Πόσο αυτοδιοικητικές είναι αυτές οι εκλογές ;

 

Ενόψει των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών αναθερμάνθηκε η συζήτηση για το χαρακτήρα των δήμων και των περιφερειών καθώς και η παρέμβαση των δυνάμεων που τάσσονται εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος και επιδιώκουν την ανατροπή του.

Είναι χρήσιμη η συμμετοχή στις δημοτικές ή περιφερειακές;

Συμμετέχοντας επιδιώκουμε τη ζύμωση των θέσεων μας, την καταγραφή των δυνάμεών μας ;

Αγωνιζόμαστε για το νικηφόρο αποτέλεσμα, επιδιώκοντας την πλειοψηφία του συμβουλίου και την διεκδίκησή του δήμου ή της περιφέρειας  ;

Προσπαθώντας να απαντήσουμε στα ερωτήματα  θα πρέπει να προσδιοριστεί  ο χαρακτήρας των δήμων και των περιφερειών ,  με ποιους όρους ποιες δυνατότητες  λειτουργούν οι δήμοι και οι περιφέρειες σήμερα και εν τέλει τι δυνατότητες δίνουν για μία πολιτική υπέρ των πλατύτερων στρωμάτων του λαού.

Αν πρόκειται  για «τοπικό κράτος» πρέπει να ταχθούμε εναντίον της διαχείρισης του, αφού το κράτος είναι ο μηχανισμός καταπίεσης και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, μεγιστοποιώντας τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου. Οι δήμοι και οι περιφέρεις  είναι μεν ο κατώτερος βαθμός της διοικητικής μηχανής, προφανώς δεν είναι αυτοδιοίκηση, εξάλλου είναι ζήτημα αν στα πλαίσια οποιουδήποτε κράτους μπορεί να υπάρξει πραγματική αυτοδιοίκηση,

Ορισμένα όμως στοιχεία των δήμων τους δίνουν ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα οι δημοτικές και  περιφερειακές αρχές εκλέγονται  από το λαό, άρα είναι σε άμεση επαφή και σχέση με τους δημότες και επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από τη θέλησή τους ιδιαίτερα αν αυτή εκφράζεται με ισχυρό τρόπο. Τα όρια αυτού του επηρεασμού ποικίλουν δεν φτάνουν φυσικά στο σημείο να ανατρέψουν  γενικά την πολιτική που οι δημοτικές και περιφερειακές αρχές έχουν χαράξει.

Μία αντιλαϊκή απόφαση της Κυβέρνησης πολύ δυσκολότερα ανατρέπεται από τη λαϊκή κινητοποίηση αφού οι περισσότερες έχουν στον άξονα τους βασικούς κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Ένα ισχυρό κίνημα με βάση τα τοπικά αλλά και τα γενικότερα προβλήματα μπορεί να παρεμποδίσει την πολιτική κάποιας  δημοτικής αρχής σε σημαντικό βαθμό.

Άρα από την άποψη αυτή η συμμετοχή σε ένα δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο  μπορεί να δώσει αποτελέσματα πρακτικά πέραν της ζύμωση των θέσεων μιας δημοτικής παράταξης.

Μία δεύτερη ουσιαστική πλευρά είναι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας εντός του οποίου κινούνται οι δήμοι ιδιαίτερα ασφυκτικό στενό δυσκολεύοντας τα τελευταία χρόνια την εφαρμογή των πολιτικών αυτοδιοικητικών κινήσεων ,σε αυτό προστέθηκαν στο ήδη αντιδημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας αποκλείοντας τις μικρές παρατάξεις, αφαιρώντας δικαιοδοσίες από τα συμβούλια εκχωρώντας   στις  επιτροπές την απόλυτη πλειοψηφία των οποίων έδωσαν στο Δήμαρχο ανεξαρτήτως συσχετισμού.

Μεγάλο τμήμα των εκτελούμενων έργων γίνεται μέσω προγραμμάτων και κυρίως του ΕΣΠΑ. όπου όλα τα κονδύλια  είναι στοχευμένα με βάση τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης  τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του κεφαλαίου που δεν αφήνουν περιθώρια για έργα που να καλύπτουν λαϊκές και κοινωνικές ανάγκες  .

Για να γίνουμε πιο κατανοητοί οι πόροι  μέσω των προγραμμάτων που μπορεί ένας δήμος ή μια περιφέρεια να διαχειριστεί είναι σημαντικοί. Μέσω των ΕΣΠΑ μπορούν να χρηματοδοτηθούν αρκετά έργα κι αν σε αυτό προσθέσουμε την κρατική χρηματοδότηση σίγουρα μειωμένη , αλλά δεν είναι ασήμαντη τότε διαμορφώνονται σημαντικές δυνατότητες. Επιπλέον η δίκαιη κατανομή των ανταποδοτικών τελών υπέρ των ασθενέστερων οικονομικά δημοτών είναι επίσης μία σημαντική δυνατότητα για ένα αγωνιστικό Δήμο ή περιφέρεια.

Ιδιαίτερος κομβικός παράγοντας η ακροδεξιά λειτουργώντας σαν το μακρύ βρώμικο χέρι των μεγάλων συμφερόντων του συστήματος. Ενισχύει την επέλαση του real estate, την τουριστική βιομηχανία, την εμπορική αξιοποίηση του χώρου, την μαφία των ΒΑΠΕ, τις νέες εξορύξεις. Πάντα προσπαθεί να διχάσει τους εργαζόμενους και να στρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια ενάντια στους αδύναμους για να αθωώσει αυτούς που πραγματικά καταστρέφουν τις πόλεις και το περιβάλλον.

Αντιθέτως οι δήμοι και οι περιφέρειες  δεν  ασχολούνται μόνο με τα τοπικά προβλήματα, αλλά επί της ουσίας πρόκειται για μια διαχειριστική κεντρική πολιτική εξυπηρετώντας ξένα κέντρα και ιδιωτικά συμφέροντα Με αυτό τον τρόπο αναδεικνύονται οι κυβερνητικές ευθύνες, οι σχεδιασμοί και τα συμφέρον που προωθούνται.

Αντιθέτως δεν είδαμε πουθενά κανέναν δήμο η περιφέρεια  να βάζει σε προτεραιότητα τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα (εκτός του δήμου Πάτρας και αυτό εν μέρει) να καταγγείλει τις αντεργατικές πολιτικές (πρόσφατο σχέδιο νόμου της Κυβέρνησης) την πλήρη ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας, τις συμβάσεις μηδενικού χρόνου εργασίας, την προστασία του περιβάλλοντος ,την ιδιωτικοποίηση ακτών και παραλιών το ξεπούλημα του φυσικού και ορυκτού πλούτου της χώρας ,την τεράστια ανεπάρκεια του Κράτους που αφήνει τον λαό απροστάτευτο απέναντι στα καιρικά φαινόμενα, τη διεκδίκηση έργων αντιπλημμυρικής και αντιπυρικής προστασίας, την παραχώρηση των λιμανιών στον αμερικανονατοικό ιμπεριαλισμό και  την εμπλοκή της χώρας  στον πόλεμο της Ουκρανίας ενάντια στα συμφέροντα  του λαού.Στοιχεία που κάνουν να ξεχωρίζει αγωνιστική δημοτική και περιφερειακή αρχή και μπορεί να έχει σημαντικά αποτελέσματα αρκεί να μη λειτουργεί διαχειριστικά αλλά δημοκρατικά και διεκδικητικά.

Με βάση τα παραπάνω είναι φανερό ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες δεν αποτελούν φορείς «αυτοδιοίκησης», αλλά φορείς κεντρικού-επιτελικού κράτους και φορείς της αστικής εξουσίας για την προώθηση της αντιλαϊκής πολιτικής τοπικού . Έχουν ποιοτικά την ίδια με αυτή που έχει το αστικό κοινοβούλιο και κράτος με τη λαϊκή κυριαρχία, τη συμμετοχή και τη δημοκρατία. Η πορεία του τοπικού κράτους ακολουθεί τη γενική τάση αντιδραστικοποίησης του κεντρικού κράτους στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό και το νομικό-θεσμικό-οικονομικό πλαίσιο λειτουργίας του ενισχύει ακόμα περισσότερο την πραγματικότητα αυτή.

Με την υποχρεωτική πειθαρχία στους κανόνες του κεντρικού κράτους, την απόλυτη εξάρτηση από τους κεντρικούς θεσμούς, την υποταγή στις κατευθύνσεις και τις προτεραιότητες της ΕΕ μέσω των χρηματοδοτήσεων, την επιχειρηματική λειτουργία και τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος ούτε οι δήμοι και οι περιφέρειες, ούτε απλά μια «αγωνιστική δημοτική/περιφερειακή αρχή» μπορούν να γίνουν φορείς μιας πολιτικής που θα προωθεί και θα επιβάλει τις εργατικές λαϊκές ανάγκες.

Απέναντι στον σύγχρονο ρόλο δήμων και περιφερειών μπορεί να αντιπαρατεθεί μια άλλη πολιτική αντίληψη που προωθεί μορφές μαζικής λαϊκής οργάνωσης, συλλογικότητες διεκδίκησης και αγώνα, φορείς επιβολής της λαϊκής θέλησης, και ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό κίνημα αποφασιστικών αγώνων που θα μπορεί να επιβάλει κατακτήσεις και στο σήμερα και ταυτόχρονα να προετοιμάζει τους εργαζόμενους για τις πιο συνολικές συγκρούσεις.

