που είναι εδώ για να μείνει. Η άμεση εμπειρία από τα κοινά προβλήματα της ιδιωτικής διαχείρισης των υδάτων – από την έλλειψη επενδύσεων σε υποδομές, τις τιμολογιακές αυξήσεις ως και τους περιβαλλοντικούς κινδύνους – έχει πείσει τις κοινότητες και τους φορείς χάραξης πολιτικής ότι ο δημόσιος τομέας είναι σε καλύτερη θέση να παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες στους πολίτες και να προωθήσει το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό.

Φωτεινό παράδειγμα το νερό των Σταγιατών είναι πλέον ελεύθερο .

Στις Σταγιάτες  του Πηλίου με ψήφισμά τους οι κάτοικοι να αποφάσισαν να διαχειρίζονται οι ίδιοι την υδροδότηση του χωριού. Απέναντι στη χυδαιότητα και τον αυταρχισμό, οι άνθρωποι στις Σταγιάτες αντιπαρέταξαν τη συλλογικότητα και την αυτοοργάνωση. Λίγες ημέρες μετά την αποκοπή του χωριού από την Κρύα Βρύση, πήραν στα χέρια τους τη διαχείριση του χωριού, με μοναδικό έως σήμερα όργανο λήψης αποφάσεων τη λαϊκή τους συνέλευση. Ταυτόχρονα έβγαλαν έξω απ’ τις πόρτες και τα μπαλκόνια τους μαύρες σημαίες, για να συμβολίσουν τις μαύρες ημέρες που περνούσε το χωριό. «Έρχονται και μας τις σπάνε ακόμα, αλλά θα επιμείνουμε. Θα τις έχουμε υψωμένες μέχρι να δικαιωθούμε». Κάτι που έκανε και τους Ζαπατίστας, οι οποίοι στο μεγάλο ταξίδι τους είχαν  συμπεριλάβει και τις Σταγιάτες  να εκφρασθούν θετικά για αυτούς  «Θέλουμε να κοιτάξουμε τον άλλον που, αν και διαφορετικός, έχει την ίδια λαχτάρα για ελευθερία και δικαιοσύνη».

Η υπόθεση της μείωσης των τιμών του νερού, που προβάλλεται ως επιχείρημα υπέρ της ιδιωτικοποίησης (ελεύθερη αγορά ), δεν επιβεβαιώνεται πουθενά όπου έχει εφαρμοστεί η ιδιωτικοποίηση του νερού και πλήθος ερευνών καταλήγουν σε αυτό το συμπέρασμα.

Η διασφάλιση του δημόσιου χαρακτήρα του νερού (πρέπει να) είναι αυτονόητη επιλογή για τις κυβερνήσεις, αφού μόνο τότε α) δεν αποκλείεται κανένας πολίτης από την πρόσβαση σε αυτό και επομένως δεν δημιουργούνται ανισότητες, β) εξασφαλίζεται η ίδια ποιότητα νερού για όλους και γ) η τιμολόγηση γίνεται όχι με σκοπό το κέρδος αλλά με βάση το δημόσιο συμφέρον, τις ανάγκες συντήρησης του δικτύου και το καλό των πολιτών.

Τι γίνεται όμως με τα νερά της Ελληνικής περιφέρειας και της υπαίθρου?

Είναι εφικτός ο στόχος της  επαναδημοτικοποίησης του νερού ;

