Σύννεφα πολέμου στην Ουκρανία με τη ''σκιά'' τους στην Θράκη του Γ. Μουρμούρη

«Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι / (Άννα, μην κλαις) / Θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη». 

Ογδόντα έξι χρόνια έχουν περάσει απ’ όταν ο Μπέρτολντ Μπρεχτ έγραφε τους στίχους αυτούς. Και όμως, παρακολουθώντας την Τρίτη τη συζήτηση στην ελληνική Βουλή για το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 7 δισ. ευρώ, οι στίχοι του Μπρεχτ έρχονταν αυθόρμητα στο μυαλό. Δεν είναι μόνο η κυνική αντίφαση ανάμεσα στην ομολογία του υπουργού Άμυνας για το «δυσβάσταχτο» κόστος των εξοπλισμών, από τη μία, και την απειλή του πρωθυπουργού ότι «δεν θα επιστρέψουμε στα ελλείμματα και τη διεθνή αναξιοπιστία» –όταν πρόκειται για μέτρα προστασίας από την φτώχεια– από την άλλη. Είναι η μεγάλη εικόνα σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου τα διαβόητα «τύμπανα του πολέμου» ηχούν για μία ακόμη φορά, κάτι παραπάνω από δύο δεκαετίες μετά τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.

Στην Ουκρανία του εθνικισμού και της πολεμικής κινητοποίησης η φτώχεια θερίζει, την ίδια ώρα που, σύμφωνα με διεθνή ΜΜΕ, βαθύπλουτοι ολιγάρχες εγκαταλείπουν τη χώρα με πτήσεις τσάρτερ. Στη Ρωσία πριν λίγους μήνες ο ίδιος ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανήγαγε τη φτώχεια σε υπ’ αριθμόν ένα «εχθρό της χώρας» (sic). Πρόκειται για τον ίδιο Πούτιν των Ρώσων ολιγαρχών, της πολεμικής βιομηχανίας, της πολυετούς, αιματηρής και πολυδάπανης επέμβασης στη Συρία υπέρ των δυνάμεων του Μπασάρ αλ Άσαντ. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πανίσχυρων πολυεθνικών και των μεγαλεπήβολων βλέψεων για παγκόσμιο ρόλο, πάνω από 35 εκατομμύρια άνθρωποι καλούνται αυτόν τον χειμώνα να επιλέξουν ανάμεσα στο να τραφούν ή να ζεστάνουν τα σπίτια τους, σύμφωνα με το Euronews. Στις ΗΠΑ, 50 εκατομμύρια άνθρωποι στις αρχές του 2021 δεν μπορούσαν να καλύψουν βασικές βιοτικές ανάγκες.
Σε αυτό το φόντο, οι διάφοροι «στρατοί ξεκινούν», για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ, ενώ ζητούμενο της εποχής παραμένει τα εκατομμύρια των φτωχών να ακολουθήσουν «άλλες σημαίες». Τώρα. Όχι «σαν γυρίσουν ξανά».

«Χορός» δισεκατομμυρίων, για οπλικά συστήματα. δημοσιονομική πειθαρχία για μέτρα στήριξης

«Η ενίσχυση και η επαύξηση της συνολικής δυνατότητας των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας ασφαλώς έχει πολύ μεγάλο, δυσβάσταχτο σε δύσκολους καιρούς, οικονομικό κόστος. Έχει όμως ανυπολόγιστο εθνικό όφελος». «Να είμαι όμως σαφής. Ποτέ δεν θα επιτρέψω επιπόλαιες κινήσεις που θα γυρίσουν τη χώρα πίσω, που θα ανάγκαζαν τη χώρα να επιβάλει φόρους. Δεν θα επιστρέψουμε στα ελλείμματα και τη διεθνή αναξιοπιστία. Κάθε μέτρο [στήριξης] στο εξής θα έχει το μέτρο της λογικής και του κοινού συμφέροντος».