Αυτό  μπορεί να συμβάλει και η συνεργασία σε ένα σαφές ανατρεπτικό πολιτικό πλαίσιο και στις εκλογές και στις μάχες του επόμενου διαστήματος, με πολιτικές δυνάμεις και αγωνιστές, που μπορεί να προσεγγίζουν πλευρές της κατάστασης στο τοπικό ή συνολικό επίπεδο μέσα από διαφορετικούς δρόμους αλλά έχουν κοινή στόχευση απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές, έχουν σαφή αντίληψη για το ρόλο των περιφερειών και δήμων ως τοπικού κράτους μέσα στο σύστημα εξουσίας, αναγνωρίζουν ότι οι νικηφόρες αναμετρήσεις απαιτούν αμφισβήτηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της πολιτικής της ΕΕ και διαχωρίζονται από διαχειριστικές λογικές.

Αυτό μπορεί να αποφευχθεί όταν πρυτανεύουν στην πολιτική τους ο σωστός σχεδιασμός, η πρόταξη των ταξικών συμφερόντων της πλειοψηφίας σε βάρος της ολιγαρχίας, όταν το μέτωπο ενάντια στην κυβέρνηση και την πολιτική της και στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σταθερό και αγωνιστικό βασικό στοιχείο που μπορεί να αλλάξει συσχετισμούς και συνειδήσεις τις δράσης της είναι  η πλατιά κινητοποίηση του λαού.

Πράσινη ανάπτυξη με καταστροφικές συνέπειες

 

Ο άνθρωπος είναι μέρος του φυσικού πλούτου αυτής της γης το μέλλον του και η επιβίωση εξαρτάται από την ποιότητα του αέρα  του νερού  και την διάσωση των ζωικών  και φυτικών ειδών .Όλα αυτά τα χρόνια  ακολουθείται ένα καταστροφικό μοντέλο ανάπτυξης στα δάση  στις παραλίες  στους ελεύθερους χώρους στις παραλίες  που οδηγούν σε οικονομικές ζώνες ακόμα και σε εντός περιοχών Natura .Όσο εντείνεται η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα των περικοπών Δημοσίων δομών την υποστελέχωση των υπηρεσιών οι επιπτώσεις στο περιβάλλον θα είναι αμείλικτες .

Όλα τα επενδυτικά σχέδια της λεγόμενης πράσινης ανάπτυξης των λεγόμενων ΒΑΠΕ (αιολικά, φωτοβολταικά) ενίσχυση μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, παράδοση ακτών παραλιών  θαλασσών σε ιδιωτικά συμφέροντα τελικά στοχεύουν στην καταστροφή του περιβάλλοντος.

Το μεγάλο φαγοπότι έχει στηθεί μια χαρά και δεν είναι μόνο ο αντι-περιβαλλοντικός νόμος 4685/2020 που καταργεί την προστασία στις περιοχές  Natura  από το 2011 με το περίφημο σχέδιο ΗΛΙΟΣ ο τότε υπουργός Μανιάτης σε συνεργασία με τις ΤΑ έκανε λόγο για στρεμματική δημόσια γη η οποία δεν αποφέρει έσοδα και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χρήση φωτοβολταικών .H σημερινή  ΠτΔ ήταν η κύρια εισηγήτρια στις αποφάσεις για τις ανεμογεννήτριες ότι μπορούν να τοποθετηθούν σε αναδασωτέες εκτάσεις ακόμα και αν είναι περιοχές Natura (92499/2012 ,1421/2013).

Οι εικόνες που προβάλλονται στις βουνοκορφές με ανεμογεννήτριες –τέρατα από πίσω μαγευτικά ηλιοβασιλέματα σήμερα τα ονομάζουμε τα ονομάζουμε αιολικά πάρκα !

Σε ποια χώρα έχουν εκχωρηθεί βουνά, δάση, θάλασσες , βιότοποι ,οι αρχαιολογικοί τόποι αλλά ακόμη και ολόκληρα νησιά σε ιδιώτες επενδυτές ;

Σε ποια χώρα η καμένη γη και οι αναδασωτέες εκτάσεις χαρίζονται στην «πράσινη ανάπτυξη»;  

Σε ποια χώρα παρακάμπτεται η νόμοι του συντάγματος για χάρη  της «πράσινης ανάπτυξης»;

 Οι περιοχές Natura βρίσκονται στο στόχαστρο σε έκθεση του WWF Ελλάς με τίτλο «Πολιτικά και θεσμικά κενά προς την κλιματική ουδετερότητα» που δόθηκε στην δημοσιότητα τι Νοέμβρη του 2022 τονίζεται : «παρά την καταδίκη από το Δικαστήριο της Ε.Ε. το 2020 η Ελλάδα συνεχίζει την εγκατάλειψη των περιοχών Natura 2000 χωρίς διατάγματα προστασίας, ενώ καθυστερεί αδικαιολόγητα τη διαδικασία ολοκλήρωσης των ειδικών περιβαλλοντικών μελετών που θα υποδείξουν με επιστημονικά δεδομένα τα κατάλληλα μέτρα διατήρησης».

Ο πόθος για όλο και περισσότερο χρήμα δεν αλλοιώνει μόνο τις παραλίες και τους οικισμούς. Δεν φθείρει μόνο τον χαρακτήρα του τοπίου. Φθείρει και αλλοιώνει τον ίδιο τον χαρακτήρα του τόπου και της φύσης .

Πραγματική αχτίδα ελπίδας για την προστασία των παραλιών της χώρας  από την «υπερανάπτυξη» και την ανεξέλεγκτη τουριστική εκμετάλλευση, με τη δημιουργία πρωτοβουλιών και κινημάτων πολιτών  που ζητούν να εφαρμοστεί επιτέλους ο νόμος

Τριακόσιοι  Παριανοί πολίτες διεκδίκησαν το αυτονόητο να απλώσουν την πετσέτα τους στην Σάντα Μαρία η οποία δεν ξέφυγε  από την επιχειρηματική λύσσα για κέρδος και  ας βρίσκεται σε περιοχή επίσημα χαρακτηρισμένη ως Natura. https://www.facebook.com/groups/685990379615823

Άλλο παράδειγμα ο ηρωικός και νικηφόρος αγώνας της Πρωτοβουλίας υπεράσπισης της παραλίας-αμμουδιάς της Σκάλας Ερεσού  για να μην χτιστεί η παραλία κόσμημα από Ιδιώτη που ονειρεύεται υπερπολυτελής κατοικίες γήπεδα πισίνες και υπόγειο πάρκινγκ πάνω στην αμμουδιά  και  ας βρίσκεται και αυτή σε περιοχή χαρακτηρισμένη ως Natura  https://www.facebook.com/groups/525091718678923

Για να θυμηθούμε την εγκύκλιο του Άρειου Πάγου (10/2023, 4.5.2023) προς τους εισαγγελείς Πρωτοδικών της επικράτειας, άρα και προς τις Αρχές της χώρας και τους πολίτες της, για να θυμηθούν όλοι πως «η απρόσκοπτη πρόσβαση στις παρα­λίες είναι conditio sine qua non».

Μερικά από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η «νομιμοποίηση» παράνομων δρόμων η διάνοιξη νέων μέσω Ειδικών Πολεοδομικών Σχεδίων, η επέκταση της δυνατότητας κατασκευής τουριστικών χωριών, ακόμα και η την κατασκευή λιμενικών εγκαταστάσεων εντός τέτοιων  περιοχών .

Η κλιματική αλλαγή δεν πλήττει μόνο τα τουριστικά θέρετρα και τις οργανωμένες πλαζ το κυνήγι του κέρδους  για όλες τις κυβερνήσεις ,η εξυπηρέτηση των συμφερόντων , η εξαργύρωση  οφειλών καταστρέφουν την βιώσιμη ανάπτυξη υπονομεύουν τον (ΦΔΠΠ) φορέα διαχείρισης Προστασία Περιβάλλοντος ,εκχωρούν τον έλεγχο των Περιβαλλοντικών μελετών  σε Ιδιωτικά γραφεία ,νομιμοποιούν  αυθαίρετα κτίσματα ακόμα και εντός δασικών περιοχών  ξεκάθαρα πλέον γίνεται αντιληπτό ότι οι  προσχηματικές δηλώσεις  όλων των κυβερνήσεων για στροφή στην ανάπτυξη δεν πείθουν κανέναν .

Αντί οι λύσεις και ο δημόσιος διάλογος να περιστρέφονται γύρω από την ανάγκη προστασίας του πρασίνου και του περιβάλλοντος, το κεφάλαιο προσπαθεί να παρουσιάσει ως «αντίδοτο» της κλιματικής κρίσης, την «πράσινη ανάπτυξη»  ο βασικός προσανατολισμός του κεφαλαίου παραμένει προσηλωμένος στις παραδοσιακές μορφές εκμετάλλευσης  ενέργειας.

Ένα βασικό συμπέρασμα που έχουμε βγάλει είναι ότι από την πρώτη στιγμή πρέπει να έρθουμε σε αντιπαράθεση με λογικές ανάθεσης ή λογικές που βλέπουν τον αγώνα ως ένα ατέρμονο παιχνίδι νομικών κινήσεων στα δικαστήρια ή ακόμα και με θεσμικούς, που εκ των προτέρων εξαρτούν τον αγώνα από τα αποτελέσματα των επόμενων εκλογών.