Τα νερά λοιπόν της Ελληνικής Περιφέρειας τα διαχειρίζονται οι ΔΕΥΑ ( δημοτικές επιχειρήσεις, ύδρευσης αποχέτευσης).Είναι επιχειρήσεις ανταποδοτικού χαρακτήρα, αυτοχρηματοδοτούμενες εποπτευόμενες από τον αντίστοιχο δήμο της περιοχής όπου δραστηριοποιούνται. Οι ΔΕΥΑ ιδρύθηκαν το 1980, απαλλάσσοντας την κεντρική εξουσία από την ευθύνη της υδροδότησης και αποχέτευσης των απομακρυσμένων περιοχών και ο ρόλος τους στις τοπικές κοινωνίες αποδείχθηκε ιδιαίτερα σημαντικός. Είναι τοπικές επιχειρήσεις με ανθρώπινο πρόσωπο, που έχουν θεσμοθετήσει κοινωνικά τιμολόγια για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, γιατί στις μικρές τοπικές κοινωνίες και οι αδύναμοι έχουν δικαίωμα στην ζωή. Ο τρόπος με τον οποίο ο κάθε δήμαρχος η κάθε δημοτική αρχή διαχειρίζεται το νερό ( τιμολόγηση – ποιότητα- κοινωνική πολιτική), είναι καθοριστικός παράγοντας για την επανεκλογή του, μ’ αυτόν τον τρόπο υπάρχει ένας ιδιόμορφος κοινωνικός έλεγχος που επιβάλει την δημοκρατία  στην διαχείριση του. Είναι μικρές ή  μεγάλες επιχειρήσεις (132 συνολικά, που απασχολούν 4500 εργαζόμενους), οι οποίες υδροδοτούν και αποχετεύουν τις πιο όμορφες γωνιές της Ελλάδος προστατεύοντας τον φυσικό τους πλούτο και τα μεγαλύτερα υδάτινα αποθέματα της χώρας.

Στην Ελλάδα των μνημονίων τα τελευταία έξι χρόνια οι ΔΕΥΑ με πρόσχημα τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείματος της χώρας, απαξιώνονται. Έχουν υποστελεχωθεί , πουλιούνται μέρα με την μέρα,  κομμάτι – κομμάτι, παραχωρώντας υπηρεσίες σε ιδιώτες.  Με άλλοθι την απαγόρευση προσλήψεων, βιολογικοί καθαρισμοί, υπηρεσίες αποκατάστασης βλαβών, καταμετρήσεις υδρομέτρων, λογιστήρια κ. άλ. παραδίδονται σε ιδιώτες . Μ΄ αυτόν τον τρόπο το κόστος  αυξάνεται και η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υποβαθμίζεται. Ταυτόχρονα έχει θεσπιστεί ένα νομικό καθεστώς σύμφωνα με το οποίο με τρείς  αρνητικούς ισολογισμούς  η επιχείρηση χαρακτηρίζεται μη βιώσιμη και επίσης έχει το δικαίωμα το εκάστοτε δημοτικό συμβούλιο με απλή πλειοψηφία  να αποφασίσει την παραχώρηση της ΔΕΥΑ στην ΕΥΔΑΠ άνευ ανταλλάγματος. Βέβαια εδώ μπαίνουν τα εξής ερωτήματα: Για πόσο καιρό θα μπορέσει μία ΔΕΥΑ η οποία δουλεύει με εργολαβίες να είναι βιώσιμη ? Πρέπει οι ΔΕΥΑ να μην υδροδοτούν και να μην αποχετεύουν απομακρυσμένα και αραιοκατοικημένα χωριά  ? Θα λειτουργήσει ως δούρειος ίππος η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ ώστε να ιδιωτικοποιηθούν και οι ΔΕΥΑ? Εξωφρενικό είναι ότι οι ΔΕΥΑ δεν χρηματοδοτούνται από το δημόσιο άρα δεν συμμετέχουν στο δημοσιονομικό έλλειμα της χώρας, άρα ο περιορισμός των προσλήψεων όπως και όλα τα νομοσχέδια περί περιορισμού του δημοσιονομικού ελλείμματος δεν θα έπρεπε να τις εμπεριέχει.  Είναι επιχειρήσεις που χρηματοδοτούνται από τους πολίτες άρα λογικά ανήκουν σ’ αυτούς.

Αγώνες διαρκείας

Η καμπάνια υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα του νερού ασφαλώς και βοηθά αλλά το γεγονός και μόνο πως η ιδιωτική διαχείριση αποτυγχάνει να λειτουργήσει τα συστήματα με τεχνικά ορθό και πολιτικά αποδεκτό τρόπο μπορεί να είναι αρκετό για να οδηγήσει στην επαναδημοτικοποίηση. Με λίγα λόγια, η ιδιωτικοποίηση είναι από μόνη της ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της.