Δύο δηλώσεις: Η πρώτη του υπουργού Άμυνας, Νίκου Παναγιωτόπουλου. Η δεύτερη του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. Και οι δύο κατά τη συνεδρίαση της Τρίτης στη Βουλή για το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, ύψους 7 δισ. ευρώ. Δύο μέτρα και δύο σταθμά: «Χορός» δισεκατομμυρίων, όταν πρόκειται για οπλικά συστήματα. «ξαφνική» υπενθύμιση της «ανάγκης» τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας, όταν πρόκειται για μέτρα στήριξης από το σαρωτικό κύμα ακρίβειας. Πρόκειται για την ίδια συνεδρίαση κατά την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης απεφάνθη ότι «κάθε πολιτική διαφωνία σταματά εκεί που ξεκινά το συμφέρον της πατρίδας», κάτι που βεβαίως σημαίνει ότι όποιος έχει τη δυνατότητα να ορίσει το «συμφέρον της πατρίδας», μπορεί να θέσει και τα όρια του δημόσιου διαλόγου και της «ανεκτής» πολιτικής διαφωνίας. «Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης», έλεγε ο Καρλ Σμιτ.

Η συζήτηση στη Βουλή ολοκληρώθηκε με υπερψήφιση του νέου εξοπλιστικού προγράμματος-«μαμούθ» από τη Νέα Δημοκρατία, την Ελληνική Λύση και το ΚΙΝΑΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ δήλωσε «παρών» επί της αρχής, υπερψήφισε φρεγάτες και τορπίλες, ενώ καταψήφισε τα έξι επιπλέον Rafale (ας σημειωθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ψηφίσει παλιότερα υπέρ της αγοράς των πρώτων 18). Καταψήφισαν το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25, ψηφίζοντας ωστόσο υπέρ και δηλώνοντας «παρών», αντίστοιχα, για την αγορά των τορπιλών. Η διαρκής αναπαραγωγή των περί μονομερούς τουρκικής προκλητικότητας έχει και τις πρακτικές της απολήξεις…

Την ώρα που η ελληνική Βουλή ψήφιζε υπέρ της νέας αγοράς οπλικών συστημάτων, στην ανατολική Ευρώπη τα σύννεφα του πολέμου πύκνωναν ανησυχητικά, καλύπτοντας τον ορίζοντα, όxι μόνο στις στέπες της ανατολικής Ουκρανίας αλλά και στις σιωπηλές βαλκανικές πεδιάδες του Έβρου. Εδώ και μήνες το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης έχει μετατραπεί στον βασικό κόμβο για την μεταφορά αμερικανικών και ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων, μέσω Βουλγαρίας και Ρουμανίας, προς την Ουκρανία. Στις 3 Δεκεμβρίου 2021 ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρι Πάιατ επισκεπτόταν το λιμάνι της εβρίτικης πρωτεύουσας στο πλαίσιο της άσκησης Atlantic Resolve 2021, χαρακτηρίζοντάς το ως τη «βασική πύλη προς τα Δυτικά Βαλκάνια και της περιοχή της Μαύρης Θάλασσας». «Ο συνεχώς αυξανόμενος όγκος στρατιωτικής δραστηριότητας εδώ στο λιμάνι υπογραμμίζει τον διευρυνόμενο στρατηγικό ρόλο και τη σημασία της Αλεξανδρούπολης για την Ελλάδα, για τις Ηνωμένες Πολιτείες και για την περιοχή», δήλωνε ο Πάιατ.

Και ενώ στα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ οι δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη προβάλλονταν με διθυραμβικούς τίτλους και αντιτουρκικές αιχμές, όταν δεν χάνονταν στον βάλτο της ειδησεογραφίας των reality και της εγκληματοθηρίας, οι αναφορές Πάιατ και ευρύτερα η κινητικότητα στο μεγάλο λιμάνι της δυτικής Θράκης δεν περνούσαν απαρατήρητα στη Μόσχα. «Ναι, θίξαμε το θέμα των νέων βημάτων που έγιναν στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις για την ενίσχυση του καθεστώτος του λιμένος της Αλεξανδρούπολης για τους σκοπούς του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και ναι, φυσικά, διαβάσαμε σε ποιες κατευθύνσεις θα χρησιμοποιήσουν αυτό το λιμάνι οι Αμερικανοί», δήλωνε με σαφήνεια στις 14 Ιανουαρίου ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, αναφερόμενος σε συνομιλία που είχε με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Δένδια. Πιο σαφής και κυνικός, ο Ρώσος πρέσβης στην Ελλάδα, Αντρέι Μάσλοφ, δήλωνε στις 10 Φεβρουαρίου στο ρωσικό δίκτυο RIA Novosti: «Σε ό,τι αφορά την “ανησυχία”, για την οποία ρωτάτε, πρέπει να την αισθάνονται ακριβώς οι ίδιες οι χώρες, οι οποίες παραχωρούν έδαφός τους για χρήση του ως διαμετακομιστικό σταθμό με σκοπό τη μεταφορά προσωπικού, εξοπλισμού και τεχνικών μέσων στη ΝΑ Ευρώπη, προς τα σύνορα με τη Ρωσία. Παλαιότερα οι χώρες της περιοχής πιο υπεύθυνα και ψύχραιμα αξιολογούσαν τις εν δυνάμει συνέπειες για τις ίδιες από παρόμοια βήματα».