Βασικό συστατικό  η λογική της δυναμικής  κοινωνικής κινητοποίησης και της διεκδίκησης να έρθουμε σε αντιπαράθεση με λογικές ανάθεσης και αναμονής των αποφάσεων των δικαστηρίων .Το ζήτημα της «πράσινης» ανάπτυξης και του ενεργειακού παροξυσμού δεν είναι απλά θέμα διαχείρισης σωστής ή λαθεμένης  αλλά αποτελεί βασικό συστατικό και δομικό στοιχείο του συστήματος  που οδηγεί τη φύση και τις κοινωνίες στην καταστροφή.

Ο αγώνας για την υπεράσπιση της φύσης και των κοινωνιών από τα αδηφάγα σχέδια κράτους και επενδυτών δεν είναι νόμιμος ούτε παράνομος, αλλά δίκαιος και αναγκαίος. Γίνεται πλέον επιτακτική η ανάγκη  για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης με σεβασμό στον  άνθρωπο , την φύση και την προστασία του περιβάλλοντος. Ας παραδειγματιστούμε από τον πλανήτη μας αν θέλουμε να αποτελούμε μέρος του για έναν μελλοντικό κόσμο αλώβητο και αμόλυντο για ένα κόσμο που θα ανήκει στα παιδιά μας !

 

 

Γεωργική γη στη σκιά των ηλιακών πάνελ

 Αναδημοσίευση από το πρωτότυπο :

https://wearesolomon.com/el/mag/format-el/erevnes/georgiki-gi-sti-skia-ton-fotovoltaikon/?fbclid=IwAR0x5Dpyqe5MxdfMS9MU_C6rPpVz1vaEUba27bf6j7Fw2tp-f_efDEUYulA

Στην Θεσσαλία, φωτοβολταϊκά πάρκα «φυτρώνουν» καλύπτοντας μεγάλες εκτάσεις γεωργικής γης. Με μανδύα την ανάγκη επίλυσης του ενεργειακού προβλήματος και την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, η Πολιτεία ανάβει πράσινο φως σε μεγάλα επενδυτικά συμφέροντα που απειλούν τον πάλαι ποτέ σιτοβολώνα της χώρας, υπονομεύοντας περεταίρω την επισιτιστική ασφάλεια.

Μέσα Μαρτίου. H μέρα είναι συννεφιασμένη, με λίγη πρωινή βροχή, όχι ικανή να ευεργετήσει τις καλλιέργειες του καταπράσινου αυτή την εποχή θεσσαλικού κάμπου, αρκετή ωστόσο ώστε να μην επιτρέψει τις συνήθεις φροντίδες, έως ότου έρθει η ώρα του θερισμού και της συγκομιδής. Τις ηλιόλουστες ημέρες, τον κάμπο περιβάλλει ένα ολόθερμο εκτυφλωτικό φως, που εκτός από ζωογόνο, τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί ιδιαιτέρως ελκυστικό για τις εταιρείες που επενδύουν στον τομέα της ηλιακής ενέργειας.Ως αποτέλεσμα, αρκετά χωράφια στον Άγιο Κωνσταντίνο Φαρσάλων, ένα μικρό αγροτικό χωριό με λιγότερους από 100 κατοίκους, έχουν μείνει ακαλλιέργητα καθώς έχουν δεσμευτεί για την εγκατάσταση πάρκων φωτοβολταϊκών.

«Εδώ έχουν αρχίσει να στήνονται τα πρώτα πάνελ. Σύντομα θα ξεκινήσουν και στο διπλανό χωράφι», λέει ο κ. Κώστας Μπρέλλας, πρόεδρος του νέου αγροτικού συνεταιρισμού, που έφτιαξαν το 2017 όσοι απ’ το χωριό απέμειναν να ασχολούνται με τη γη.

«Σχεδόν 800 στρέμματα έμειναν ακαλλιέργητα τα τελευταία δύο χρόνια για να μπουν φωτοβολταϊκά. Χάσαμε εκτάσεις που θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε. Έχουμε πρόβλημα να φτάσουμε τους στόχους παραγωγής, με κίνδυνο να μην είναι βιώσιμος ο συνεταιρισμός».

Η δέσμευση εκτάσεων στον θεσσαλικό κάμπο για την ανάπτυξη φωτοβολταϊκών, ιδίως στα Φάρσαλα, την Αγιά και τον Αλμυρό, αντανακλά την προτεραιότητα που δίνεται τα τελευταία χρόνια στην ηλεκτροπαραγωγή μέσω ηλιακής ενέργειας.

Και ενώ έως σήμερα την πρωτοκαθεδρία στον τομέα της λεγόμενης πράσινης ενέργειας είχαν οι εταιρείες αιολικής ενέργειας, δεσμεύοντας ακόμη και απάτητες βουνοκορφές για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, τη σκυτάλη παίρνουν οι εταιρείες ηλιακής ενέργειας, ελληνικές και ξένες, σ’ ένα νέο ελντοράντο για μια θέση στον περίφημο ελληνικό ήλιο.

Το 2022 καταγράφηκε ρεκόρ εγκατάστασης φωτοβολταϊκών στην ελληνική επικράτεια, με την υψηλότερη ιστορικά διείσδυση νέων μονάδων: η εγκατεστημένη ισχύς των φωτοβολταϊκών, από 3.609 MW στο τέλος του 2021, έφθασε στα 4.843 MW τον Δεκέμβριο του 2022, ξεπερνώντας για πρώτη φορά την εγκατεστημένη ισχύ των αιολικών που στο τέλος του 2022 ήταν 4.462MW.

Με το νέο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, με ορίζοντα το 2050, που παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2023 από τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κώστα Σκρέκα, τα φωτοβολταϊκά – μαζί με την αποθήκευση και δευτερευόντως τα θαλάσσια αιολικά – αναδεικνύονται στους νέους πυλώνες της στρατηγικής της χώρας για τη λεγόμενη πράσινη ενέργεια.

Συγκεκριμένα, η εγκατεστημένη ισχύς των φωτοβολταϊκών, από 5GW που είναι σήμερα προβλέπεται να φτάσει στα 14,1GW το 2030 και στα 34,5GW το 2050, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της ισχύος που χρειάζεται να προστεθεί ώστε να επιτευχθεί ο νέος στόχος συμμετοχής των ΑΠΕ στην ηλεκτροπαραγωγή με ποσοστό 80% έως το 2030. 

Ο φιλόδοξος αυτός στόχος στέλνει ισχυρό σήμα στη βιομηχανία της ηλιακής ενέργειας, η οποία ήδη σχεδιάζει αθροιστικά επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ. Ωστόσο, όπως και με την ανάπτυξη των αιολικών, προκύπτει το ερώτημα: φωτοβολταϊκά από ποιους, για ποιους, πού και πώς;

Στα πλαίσια πολύμηνης έρευνας, το Solomon επισκέφθηκε περιοχές στην Θεσσαλία, όπου μεγάλα φωτοβολταϊκά πάρκα έχουν ήδη κάνει την εμφάνισή τους• συνάντησε αγρότες, ειδικούς και εκπροσώπους αγροτικών συνεταιρισμών• και εξέτασε την κείμενη νομοθεσία, επιχειρώντας να ρίξει φως στο πώς η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών θέτει στο στόχαστρο τη γεωργική γη, ακόμη και τη γη υψηλής παραγωγικότητας, με συνέπειες που μπορεί να αποδειχθούν οδυνηρές για την αγροτική ανάπτυξη και την επισιτιστική ασφάλεια της χώρας.

Αναδημοσίευση από το πρωτότυπο

https://wearesolomon.com/el/mag/format-el/erevnes/georgiki-gi-sti-skia-ton-fotovoltaikon/?fbclid=IwAR0x5Dpyqe5MxdfMS9MU_C6rPpVz1vaEUba27bf6j7Fw2tp-f_efDEUYulA

 

Ο Άγνωστος Ψηφιακός Πόλεμος χειραγώγησης και προπαγάνδας

 Έκτωρ-Ξαβιέ Δελαστίκ  

Εκδοχή του άρθρου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 02-06-2023

https://prin.gr/2023/06/o-deksios-igetis-kai-oi-diadiktiakoi-filoi-tou/

Μελετώντας τις αναφορές στο παγκόσμιο Twitter για την κρίση στον Έβρο το 2020, ένα από τα λιγότερο σημαντικά αλλά περισσότερο διασκεδαστικά στοιχεία που προέκυψαν ήταν το εξής: οι επίσημοι λογαριασμοί των ελληνικών κυβερνητικών στελεχών είχαν επιρροή τριτο-τέταρτης κατηγορίας σε σχέση με βραχύβιους λογαριασμούς  (burner accounts) της ελληνικής ακροδεξιάς στη συζήτηση, παρά το ότι κινούνταν στους ίδιους κύκλους. Ξετυλίγοντας το κουβάρι της χρησιμότητας και της χρήσης των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης (Μ.Κ.Δ.) στις επιχειρήσεις προπαγάνδας, θα συνειδητοποιήσουμε τη βαθιά λογική αυτής της σουρεαλιστικής εκ πρώτης όψεως εικόνας. Ακόμα περισσότερο, θα καταλάβουμε βασικά σημεία της αστικής αντίληψης για την προπαγάνδα τα οποία θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε κάποιες από τις προπαγανδιστικές τακτικές στις οποίες έχει ρίξει άφθονο κρατικό και μυστικό χρήμα τα τελευταία χρόνια το κυβερνητικό επιτελείο [1]

Το ζήτημα των Μ.Κ.Δ. ταλαιπωρεί την αριστερά περίπου από την αρχή της δημοφιλίας τους. Στα πλαίσια του παρόντος άρθρου θα εξετάσουμε τη γεωμετρία τους, την εμπειρία χρήσης που αυτή παράγει και θα καταλήξουμε σε μια σειρά τακτικούς και στρατηγικούς κανόνες για την οργανωτική αξιοποίησή τους.