Το επιχειρηματικό μοντέλο των εταιρειών νερού για δημοτικές συμβάσεις είναι ξεπερασμένο, τουλάχιστον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κατανάλωση αργά αλλά σταθερά μειώθηκε κατά τα τελευταία 20 χρόνια μειώνοντας τα έσοδα ενώ το κόστος εκτινάχθηκε στα ύψη, και η προκύπτουσα αύξηση στα τιμολόγια του νερού έχει δημιουργήσει πολιτική δυσαρέσκεια και ενδελεχή έλεγχο.

Η δημόσια ιδιοκτησία είναι προαπαιτούμενο, αλλά ποτέ δεν αποτελεί εγγύηση για καλύτερη απόδοση. Η έννοια του  «Δημοσίου» πρέπει να πηγαίνει χέρι-χέρι με τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας και την αυτοδιαχείριση .  Οι πόλεις σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν τις αποτυχίες της ιδιωτικοποίησης του νερού. Η άνιση πρόσβαση, η αθέτηση υποσχέσεων, οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι και τα σκανδαλώδη περιθώρια κέρδους, ωθούν τους δήμους και τους πολίτες να ξαναπάρουν τον έλεγχο αυτής της βασικής υπηρεσίας αυτή  αναπτυσσόμενη τάση, κατά την οποία οι πόλεις παντού σε όλο τον κόσμο παίρνουν πίσω τον έλεγχο των συλλογικών συστημάτων του πόσιμου νερού..

Γιατί ο αγώνας για το νερό είναι αγώνας για ζωή και δημοκρατία.

θεσμική κατοχύρωσή του ως κοινού αγαθού, στο οποίο όλοι έχουν δικαίωμα πρόσβασης και το οποίο ταυτόχρονα πρέπει να διαφυλαχτεί ως  πολύτιμος φυσικός πόρος, πηγή ζωής για όλα τα όντα του πλανήτη.

Είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση του κύκλου του νερού.

θεωρούμε καθοριστικό τον ενεργητικό και αποφασιστικό  ρόλο των κινημάτων και των πολιτών σε όλες τις φάσεις διαχείρισης των υδατικών πόρων, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, με κριτήριο τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, της φύσης και της κοινωνίας.

Έξω οι ιδιωτικές εταιρείες από τον κύκλο του Νερού.

Κρατικοποίηση με κοινωνικό – εργατικό έλεγχο.

Καμία αύξηση στην τιμή του νερού, δραστική μείωση των τιμολογίων, καμία διακοπή νερού στα λαϊκά νοικοκυριά.

– Επαναφορά των υδάτων στη φυσική τους κατάσταση (το δίκαιο του νερού) με προστασία του υδρολογικού κύκλου. Είναι υπόθεση όλων, για αυτό και χρειάζεται άπλωμα του αγώνα, των δραστηριοτήτων και των προτάσεών μας σε όλη την κοινωνία.

– Έλεγχος των βιομηχανικών γεωτρήσεων.

– Σε πρώτη φαση γενναία φορολόγηση των εταιρειών εμφιάλωσης νερού.

– Προσωπική αντίσταση στην κουλτούρα του εμφιαλωμένου που προκαλεί ρύπανση μέσω της πλαστικής συσκευασίας και βήματα αποκατάστασης της ποιότητας του νερού της βρύσης.

– Αποχαρακτηρισμός περιοχών από μεταλλευτικές ζώνες.

– Πολιτικές μείωσης της υπερκατανάλωσης σε πόλη, βιομηχανία, εντατική γεωργία με αλλαγή των υδροβόρων καλλιεργειών και υιοθέτηση μεθόδων όπως η σταγδην ύδρευση.

– Ενίσχυση του ρόλου του ΙΓΜΕ με κοινωνική συμμετοχή.

– – Επαναφορά των υδάτων στη φυσική τους κατάσταση (το δίκαιο του νερού) με προστασία του υδρολογικού κύκλου. Είναι υπόθεση όλων, για αυτό και χρειάζεται άπλωμα του αγώνα, των δραστηριοτήτων και των προτάσεών μας σε όλη την κοινωνία.