Ξετυλίγουμε το κουβάρι που περιγράψαμε εκκινώντας από το χαρακτηριστικό «παράδοξο της φιλίας» όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία [2]: ό,τι και να πιστεύουμε για την προσωπική μας δημοφιλία, σε ένα Μ.Κ.Δ. συστηματικά οι φίλοι μας έχουν περισσότερους φίλους απ’ ότι εμείς. Πώς γίνεται όμως σχεδόν όλοι να είμαστε «αντιδημοφιλείς»; Υπάρχει ένας περιγραφικός και ένας αυστηρός τρόπος να λυθεί το παράδοξο. Περιγραφικά, αν δυο τυχαίοι χρήστες έχουν 10 και 10.000 «φίλους» σε ένα Μ.Κ.Δ., είναι χίλιες φορές πιθανότερο να βρεθούμε μεταξύ των φίλων του δεύτερου, παρά του πρώτου. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε εμείς που έχουμε «μικρό κύκλο», αλλά αντιθέτως στον κύκλο μας θα εμφανίζονται δυσανάλογα συχνά τα άτομα με «πολύ μεγάλο» κύκλο.

Από την άλλη μεριά, η αυστηρή λύση αφορά την ίδια τη δομή των Μ.Κ.Δ.: ο αριθμός των συνδέσεων («φίλων») σε αυτά ακολουθεί γενικά κατανομές της κατηγορίας «power law» [3] [4]. Αυτή η οικογένεια μαθηματικών κατανομών διέπει μια ευρεία γκάμα φαινομένων, από την κατανομή πληθυσμού σε πόλεις και την κατανομή εισοδήματος, μέχρι την κατανομή των δασικών εκτάσεων στον πλανήτη. Ένα βασικό τους χαρακτηριστικό είναι πως στα φαινόμενα που διέπονται από αυτές, μια ισχνή μειοψηφία καθορίζει τη συμπεριφορά του φαινομένου. Έτσι, οι λίγες μεγαλύτερες πόλεις σε μια χώρα έχουν την πλειοψηφία του πληθυσμού, ελάχιστα άτομα σε μια κοινωνία έχουν την πλειοψηφία του εισοδήματος, τα λίγα μεγαλύτερα δάση έχουν την πλειοψηφία των δασικών εκτάσεων και (επιστρέφοντας στο θέμα μας) τα λίγα πιο ενεργά άτομα στα Μ.Κ.Δ. έχουν ασύγκριτα μεγαλύτερη προβολή από τη μεγάλη πλειοψηφία. Και η συντριπτική πλειοψηφία ημών βρίσκεται στην «ουρά» αυτών χωρίς πρακτικά καμμία προσωπική επιρροή.

Ο λόγος που συμπεριλαμβάνουμε τη στρυφνή μαθηματική αιτιολόγηση είναι πως από αυτήν πηγάζει μεγάλο μέρος των επόμενων συμπερασμάτων. Αυτή η «ισχύς του ισχυρού» επιβάλλει το να μην κοιτάμε τους μέσους όρους, αλλά το «τί ισχύει για την εμπειρία του 50% των χρηστών» (διάμεσος). Με παράδειγμα στοιχεία του 2014 για το Twitter [5], ο μέσος όρος ακολούθων στο Twitter είναι 707 λογαριασμοί, αλλά ταυτόχρονα το 50% των χρηστών έχει έως 6 ακόλουθους. Αυτόν τον παραπλανητικό μέσο όρο τον εκτοξεύει το δημοφιλέστερο 0.5% των λογαριασμών. Στην ίδια κατεύθυνση, το 75% του περιεχομένου για το οποίο συζητάμε παράγεται μόλις από το 5% των λογαριασμών, το οποίο με τη σειρά του έχει διαστρωμάτωση: κυριαρχείται από ένα 0,68% (!) το οποίο έχει πάνω από 1.000 ακόλουθους και παράγει τη μερίδα του λέοντος του περιεχομένου.

Ειρήσθω εν παρόδω, η χρήση μέσων όρων αντί για διάμεση τιμή συνηθίζεται ως προπαγανδιστικό εργαλείο οποτεδήποτε χρειάζεται να αποκρυφτεί η μεγάλη συμμετοχή ή ισχύς της κορυφής της κοινωνικής πυραμίδας (π.χ. το πλουσιότερο 1% συνεισφέρει διπλάσια ρύπανση CO2 από το φτωχότερο 50% παγκοσμίως). Ή, στην περίπτωσή μας, στο να αποκρυφτεί το  ότι ελέγχοντας μερικές δεκάδες κομβικούς λογαριασμούς, μπορεί κανείς να ελέγχει την ατζέντα της ηλεκτρονικής συζήτησης.

Οι ισχυροί ακολουθούν τους ισχυρότερους: η λυδία λίθος κάθε Μ.Κ.Δ.

Η διαφορά δυναμικής από την οποία ξεκινήσαμε δεν αφήνεται στην τύχη της: ενισχύεται στοχευμένα από τις επιλογές χαρακτηριστικών των Μ.Κ.Δ., οι οποίες σχεδιάζονται για να αυξήσουν την «κίνηση» εντός τους προς όφελος της ιδιοκτήτριας εταιρίας. Πολύ απλοϊκά, οι λογαριασμοί με εκατοντάδες ακόλουθους τείνουν δυσανάλογα συχνά να ακολουθούν λογαριασμούς με χιλιάδες ακόλουθους και αυτοί με τη σειρά τους ακολουθούν δυσανάλογα συχνά λογαριασμούς με εκατοντάδες χιλιάδες [6]. Τα κίνητρα που δίνει η κάθε εταιρία διαφέρουν, αλλά καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: έναν ιμάντα συνεχούς αναπαραγωγής περιεχομένου από τα πάνω προς τους κόμβους και από τους κόμβους προς τους καταναλωτές. Για τις εταιρίες αυτές, η συνεχής λειτουργία του ιμάντα αυτού παράγει το βασικό τους προϊόν: προσωπικά δεδομένα χρηστών προς εμπορία [7].

Εάν όμως αυτή η δομή κάνει το προπαγανδιστικό μέρος του εαυτού σας να σηκώνει το φρύδι, έχετε δίκιο. Αυτή η ιεραρχική δομή σφράγισε την πανδημία του SARS-CoV-2, όπου το 73% της αντιεμβολιαστικής προπαγάνδας στα πλαίσια του Facebook είχε ως τελική πηγή 12 (!) αντιεμβολιαστικούς λογαριασμούς πρώτης γραμμής [8] [9]. Σε οριακα πιο αθώα εκδοχή, οι διαφημιστικές καμπάνιες εταιριών multi-level marketing όπως η Herbalife αξιοποιούν τα Μ.Κ.Δ. από τη σκοπιά του ότι η διαφήμιση κινείται και οριζόντια, προερχόμενη φαινομενικά από πρόσωπα που γνωρίζει και εμπιστεύεται κανείς. Η τεχνογνωσία αυτή βρίσκει κρατική εφαρμογή με ανάγλυφο τρόπο στην ευρεία χορήγηση δωρεάν ταξιδιών σε influencers προς (μεταξύ άλλων) Η.Π.Α., Σαουδική Αραβία και Πακιστάν [10]. Η διαφήμιση που δημιουργείται και αναπαράγεται με αυτόν τον τρόπο αποτελεί ένα χρήσιμο και στοχευμένο σουλούπωμα της διεθνούς εικόνας κρατών με συνεχείς παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το μήνυμα δε σε περιμένει, ΣΕ ΨΑΧΝΕΙ

Η εμπορική και διαφημιστική πλευρά των Μ.Κ.Δ. σημαίνει πως υπάρχουν ευτυχώς μερικές αποσπασματικές δημόσια προσβάσιμες επιστημονικές μελέτες για τη σχέση τους με το δημόσιο διάλογο και τη μεταστροφή απόψεων. Δεδομένων των παραπάνω, τα (μάλλον πρωτόγονα) μοντέλα που έχουμε αναπτύξει προσπαθώντας να προσομοιώσουμε τη δυναμική της μεταστροφής απόψεων στο διαδικτυακό χώρο υποδεικνύουν μια βασική δυναμική: η τελική πλειοψηφία μιας διαδικτυακής αντιπαράθεσης καθορίζεται εντονότατα από την αρχική κατανομή δυνάμεων και  η ταχύτητα έκβασης καθορίζεται από το πόσο μεγάλο μέρος των συμμετεχόντων εκφράζει τη θέση του [11]. Ο σχετικά μικρός αριθμός ατόμων που μεταστρέφεται, φαίνεται να το κάνει βλέποντας ένα σημαντικό βαθμό των «κοντινών ενεργών συμμετεχόντων» να εκφράζει μια άποψη διαφορετική από την αρχική δική του. Βάσει αυτών, θα περιμέναμε μια τεχνική προπαγάνδας να είναι η δημιουργία κλειστών και έντονα διασυνδεδεμένων κοινοτήτων στο χώρο της δεξιάς. Αυτή ακριβώς η κίνηση παρατηρείται εδώ και χρόνια στο χώρο της αμερικανικής (και διστακτικά και της ευρωπαϊκής) ακροδεξιάς, με πολύ οργανωμένο τρόπο [12]. Επίσης θα περιμέναμε από πρώτες αρχές να υπάρχουν οργανωμένα δίκτυα κατεύθυνσης «πρόθυμων» χρηστών ώστε σε κάθε θέμα αιχμής να δημιουργείται η «κρίσιμη πλειοψηφία» που θα καθορίσει την έκβαση της συζήτησης από τις πρώτες ώρες. Ακριβώς αυτήν την τακτική ακολουθεί το ισραηλινό κράτος μέσω της εφαρμογής «ACT.IL» [13].

Από εδώ και πέρα, η συζήτηση πρέπει οργανικά να προχωρήσει στις πολύ ειδικές δικλείδες ασφαλείας, διαφημιστικής προπαγάνδας και εθιστικότητας που χρησιμοποιεί η εταιρία κάθε συγκεκριμένου Μ.Κ.Δ., οι οποίες εν γένει κρατούνται ως επτασφράγιστο εταιρικό μυστικό. Τα λιγοστά στοιχεία που έχουμε από εξωτερικούς ερευνητές υποδεικνύουν πως στα αρχικά στάδια του Facebook, η μεγαλύτερη αύξηση ορατότητας γινόταν περίπου στους 200 «φίλους» (με άλλα λόγια, μια σωστή προπαγανδιστική τακτική θα προτιμούσε 100 λογαριασμούς των 200 «φίλων», παρά δύο των 10.000) [14].

Όπως θα περιμέναμε, πολύ πιο λεπτομερειακή γνώση επί του θέματος βρίσκουμε στους κόλπους της αμερικανικής φασιστικής ακροδεξιάς, όπου διακινούνται εδώ και χρόνια σε ιστοσελίδες της λεπτομερέστατοι οδηγοί κατασκευής αληθοφανών προφίλ και βελτιστοποίησης της διαδικασίας προπαγάνδισης [10]. Παράλληλα σε αυτό, αξίζει αναφορά στο γεγονός ότι το μεγάλης επισκεψιμότητας forum «Reddit» είχε κατά λάθος «καρφώσει» το 2013 ότι είχε εξαιρετικά υψηλή επισκεψιμότητα από την αμερικανική βάση Eglin Air force Base της Φλόριντα [16], η οποία έχει συγκεκριμένο τμήμα μελετών για προπαγάνδα σε κοινωνικά δίκτυα [17] [18]. Η πιο εμφανής πρακτική εφαρμογή αυτής της τεχνογνωσίας αφορά δίκτυα προπαγανδιστικών λογαριασμών ως μέρος των προσπαθειών πραξικοπήματος σε Βενεζουέλα (δεδομένα 2017) [19] και Βολιβία (δεδομένα 2019) [20]. Στις δύο αυτές περιπτώσεις μπορούσαν εύκολα να αναγνωριστούν συστάδες λογαριασμών οι οποίοι αξιοποιούνταν για προώθηση προπαγανδιστικού περιεχομένου, με σκοπό να εμφανίσουν και προς το εξωτερικό και προς το εσωτερικό την εικόνα μιας τεχνητής συναίνεσης στις προσπάθειες αλλαγής καθεστώτος. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας μάλιστα αναγνωρίζεται μια σειρά εφαρμογών αυτοματοποίησης αναρτήσεων με ιδιαίτερη χρησιμότητα στη διαφήμιση και την πολιτική προπαγάνδα αυτού του τύπου (IFTTT, Buffer, TweetDeck, GroupTweet κ.α.) [19].

Πόλεμος της πληροφορίας: πεδίο μάχης των Μ.Κ.Δ.

Τα παραπάνω στοιχεία θέτουν βάση για μια συγκροτημένη πολιτική αξιοποίησης των Μ.Κ.Δ. και αναγνώρισης των προσπαθειών συντονισμένης προπαγάνδας μέσω αυτών:

i) Η δημιουργία λογαριασμών για λόγους προπαγάνδας μπορεί να γίνει σχετικά απλά και σε μεγάλες ποσότητες, η λειτουργία τους όμως κατ’ ανάγκη θα παρουσιάζει εξαιρετικά ομογενοποιημένο προφίλ καθώς θα βασίζεται σε πολύ συγκεκριμένο σετ οδηγιών.

ii) Οι οργανωμένες κοινότητες και οι υπο-κοινότητες με ιδιάζουσα συμπεριφορά μπορούν να αναγνωριστούν εύκολα και κατά βάση αυτοματοποιημένα εάν υπάρχουν τα αρχικά δεδομένα.

iii) Η καθετοποιημένη δομή των Μ.Κ.Δ. επιτρέπει την αναγνώριση και στοχοποίηση των πηγών μιας προπαγανδιστικής γραμμής, καθώς το χονδρικό υπολογισμό της απήχησή της.

iv) Η ταυτοποίηση καθ’ εαυτό δικτύων προπαγάνδας μπορεί να γίνει μέσω της διερεύνησης του αν χρησιμοποιούν εφαρμογές αυτόματης διαφήμισης («bots» ή «cyborgs»).

v) Η επιτυχία της προπαγάνδας μέσω Μ.Κ.Δ. βασίζεται σε μεγάλο απόθεμα αληθοφανών burner accounts που θα παρεμβαίνουν στη συζήτηση ενεργά, έχοντας συλλογική, αλλά όχι ατομική, αναγνωσιμότητα.

vi) Η επιτυχία της προπαγάνδας μέσω Μ.Κ.Δ. βασίζεται στην έγκαιρη δημιουργία μιας τεχνητής πλειοψηφίας σε κάθε σχετική συζήτηση χωρίς οργανωμένη αντιπροπαγάνδα.

vii) Κάθε αστική προσπάθεια που πληροί τα παραπάνω κριτήρια απαιτεί σημαντικό επίπεδο οργάνωσης, κεφαλαίων και διαθέσιμων εργατοωρών για να στηθεί, όσο και αν μπορεί να αυτοματοποιηθεί η μετέπειτα λειτουργία της.

viii) Συνακολούθως, η ανάδειξη τέτοιων δικτύων και η διαγραφή τους προκαλεί όχι μόνο πολιτική ζημιά, αλλά και σημαντική αύξηση του λειτουργικού κόστους της προπαγάνδας.

Τέλος, θα κλείσουμε με το ότι η χαρτογράφηση, αποκάλυψη, στοχοποίηση και αποτελεσματική αντιμετώπιση τέτοιων δικτύων κλείνει μια επένδυση εκατοντάδων ή χιλιάδων εργατοωρών και κόστους δεκάδων έως εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ αναλόγως του μεγέθους του δικτύου, αποτελώντας ταυτόχρονα και μια ηθική νίκη.

 Βιβλιογραφία

[1] Μαλτεπιώτη, Κ. (2021, September 20). Η πολυεθνική του λόμπινγκ στην υπηρεσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη – R•U. R. https://www.reportersunited.gr/6340/i-polyethniki-toy-lompingk-stin-ypiresia-tis-kyvernisis-mitsotaki/

[2] Lerman, K., Yan, X., & Wu, X.-Z. (2016). The “majority illusion” in Social Networks. PLOS ONE, 11(2). https://doi.org/10.1371/journal.pone.0147617

[3] Wilson, C., Boe, B., Sala, A., Puttaswamy, K. P. N., & Zhao, B. Y. (2009). User interactions in social networks and their implications. Proceedings of the 4th ACM European Conference on Computer Systems. https://doi.org/10.1145/1519065.1519089

[4] Khadangi, E., Bagheri, A., & Zarean, A. (2017). Empirical analysis of structural properties, macroscopic and microscopic evolution of various Facebook Activity Networks. Quality & Quantity, 52(1), 249–275. https://doi.org/10.1007/s11135-016-0465-4

[5] Sysomos (2014, May). Inside Twitter: An In-Depth Look Inside the Twitter World. Retrieved May 3, 2023, from https://www.key4biz.it/files/000270/00027033.pdf

[6] Momeni, N., & Rabbat, M. (2016). Qualities and inequalities in online social networks through the lens of the generalized friendship paradox. PLOS ONE, 11(2). https://doi.org/10.1371/journal.pone.0143633

[7] Oliver, J. (2022, April 10). Data brokers: Last Week Tonight with John Oliver (HBO). YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=wqn3gR1WTcA

[8] Χατζηστεφάνου, Ά. (2021, May 17). Η δωδεκάδα της διεθνούς αντιεμβολιαστικής προπαγάνδας – info-war. INFO-WAR. Retrieved May 3, 2023, from https://info-war.gr/i-dodekada-tis-diethnoys-antiemvolias/