– Ακύρωση όλων των σχεδίων μεταφοράς νερού είτε πόσιμου είτε επιφανειακού.

– Έλεγχος των βιομηχανικών γεωτρήσεων.

– Προσωπική αντίσταση στην κουλτούρα του εμφιαλωμένου που προκαλεί ρύπανση μέσω της πλαστικής συσκευασίας και βήματα αποκατάστασης της ποιότητας του νερού της βρύσης.

– Αποχαρακτηρισμός περιοχών από μεταλλευτικές ζώνες.

– Πολιτικές μείωσης της υπερκατανάλωσης σε πόλη, βιομηχανία, εντατική γεωργία με αλλαγή των υδροβόρων καλλιεργειών και υιοθέτηση μεθόδων όπως η σταγδην ύδρευση.

– Ενίσχυση του ρόλου του ΙΓΜΕ με κοινωνική συμμετοχή.

– Κατασκευή μικρών υδροηλεκτρικών που εκµεταλλεύονται τη φυσική ροή του νερού.

– Μετασχηματισμός των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΥΑ σε κοινωνικούς συνεταιρισμούς νερού με συλλογική διαχείριση μέσω κοινωνικού ελέγχου με δημοκρατική λειτουργία και σε μη κερδοσκοπική βάση.

–Επανεπένδυση των πλεονασμάτων για την αποκατάσταση των δικτύων διανομής και των υποδομών με χρηματοδότηση περιβαλλοντικών έργων για αποκατάσταση οικοσυστημάτων και έργων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

– Αποφασιστικό όργανο οι κατά τόπους δημοτικές – περιφερειακές γενικές συνελεύσεις εργαζομένων και πολιτών .

ΠΗΓΕΣ

https://sekes-eydap.gr/chili-kai-idiotikopoiisi-tou-nerou-ap/  χιλη

https://thepressproject.gr/91-logoi-enantia-stin-idiotikopoiisi-tou-nerou/

http://www.dialektika.gr/2012/03/blog-post.html

https://corporateeurope.org/en/water-justice/2012/03/remunicipalisation-putting-water-back-public-hands

‘https://www.rednblack.gr/nea/protovoulia-gia-ti-diasfalisi-tis-dimosias-diacheirisis-tou-nerou/

https://www.youtube.com/watch?v=1mHmiUpJehU H καθηγήτρια στο Παν. της Χιλής Μαρία Φράγκου, μιλάει στο ΤΡΡ για όσα σήμαινε ο νεοφιλελευθερισμός για το νερό στη Χιλή

https://www.savegreekwater.org/archives/4822

https://www.babylonia.gr/2016/12/09/nero-pali-sto-stochastro/

https://www.youtube.com/watch?v=Jee9setl0Ak τα κινήματα του νερού συζητούν για το νερό

 

 

 

Οι νέες εξαγγελίες του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη για τις επιδοτήσεις στα τιμολόγια ρεύματος των νοικοκυριών, παρότι φαινομενικά δημιουργούν κάποια αίσθηση ανακούφισης, κινούνται στην ίδια λογική με τις προηγούμενες όπου οι πολλοί πληρώνουν και οι λίγοι συσσωρεύουν αμύθητα κέρδη.

Συγκεκριμένα:

Επιμένει να ρίχνει όλο το βάρος για τις αυξήσεις στον πόλεμο Ρωσίας Ουκρανίας όταν είναι καταγεγραμμένο παρότι όλοι γνωρίζουμε ότι πολύ πριν τον πόλεμο οι τιμές του φυσικού αερίου είχαν τριπλασιαστεί και οι τιμές του ρεύματος εξαπλασιαστεί! Άρα αλλού είναι το πρόβλημα και η Κυβέρνηση εθελοτυφλεί!

Αντί να παρέμβει θεσμικά μειώνοντας πραγματικά τις τιμές του ρεύματος και τα «ουρανοκατέβατα κέρδη» των ενεργειακών ομίλων και των εμπόρων του ρεύματος διαλέγει το δρόμο των επιδοτήσεων, με λεφτά κυρίως των ίδιων των καταναλωτών,προσδοκώντας πολιτικά οφέλη ενόψει των επερχόμενων εκλογών.

Οι αντιφάσεις των εξαγγελιών της Κυβέρνησης γεννούν πολλά ερωτηματικά:

1. Πως θα μπει πλαφόν στις τιμές της χονδρικής από τη στιγμή που το «Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας» (Target Model) θα συνεχίσει τη λειτουργία του με τον ίδιο σκανδαλωδώς κερδοσκοπικό τρόπο; Οι τιμές δεν θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν με βάση την προσφορά και τη ζήτηση; Δεν θα ισχύει πλέον ο απαράδεκτος τρόπος διαμόρφωσης των τιμών στη χονδρική με βάση την Ο.Τ.Σ (Οριακή Τιμή Συστήματος); Εν τέλει θέλει και μπορεί να χειραγωγήσει τις τιμές χρηματιστηρίου ο πρωθυπουργός μέσω διατίμησης όταν ο ίδιος και οι ομοϊδεάτες του αυτές τις παρεμβάσεις τις θεωρούν «Σοβιετικού τύπου;

2. Πως θα γίνει η «αποσύνδεση των τιμών του ρεύματος από τις τιμές του Φυσικού Αερίου» όταν ο ίδιος και οι προκάτοχοί του φρόντισαν ώστε η Ηλεκτρική Ενέργεια στη Χώρα μας να παράγεται κατά 35% έως 55% από φυσικό αέριο; Γνωρίζουν στο Μαξίμου ότι όσο αυξάνονται οι εγκαταστάσεις αιολικών και Φωτοβολταϊκών, που χωρίς όριο οι ίδιοι προωθούν, αυξάνονται και οι ανάγκες σε παραγωγή ρεύματος από φυσικό αέριο;

3. Γνωρίζουν πόσο θα επιβαρύνει το κόστος της Ηλεκτρικής Ενέργειας η αθρόα εισαγωγή Αμερικανικού και Αμερικανικών συμφερόντων Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) αφού είναι είναι πολύ ακριβότερο από αυτό των αγωγών επειδή επιβαρύνεται με επιπλέον κόστος εξόρυξης (μέθοδος fracking) και κόστος μεταφοράς; Γιατί ο πρωθυπουργός δεν επαναφέρει την πρόταση που έκανε στην ΕΕ για κοινές διαπραγματεύσεις της ΕΕ στην αγορά LNG όπως έκανε για το Ρώσικο Φυσικό Αέριο; Μήπως επειδή δεν θα το ήθελαν τα αφεντικά του, οι Αμερικάνοι;

4. Γιατί συνεχίζονται οι σκανδαλώδεις επιδοτήσεις των παραγωγών ΑΠΕ και Φυσικού Αερίου όταν υπερκαλύπτονται από τις τιμές πώλησης του ρεύματος που στη Χώρα μας έχουν φθάσει σε δυσθεώρητα ύψη και παραμένουν όλα τα τελευταία χρόνια οι υψηλότερες στην Ευρώπη; Υπάρχει κανένας λόγος, πέρα από την κερδοσκοπία των ιδιοκτητών ΑΠΕ, να παραμένει στα τιμολόγια λιανικής το ΕΤΜΕΑΡ (Ειδικό Τέλος Μείωσης Αερίων Εκπομπών Ρύπων) που τροφοδοτεί τον ΕΛΑΠΕ (Ειδικός Λογαριασμός ΑΠΕ) όταν οι ίδιοι παραδέχονται ότι έχουν ανέλπιστα («ουρανοκατέβατα») κέρδη; Γιατί δεν καταργούνται από τους λογαριασμούς οι ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας) από τη στιγμή που έγινε η διασύνδεση της Κρήτης με το Ηπειρωτικό σύστημα;

5. Πότε επιτέλους θα σταματήσουν οι κρυφές επιδοτήσεις (ΑΔΙ- Μηχανισμού Ευελιξίας κ.α) των «χρυσοκάνθαρων» ιδιοκτητών μονάδων παραγωγής ρεύματος με φυσικό αέριο; Αυτές δεν προέρχονται από λεφτά του Ελληνικού λαού;