[9] CCDH. (2023, February 1). The Disinformation Dozen – Center for Countering Digital Hate: CCDH. Center for Countering Digital Hate | CCDH. Retrieved May 3, 2023, from https://counterhate.com/research/the-disinformation-dozen/

[10] Χατζηστεφάνου, Ά. (2021a, April 10). Οι influencers των πρεσβειών. Η Εφημερίδα των Συντακτών. https://www.efsyn.gr/themata/infowar/289387_oi-influencers-ton-presbeion

[11] Xiong, F., & Liu, Y. (2014). Opinion formation on social media: An empirical approach. Chaos: An Interdisciplinary Journal of Nonlinear Science, 24(1), 013130. https://doi.org/10.1063/1.4866011

[12] Gallagher, E. (2020, March 23). Trump trains. Medium. Retrieved May 3, 2023, from https://erin-gallagher.medium.com/trump-trains-84bea1c3170d

[13] Χατζηστεφάνου, Ά. (2018, August 11). Εγινα τρολ του ισραήλ για μία εβδομάδα. Η Εφημερίδα των Συντακτών. Retrieved May 3, 2023, from https://www.efsyn.gr/themata/infowar/160666_egina-trol-toy-israil-gia-mia-ebdomada

[14] Bernstein, M. S., Bakshy, E., Burke, M., & Karrer, B. (2013). Quantifying the invisible audience in social networks. Proceedings of the SIGCHI Conference on Human Factors in Computing Systems. https://doi.org/10.1145/2470654.2470658

[15] Gallagher, E. (2018, October 1). Connecting social media and pushing content. Medium. Retrieved May 3, 2023, from https://erin-gallagher.medium.com/connecting-social-media-and-pushing-content-16bc416ec021

[16] erik [hueypriest]. Get ready for global reddit Meetup Day, plus some stats about top Reddit cities and languages. https://web.archive.org/web/20160604042751/http://www.redditblog.com/2013/05/get-ready-for-global-reddit-meetup-day.html

[17] Kan, Z., Klotz, J., Pasiliao, E. L., & Dixon, W. E. (2013). Containment control for a directed social network with state-dependent connectivity. 2013 American Control Conference. https://doi.org/10.1109/acc.2013.6580121

[18] Schloss Dagstuhl – Leibniz Center for Informatics. (2023, May 28). Eduardo L. Pasiliao. dblp. https://dblp.uni-trier.de/pid/27/11052.html

[19] Gallagher, E. (2019, February 10). Social Media Automation & Information Warfare by the Venezuelan opposition. Medium. Retrieved May 3, 2023, from https://erin-gallagher.medium.com/social-media-automation-information-warfare-by-the-venezuelan-opposition-9cdb407492f8

[20] Gallagher, E. (2019, December 31). Information operations in Bolivia. Medium. Retrieved May 3, 2023, from https://erin-gallagher.medium.com/information-operations-in-bolivia-bc277ef56e73

 

Α' μέρους του αφιερώματος : Ο Γκράμσι ως θεωρητικός της ηγεμονίας

Aναδημοσίευση του  5ου τεύχος των Τετραδίων Μαρξισμού! Περισσότερα δείτε εδώ : https://tetradia-marxismou.gr/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B1-%CE%BF-%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%83%CE%B9-%CF%89%CF%82/

Η σχέση επανάστασης και μεταρρύθμισης στην εποχή μας

Με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από το θάνατο του Αντόνιο Γκράμσι, ενός από τους κορυφαίους μαρξιστές διανοητές και επαναστάτες του 20ού αιώνα, τα Τετράδια Μαρξισμού στρέφουν την ερευνητική αναζήτησή τους στον θεωρητικό και, σε τελική ανάλυση, πολιτικό ορίζοντα που εκείνος φώτισε και διεύρυνε, αφιερώνοντας όχι μόνο το έργο του, αλλά και την ίδια τη ζωή του στην υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

γράφει ο Αλέξανδρος Χρύσης Καθηγητής φιλοσοφίας Πάντειο Πανεπιστήμιο

Δεν είχε, πράγματι, άδικο ο Άγγελος Ελεφάντης -και δεν είναι ασφαλώς ο μόνος- όταν, στην επέτειο των 70 χρόνων από το θάνατο του Ιταλού κομμουνιστή ηγέτη, εκτιμούσε, αναφερόμενος στην «επέτειο μιας απουσίας», ότι «το έργο του Γκράμσι, ώς τις αρχές της δεκαετίας του 1970, έμεινε άγνωστο στον τόπο μας. Το ελληνικό αριστερό κίνημα, σε όλες του τις πολιτικοϊδεολογικές αποχρώσεις, στάθηκε χώρος άξενος γι’ αυτή τη σκέψη που προσπάθησε να θεωρητικοποιήσει την πολυπλοκότητα της επαναστατικής διαδικασίας στις σύγχρονες αναπτυγμένες κοινωνίες». Άλλωστε, και το εκδοτικό οδοιπορικό του γκραμσιανού έργου στη χώρα μας ενισχύει μια τέτοια εκτίμηση. Όπως βεβαιώνει και ο Λουκάς Αξελός – που με τις εκδόσεις «Στοχαστής» συνέβαλε αποφασιστικά σε μια πρώτη γνωριμία μας, στην ελληνική γλώσσα, με σημαντικές σελίδες των Τετραδίων της Φυλακής– «παρ’ όλη τη φήμη που τον συνόδευε στην πατρίδα του, αλλά και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, ελάχιστα πράγματα ήταν γνωστά από το έργο, αλλά και τη ζωή και τη δράση του ίδιου του Γκράμσι στην προδικτατορική Ελλάδα».

Φαινομενικά τουλάχιστον παράδοξο, αλλά αληθινό: είναι στην περίοδο της δικτατορίας, που αρχίζει να αναπτύσσεται μεταφραστική δραστηριότητα με αντικείμενο τα έργα του Γκράμσι. Ο Θάνος Παπαδόπουλος, εξόριστος αρχικά, μεταφράζει τους Διανοουμένους, που θα εκδοθούν τον Ιούλιο του 1972 από τον «Στοχαστή». Ο Κώστας Φιλίνης, φυλακισμένος, μεταφράζει τις Σημειώσεις στον Μακιαβέλι, που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις «Ηριδανός», λίγο μετά την πτώση της χούντας, ενώ ο Θανάσης Αθανασίου, επίσης φυλακισμένος, μεταφράζει το Παρελθόν και παρόν, που θα εκδοθεί και αυτό από τον «Στοχαστή». Παράλειψη θα ήταν, εξάλλου, να μην αναφερθεί ότι, επίσης στην περίοδο της δικτατορίας, κυκλοφορεί, σε μετάφραση της Φούλας Χατζιδάκη και του Δημήτρη Ραυτόπουλου, ένα μέρος από τα γκραμσιανά Γράμματα από τη φυλακή από τις εκδόσεις «Ηριδανός», ενώ ο Τίτος Μυλωνόπουλος μεταφράζει τον Ιστορικό υλισμό, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «οδυσσέας».3 Εύλογα, λοιπόν, σχολιάζει ο Αξελός: «Πραγματικά, από μια τραγική ειρωνεία της τύχης η πλειοψηφία των Ελλήνων μεταφραστών μετέφρασε τα Τετράδια της Φυλακής στις φυλακές και στις εξορίες»!4

Δεν είναι, ωστόσο, αυτή, η μόνη τραγική ειρωνεία, που συνδέει το έργο του Γκράμσι με την ελληνική πολιτική ζωή και τη δράση της ελληνικής Αριστεράς, στις επιμέρους εκδοχές της. Θα περίμενε κανείς, και με δεδομένη τη μεταφραστική κινητικότητα, που απέδιδε ήδη καρπούς μεσούσης της δικτατορίας, ότι στα χρόνια της μεταπολιτευτικής Άνοιξης (; ) η γκραμσιανή σκέψη θα γονιμοποιούσε ιδεολογικά το κομμουνιστικό κίνημα. Και όμως, μια τέτοια γονιμοποίηση δεν συνέβη. Η ελληνική Αριστερά δεν συναντήθηκε ουσιαστικά με τη σκέψη του Γκράμσι.

Αναμφίβολα, ο χώρος που ηγεμονευόταν από το ΚΚΕ αρνήθηκε οποιαδήποτε επικοινωνία και όσμωση με το γκραμσιανό έργο· αλλά και εκείνος της λεγόμενης «ανανεωτικής Αριστεράς», κάτω από την επιρροή μιας δεξιάς ευρωκομμουνιστικής ανάγνωσης της γκραμσιανής θεωρίας της ηγεμονίας, με δεδομένη, από αντίθετη βεβαίως πολιτική κατεύθυνση, και την όχι ασήμαντη ιδεολογική επίδραση της, εν πολλοίς, αντι-γκραμσιανής αλτουσεριανής φιλοσοφίας -ιδιαίτερα στο κίνημα της σπουδάζουσας νεολαίας- αλλοιώνει, όταν δεν αγνοεί, τον επαναστατικό πυρήνα της σκέψης του Γκράμσι. Τούτων δοθέντων, δεν απέχει της πραγματικότητας η θέση ότι ο επαναστάτης Γκράμσι, ο μαρξιστής θεωρητικός της ηγεμονίας, ο κομμουνιστής Γκράμσι, που σχεδιάζει μια μαρξιστική θεωρία της σοσιαλιστικής μετάβασης στο έδαφος της Δύσης, ο Γκράμσι ως στρατηγικός νους της διαλεκτικής συνάφειας πολέμου θέσεων και πολέμου ελιγμών, ο διεθνιστής και Ιταλός, ταυτόχρονα, Γκράμσι, που συγκρούεται με το αστικό κράτος και μάχεται για τη συντριβή του και την οργάνωση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας, δεν βρίσκει «ευήκοα ώτα» όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, αν εξαιρέσουμε μεμονωμένες, φωτεινές οπωσδήποτε περιπτώσεις συστηματικών μελετητών του έργου του. Αρκεί μια επισκόπηση στην πολιτική αξιοποίηση που επιφύλαξε στο έργο του το ίδιο του το κόμμα, το PCI, για να τεκμηριωθεί και ιστορικά του λόγου το αληθές.