6. Ποιος ο λόγος που παρά την πρωτοφανή κρίση και τα κροκοδείλια δάκρυα των ηγετών της ΕΕ συνεχίζουν την ανήθικη και σκανδαλωδώς κερδοσκοπική λειτουργία του «Ευρωπαϊκό Χρηματιστήριο Ρύπων» που τριπλασιάζει το κόστος της Ηλεκτρικής Ενέργειας που παράγεται από ορυκτά καύσιμα;

Τελικά ποιος θα πληρώνει τις επιδοτήσεις των νοικοκυριών, τα διάφορα πλαφόν και γενικότερα τις παρεμβάσεις στις τιμές της χονδρεμπορικής του ρεύματος που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός;

Η διαφορά μεταξύ του «πλαφόν» που λέει πως θα επιβάλλει η Κυβέρνηση στη χονδρεμπορική και της πραγματικής τιμής που θα συνεχίσει να αυξάνεται μέσω του χρηματιστηρίου ενέργειας θα επιδοτείται, όπως ανακοίνωσαν τα κυβερνητικά στελέχη μέσα από το Ταμείο Ενεργειακής Μετάβασης, τις ΥΚΩ και τον κρατικό προϋπολογισμό. Άρα οι βιομήχανοι ως παραγωγοί ρεύματος και οι έμποροι ως πάροχοι όχι μόνο δεν θα χάσουν τίποτα από τα κέρδη τους αλλά θα συνεχίσουν να κερδοσκοπούν ασύστολα αφού θα πληρώνονται κανονικά όσο και αν αυξάνεται η ψαλίδα!

Και φυσικά το «μάρμαρο» θα το πληρώσουν και πάλι οι μικροί επαγγελματίες και οι οικιακοί καταναλωτές ρεύματος στο μεγαλύτερο μέρος και τα υπόλοιπα οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ως φορολογούμενοι πολίτες!

Πως;

Πρώτα απ` όλα μέσα από τους ίδιους τους λογαριασμούς του ρεύματος αφού το «Ταμείο Ενεργειακής Μετάβασης»τροφοδοτείται από το κόστος αγοράς ρύπων που διαμορφώνεται στο «Ευρωπαϊκό Χρηματιστήριο Ρύπων», το πληρώνουν μεν οι παραγωγοί αλλά το μετακυλύουν αυτόματα στους καταναλωτές! Το κονδύλι που θα πάει στις επιδοτήσεις μέσω αυτού του ταμείου υπολογίζεται στα 1,6 δις ευρώ και επειδή τα τελευταία χρόνια υπάρχει πολύ υψηλό κόστος ρύπων περισσεύει για να πριμοδοτούν και τους παραγωγούς ΑΠΕ μέσω ΕΛΑΠΕ αλλά και τα «μυστικά κονδύλια» του ΥΠ.ΕΝ

Επίσης πάλι μέσα από τους λογαριασμούς ρεύματος θα χρησιμοποιήσουν τις ΥΚΩ (Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας) που βρίσκονται στο «κουτάκι» των ρυθμιζόμενων χρεώσεων. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της χρέωσης αφορούσε την κάλυψη της διαφοράς μεταξύ της τρέχουσα τιμής και του υψηλού κόστους των τιμών του ρεύματος στα Μη Διασυνδεμένα Νησιά (ΜΔΝ). Όμως από τι στιγμή που έγινε η διασύνδεση της Κρήτης και των άλλων νησιών αυτή η διαφορά δεν υφίσταται και οι ΥΚΩ, όπως ο ίδιος ο ΑΔΜΗΕ ανακοίνωσε, θα έπρεπε να καταργηθούν ή να μειωθούν στο μεγαλύτερο μέρος τους. Αυτό το κονδύλι ξεπερνά το ένα δις ετησίως και αντί να το καταργήσει η Κυβέρνηση για να ελαφρύνει κάπως τους καταναλωτές το χρησιμοποιεί για να επιδοτήσει τους παραγωγούς και τους εμπόρους Η/Ε, μέσω των δήθεν ελαφρύνσεων που εξήγγειλε και ταυτόχρονα να κάνει το ψηφοθηρικό της «κομμάτι»!

Και τέλος ότι διαφορά προκύψει (υπολογίζεται στα 1,2 δις ευρώ) θα καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, που ως γνωστόν «τροφοδοτείται» και πάλι από τα γνωστό «υποζύγια», εργαζόμενους και μικροεπαγγελματίες.

Μπορούν σήμερα στη Χώρα μας να μειωθούν δραστικά οι τιμές του ρεύματος χωρίς ψηφοθηρικές επιδοτήσεις και χωρίς να βάλουν χέρι στον προϋπολογισμό; Ναι μπορεί και πρέπει να γίνει:

· Να αλλάξει άμεσα ο κερδοσκοπικός τρόπος διαμόρφωσης των τιμών. Κατάργηση του «Ευρωπαϊκού Χρηματιστηρίου Ρύπων» και του «Ελληνικού Χρηματιστηρίου Ενέργειας»

· Κατάργηση των ρυθμιζόμενων χρεώσεων ΕΤΜΕΑΡ και ΥΚΩ

· Κατάργηση των κρυφών επιδοτήσεων των βιομηχάνων παραγωγών ρεύματος με Φυσικό αέριο (ΑΔΙ, Μηχανισμός Ευελιξίας κ.α)

· Μείωση έως και κατάργηση του «Φόρου Κατανάλωσης καυσίμων» στους καταναλωτές ρεύματος όπως έγινε στους βιομήχανους παραγωγής Η/Ε.

· Αξιοποίηση όλων των εγχώριων πηγών ενέργειας

Δυστυχώς αυτά δεν φαίνεται πως είναι διατεθειμένη να τα κάνει η σημερινή Κυβέρνηση ούτε η ΕΕ της Ολιγαρχίας του πλούτου αλλά ούτε και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ όπως φάνηκε ξεκάθαρα από τις προτάσεις που πρόσφατα κατέθεσαν.

Μόνο ο αγώνας του Λαϊκού Κινήματος θα ανατρέψει τα σχέδιά τους

Να αγωνιστούμε για μια Εταιρεία Ηλεκτρισμού αποκλειστικά δημόσια, 100%, ενιαία και καθετοποιημένη κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, προσανατολισμένη αποκλειστικά στα λαϊκά συμφέροντα. «Ρεύμα φθηνό για όλο το λαό». Επανεθνικοποίηση-Κρατικοποίηση ολόκληρου του Ηλεκτρενεργειακού τομέα. Μια πραγματικά Δημόσια Εταιρεία που θα πρωτοστατήσει στη νέα εποχή της Ηλεκτρικής Ενέργειας χρησιμοποιώντας όλες τις σύγχρονες μορφές ενέργειας με σεβασμό στην αειφορία και την προστασία του Περιβάλλοντος.

Στον αγώνα για πλήρη κοινωνικοποίηση του αγαθού της Ηλεκτρικής Ενέργειας.

Κοζάνη 9/5/2022

«Αριστερή Συμπόρευση για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ στη Δυτική Μακεδονία»

  

Μπορείς να είσαι ο Ιούδας ο προδότης και για 30 αργύρια να προδώσεις τον φίλο σου .

Μπορείς να είσαι ο  Πόντιος Πιλάτος και στα δύσκολα να "νίπτεις τας χείρας σου".

Μπορείς ακόμα να είσαι γραμματεύς  και φαρισαίος  καλοταϊσμένο πειθήνιο όργανο.

Ακόμα και άβουλη μάζα μπορείς να είσαι χωρίς αισθήματα να σε τραβολογάνε και να σε ξεφτιλίζουν καθημερινά .

Όλα  αυτά  μπορείς  και σου φαίνονται εύκολα  . Δεν μπορείς όμως να είσαι ο Χριστός να  ξεψυχάς και  να  ματώνεις κάθε μέρα ψιθυρίζοντας : "Τετέλεσται". Τα βασανιστήρια ο εξευτελισμός και ο πόνος τελείωσαν  η ζωή τώρα όμως αρχίζει...Καλή Ανάσταση !!!