Σε πείσμα αυτής της αγνόησης ή, έστω της υποτίμησης, του θεωρητικού και, σε τελική ανάλυση, πολιτικού θησαυρού των Τετραδίων της Φυλακής και του ευρύτερου γκραμσιανού έργου, ιδιαίτερα σε μια εποχή που ο διεθνής και ο εγχώριος καπιταλισμός ανεβάζουν ρυθμούς και στο επίπεδο της καταστολής της όποιας κινηματικής δράσης, αλλά και σε αυτό της ηγεμονικής/ιδεολογικής διάβρωσης και καθυπόταξης της συνείδησης των υποτελών τάξεων, στο οποίο τόση σημασία -υπερβάλλουσα για κάποιους- απέδωσε ο Γκράμσι, η Συντακτική Επιτροπή των Τετραδίων Μαρξισμού αποφάσισε και προχώρησε στην υλοποίηση αυτού του αφιερώματος στο γκραμσιανό έργο, με κέντρο αναφοράς τη θεωρία της ηγεμονίας του Ιταλού κομμουνιστή στοχαστή και επαναστάτη.

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΠΑΧΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

 Ήταν έγκλημα ! Ένα έγκλημα που έχει ονοματεπώνυμο που έχει διαγράψει  εδώ και χρόνια η πολιτική όλων των κυβερνήσεων διαχειριστών του συστήματος, υπηρετώντας τα συμφέροντα των αρπακτικών του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, με τις ευλογίες και τις παραινέσεις της ΕΕ.

Από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης δεκαετίες πριν, από τις «προβληματικές» του ΠΑΣΟΚ, άρχισε σιγά σιγά να οικοδομείται το αφήγημα των ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών που έπρεπε να εξυγιανθούν να «σωθούν» να αλλάξουν χέρια όχι όμως εργατικά χέρια …δια της αποκρατικοποιήσεως  μάλιστα έγιναν και απεργιακοί αγώνες  για να σωθούν οι «προβληματικές» συμπαραστάτες οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και των Ομοσπονδιών …ο πατερναλιστικός συνδικαλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Έτσι σιγά σιγά και μεθοδικά   φτάσαμε στην  συκοφάντησης των «τεμπέληδων» και «ακαμάτηδων» δημοσίων υπαλλήλων και στο «εσείς είστε το κράτος» του αείμνηστου Μητσοτάκη .

Η περίοδος των ιδιωτικοποιήσεων

Μετά ήρθαν οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη (πατρός) και Σημίτη που αξιοποίησαν το διεθνές κλίμα μετά την κατάρρευση του σταλινισμού, επιχειρώντας πολύ συνειδητά και σχεδιασμένα την είσοδο σε μια νέα εποχή αυτή του ξεπουλήματος και της ιδιωτικοποίησης των πάντων.

Μια πρωτοφανής εκστρατεία ενάντια σε ότι είχε σχέση με το δημόσιο ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και κορυφώθηκε 10 χρόνια μετά. Το δημόσιο ταυτίστηκε, από το σύστημα και τα ΜΜΕ, με ρεμούλα, κακοδιαχείριση, συνδικαλιστικά υπερ-προνόμια κοκ. Αυτό δημιούργησε σύγχυση στη συνείδηση σημαντικής μερίδας του κόσμου, στρέφοντάς τον πολλές φορές ενάντια συνολικά στο «δημόσιο».

Σκαρφίστηκαν όλους τις πιθανούς και απίθανους τρόπους για να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα, βασικά με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης, της μετοχοποίησης και του κατακερματισμού των δημόσιων επιχειρήσεων ώστε να περνάνε κομμάτι-κομμάτι στους ιδιώτες.

Σήμερα για παράδειγμα δεν έχουμε απλά ΔΕΗ αλλά ΑΔΜΗΕ, ΔΕΔΔΗΕ, ΡΑΕ, κτλ, όπου οι ιδιώτες παίζουν κεντρικό ρόλο, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Οι  νεοφιλελεύθεροι  σφυρίζουν αδιάφορα για το γεγονός ότι σήμερα τίποτα δεν ανήκει πραγματικά στο ελληνικό δημόσιο και δεν διοικείται από το ελληνικό κράτος. Ούτε καν η Τράπεζα της Ελλάδος ή το ΤΑΙΠΕΔ.

Τα τραίνα είναι ιταλικά, ο ΟΤΕ γερμανικός, τα λιμάνια κινέζικα και αμερικάνικα, τα αεροδρόμια γερμανικά κοκ.Και βέβαια στη ΔΕΗ και τον κλάδο της ενέργειας δεν υπάρχει κανένα «αόρατο χέρι της αγοράς» που ρυθμίζει τα πάντα, αλλά 4 μεγαλοεπιχειρηματίες (Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Περιστέρης, Μυτιληναίος).

Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αν αναλογιστούμε:

Την τεράστια εκτίναξη των τιμών σε σχέση με το παρελθόν.

Την ανάλγητη πολιτική των διακοπών παροχής ρεύματος, νερού ή την φραγή του τηλεφώνου σε εκατοντάδες χιλιάδες φτωχά νοικοκυριά,

Την έλλειψη υποδομών, την κακή συντήρηση  και την ανεπάρκεια των ιδιωτών παρόχων γενικά αλλά ειδικότερα σε περιόδους κακοκαιρίας, καυσώνων κτλ,

Τα διαρκή ατυχήματα και οι συχνές διακοπές,

Τα τεράστια μπόνους και αμοιβές των διορισμένων διευθυντικών στελεχών που αποτελούν πρόκληση. Το παράδειγμα του διευθύνοντος σύμβουλου της ΔΕΗ που έδινε μπόνους στον εαυτό του και έκτιζε βίλα 758 τ.μ. στη Τζιά τον καιρό που ζητούσε εξοντωτικές ρήτρες αναπροσαρμογής από χαμηλοσυνταξιούχους ή άνεργους, είναι απολύτως ενδεικτικό.

Πανελλαδική ποσοτική διαδικτυακή έρευνα, της Public Issue, 1998-2022 σε δείγμα 1.000 ατόμων, ηλικίας 17 ετών και άνω, τον Μάιο 2022. https://www.publicissue.gr/privatization2022/

Τα 2/3 των Ελλήνων πολιτών (66%) πιστεύουν ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ δεν ωφέλησε, αλλά αντιθέτως έβλαψε τους καταναλωτές. Με εξαίρεση μια αρχική περίοδο (1998-2005), η πλειοψηφία της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, ουδέποτε υποστήριξε την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Σήμερα, όμως, η ραγδαία αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος οδηγεί σε γενικευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια από αυτήν.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, 74% (3 στους 4) διαφωνεί με το ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης των εταιρειών ύδρευσης. Η κοινωνική αντίθεση στην προοπτική ιδιωτικοποίησης της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΔΑΘ αυξήθηκε κάθετα κατά τη διάρκεια της μνημονιακής περιόδου.  

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις και  ιδιωτικοποιήσεις  έγιναν  κεντρική πολιτική επιλογή όλων των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ  ακόμα και κατά φαντασία αριστερού ΣΥΡΙΖΑ που εναλλάσσονταν στην εξουσία. Κερδοφόρες επιχειρήσεις και ολόκληροι τομείς της οικονομίας λεηλατήθηκαν και ξεπουλήθηκαν στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενώ στο δημόσιο έμεναν μόνο χρέη, υποχρεώσεις και κόστος συντήρησης τα οποία φορτώνονταν στα γνωστά υποζύγια στις πλάτες του λαού.

Η πολιτική αυτή έφτασε στο απόγειό της στα χρόνια των μνημονίων, οπότε στους διαχειριστές της εξουσίας προστέθηκε και η κυβέρνηση Τσίπρα  όπου κατά απαίτηση των δανειστών απαιτούνταν  διαδικασίες fast track ακόμα και με κατευθείαν αναθέσεις σε μια νύχτα…παρακάμπτοντας ακόμα και το Ελληνικό κοινοβούλιο καμία διεύρυνση σε παραγωγικούς τομείς της χώρας . Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του συστήματος και της έκφρασής της σε μια εξαρτημένη χώρα όπως η δική μας. Κύρια το ευρωπαϊκό, αλλά και το αμερικάνικο κεφάλαιο εφόρμησαν στην κυριολεξία στη χώρα και επιδίωξαν δυο πράγματα: Το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, αλλά και τον έλεγχο στρατηγικών τομέων της οικονομίας για το γενικότερο –όχι μόνο οικονομικό- όφελός τους. Ο έλεγχος του πολιτικού προσωπικού της χώρας τους επέτρεπε να εξασφαλίζουν ευνοϊκή νομοθεσία, προνομιακές φορολογικές ρυθμίσεις ,απαλλαγές  και  βέβαια, τσάκισμα των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Όλα αυτά, οι ελληνικές κυβερνήσεις τα ονόμαζαν «δημιουργία ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος» ,«ανάπτυξη» και πανηγύριζαν για κάθε νέα ληστρική σύμβαση που υπέγραφαν.

Πρώτες ύλες, υποδομές, εξοπλισμός, τεχνογνωσία εργαζόμενοι όλα θυσία στο βωμό του κέρδους . Η βασική αυτή εγκληματική στόχευση σαρώνει, μέχρι σήμερα, τόσο τον ιδιωτικό, όσο και τον δημόσιο τομέα. Τα οφέλη του υγιούς ανταγωνισμού και της αυτορρύθμισης της ελεύθερης αγοράς είναι κούφια λόγια που, ουσιαστικά, κρύβουν την ασυδοσία του κεφαλαίου να κάνει ό,τι θέλει ώστε να εξασφαλίσει το μέγιστο κέρδος με το μικρότερο κόστος

Πέρα από τα δικαιώματα των εργαζόμενων που καταργούνται ένα προς ένα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν κι ένα άλλο αποτέλεσμα: Οι μεγαλύτερες ιδιωτικοποιήσεις αφορούν τομείς βασικών υπηρεσιών και υποδομών, όπως ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές κ.α. Το μεγάλο κεφάλαιο κοιτάζει μόνο την τσέπη του μόνο το κέρδος . Έτσι, μια σειρά βασικά αγαθά, πέραν του ότι είναι πανάκριβα, προσφέρονται με όλο και χειρότερη ποιότητα, γιατί ποιότητα σημαίνει κόστος που κανένας, ούτε ιδιώτης, ούτε το δημόσιο, δεν θέλει να το αναλάβει.

Το έγκλημα στα Τέμπη ήταν η τρανή και τραγική απόδειξη πως αυτό το κόστος επίσης κανένας δεν ήθελε, ούτε θέλει να αναλάβει. Και όχι μόνο στους σιδηροδρόμους. Παντού. Σε κάθε τομέα που έχει παραδοθεί στα αδηφάγα αρπακτικά του κεφαλαίου, είτε έχει ιδιωτικοποιηθεί είτε όχι.

Αυτή η πολιτική έχει ονοματεπώνυμο είναι οι επιχειρηματικοί όμιλοι μέσα κι έξω από τη χώρα, που κερδοσκοπούν σε βάρος της ίδιας μας της ζωής. Είναι οι κυβερνήσεις που, όλες ανεξαιρέτως, εξυπηρέτησαν τα συμφέροντά τους με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Που τους παρέδωσαν τα φιλέτα της ελληνικής οικονομίας για ψίχουλα. Που νομοθέτησαν έτσι ώστε να διευκολύνονται οι επενδύσεις τους και ταυτόχρονα να μηδενίζονται οι υποχρεώσεις και οι ευθύνες τους. Που σκανδαλωδώς έδωσαν και σε αυτούς, αλλά και στους εαυτούς τους νομική ασυλία, ώστε να προστατεύονται ακόμα κι από τη δικιά τους αστική δικαιοσύνη

Την ίδια στιγμή, μετά τη σχεδόν 13ετή κρίση, η εργασία έχει υποστεί τα πάνδεινα: μειώσεις μισθών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και αποδόμηση του εργατικού δικαίου, περιορισμό των μισθωτών που απολαμβάνουν συλλογική προστασία και κυρίως ανεργία, που ειδικά στους νέους έχουμε το θλιβερό προνόμιο να είμαστε οι πρωταθλητές στην Ευρώπη. Και που, φυσικά, κατάργησαν κάθε εργατικό δικαίωμα, πετσόκοψαν μισθούς και συντάξεις, έβγαλαν στην παρανομία τον συνδικαλισμό και τους εργατικούς αγώνες, εξόπλισαν απλόχερα τις δυνάμεις καταστολής για να μακελεύουν κάθε εργατική και λαϊκή διεκδίκηση

Αυτά τα νέα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη, είναι τα παιδιά της κρίσης. Αρχικά δημοσιονομικής και μετέπειτα πανδημικής, ενεργειακής και τώρα της κρίσης κόστους ζωής.

Ένοχη όμως, για το έγκλημα είναι και η ΕΕ που πίεσαν και πιέζουν ασφυκτικά για την άμεση εφαρμογή αυτών των πολιτικών που από τη δεκαετία του ΄90 προώθησε την «απελευθέρωση της αγοράς», επιβάλλοντας τον κατακερματισμό των κρατικών εταιρειών και την εισβολή των μονοπωλίων (ιδιωτικών και κρατικών).

Είναι αυτοί που απαιτούσαν από μια εξαρτημένη αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό να ευθυγραμμιστεί με τα συμφέροντά τους χωρίς καθυστερήσεις και δισταγμούς. Που κράτησαν και κρατούν τη χώρα σε συνθήκες πολλών δεκαετιών πριν, γιατί απλά έτσι τους συμφέρει. Αν η Κομισιόν ήθελε πραγματικά να λύσει το πρόβλημα της ασφάλειας των ελληνικών σιδηροδρόμων δεν θα απειλούσε με πρόστιμα αφήνοντας τα τρένα και τους επιβάτες κυριολεκτικά στην τύχη τους για χρόνια ολόκληρα.

Ένοχη είναι η κυβέρνηση της ΝΔ που είναι υπεύθυνη για το έγκλημα και η πολιτική όλων των κυβερνήσεων της ΕΕ και του κεφαλαίου, που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ και πρέπει να ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ.

Ένοχη είναι η πολιτική που προτάσσει το κέρδος και αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή. Η πολιτική που απαξίωσε και λεηλάτησε τον ΟΣΕ αλλά και όλες τις δημόσιες υποδομές που αφορούν τις κοινωνικές ανάγκες.

Όλοι αυτοί οι πραγματικοί ένοχοι δεν περιμένουμε να κατονομαστούν στα πορίσματα των επιτροπών των εμπειρογνωμόνων και των εισαγγελέων. Δεν περιμένουμε το σύστημα να δικάσει τον ίδιο του τον εαυτό. Οι υπεύθυνοι ήδη κατονομάζονται στους δρόμους από τους χιλιάδες διαδηλωτές. Όσο για την τιμωρία τους, στην πραγματικότητα αυτή δεν μπορεί να είναι παρά η ανατροπή τους!Οι έννοιες κέρδος, ιδιωτική πρωτοβουλία, αγορά, κυβερνήσεις και κρατικός έλεγχος  γίνονται κακόφημες, συνώνυμες της εκμετάλλευσης, της κοροϊδίας και του θανάτου.

Η Ελλάδα της καταστολής, του Predator, των απίστευτων κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, από την ενέργεια, δεν έχει λεφτά για τις ΜΕΘ και τη δημόσια υγεία, για την παιδεία και τους ανέργους, για ασφαλείς και ποιοτικές δημόσιες συγκοινωνίες και μεταφορές .Η Ελλάδα έχει τα πρωτεία ανάμεσα σε χώρες του ΝΑΤΟ σε ποσοστό του ΑΕΠ καταβάλλοντας ασύλληπτα ποσά για τους εξοπλισμούς σύγχρονων  οπλικών  συστημάτων  αδυνατεί όμως  να παρέχει ασφάλεια στου σιδηροδρόμους  και στα οδικά δίκτυα.

Για τίς εργαζόμενες και  εργαζόμενους όλης της χώρας η διερεύνηση σε βάθος και η απόδοση ευθυνών, καθώς και η λήψη μέτρων για να μη ξανά θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές, αποτελεί κεντρικό αίτημα της κοινωνίας και βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε αγωνιστικής κινητοποίησης. Η αδιαφάνεια, η συγκάλυψη, η μετάθεση ευθυνών και οι τυχόν καθυστερήσεις δε θα επιτρέψουμε να οδηγήσουν στη λήθη. Απαιτούμε να διερευνηθούν σε όλο το εύρος οι αιτίες του δυστυχήματος και να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι. Οι κομματικές και εκλογικές σκοπιμότητες δε θα επιτρέψουμε να γίνουν αιτία εύκολων καταλογισμών και ανταλλαγής κατηγοριών.

Συνεπώς, είναι απαραίτητο οι δυνάμεις της ανατρεπτικής Αριστεράς και το εργατικό κίνημα να αξιοποιήσουν προβάλλοντας μαχητικά τα αιτήματα για σταμάτημα-ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων και για εθνικοποίηση/κοινωνικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και των βασικών κοινωνικών αγαθών, όπως το νερό και η ενέργεια, να εξηγήσουν ότι πρέπει να λειτουργούν με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο σε σχέση με το «Δημόσιο» που γνωρίσαμε, δηλαδή με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση, στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι της παρασιτικής πλουτοκρατίας που λυμαίνεται τον τόπο.

Η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να επιβάλλει το δίκιο της και να πάρει το τιμόνι στα χέρια της, να κατακτήσει τη ζωή που αξίζει και τον πλούτο που παράγει, γκρεμίζοντας το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί «μόνο ο λαός σώζει τον λαό».