Το μήνυμα δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφές. Η ασφυκτική πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα των ΗΠΑ ενέχει τον κίνδυνο της άμεσης εμπλοκής της χώρας σε ενδεχόμενη ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων. Είναι ο δεύτερος «λογαριασμός» που ενδέχεται να κληθούν να πληρώσουν εργαζόμενοι και λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα για τη «στρατηγική αναβάθμιση» του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου, μετά τα πολλά δισεκατομμύρια των αλλεπάλληλων εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Βεβαίως, από την Αθήνα διαμηνύεται σε όλους τους τόνους ότι η σύσφιξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ και η επέκταση των αμερικανικών βάσεων δεν αφορά τη Ρωσία, αλλά την Τουρκία. Άλλωστε, παρά την αδιαμφισβήτητη ένταξή της στο δυτικό στρατόπεδο, για μια σειρά από λόγους η Ελλάδα προσπαθεί να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με τη Μόσχα. Η χώρα μας εξαρτάται σε ποσοστό σχεδόν 50% από τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου, ενώ μόλις στις 4 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε νέα τετραετής συμφωνία της ΔΕΠΑ Εμπορίας με την Gazprom. Στις 30 Νοεμβρίου 2021 υπεγράφη πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας που αφορούσε μια σειρά τομείς, από τον τουρισμό και την ενέργεια μέχρι τις μεταφορές και την τεχνολογία. Άλλωστε, η Ελλάδα είναι μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που αναγνωρίζουν το ρωσικό εμβόλιο SputnikV. Όπως το έθεσε στις 14 Ιανουαρίου ο Σεργκέι Λαβρόφ, «βλέπουμε ότι η Ελλάδα δεν θέλει να ακολουθήσει την οδό της επιδείνωσης των αντιρωσικών κυρώσεων, η Ελλάδα καταρχήν δεν αισθάνεται ικανοποίηση από όσα τώρα συμβαίνουν μεταξύ Δύσης και Ρωσικής Ομοσπονδίας». Όταν όμως οι διεθνείς σχέσεις περνούν από τη διπλωματία στο στρατιωτικό «δια ταύτα», οι διακηρύξεις καλών προθέσεων δεν αρκούν. Έρχεται η ώρα «να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Και στην Αθήνα μάλλον (προσ)εύχονται να μην έχει φτάσει αυτή η ώρα.

Ο ανταγωνισμός με την Τουρκία και η προσκόλληση στις ΗΠΑ

Για να γίνει κατανοητή η εντυπωσιακή προσκόλληση της Ελλάδας στις ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, αυτή πρέπει να ειδωθεί υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μπορεί να γράφεται και να λέγεται ευρέως ότι η Τουρκία εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα, ωστόσο το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Στα μέσα του 2012, με την ελληνική κοινωνία να χειμάζεται από το άρτι επιβληθέν βάρβαρο δεύτερο μνημόνιο, παρουσιάστηκε το σχέδιο του Eastmed για έναν βαθύ, μακρύ και πανάκριβο αγωγό που θα μετέφερε φυσικό αέριο προς την Ευρώπη από τα προσφάτως ανακαλυφθέντα τότε κοιτάσματα του Ισραήλ και αργότερα της Αιγύπτου και της Κύπρου.

Για την Ελλάδα επρόκειτο για ένα γεωπολιτικό «υπερόπλο»: Θα μετέτρεπε τη χώρα σε ενεργειακό κόμβο, θα συνένωνε με υλικό τρόπο τις κατά την ελληνική οπτική ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου με αυτή του Ισραήλ, θα κύκλωνε νοτίως την Τουρκία περιορίζοντας de facto την έξοδό της προς τη Μεσόγειο και το Σουέζ. Η υλοποίηση του πανάκριβου αγωγού όμως απαιτούσε ισχυρή οικονομική, διπλωματική και στρατιωτική στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ. Η «ανάγκη» ενεργειακής διαφοροποίησης της γηραιάς ηπείρου από τη Ρωσία, επιδίωξη που ευθυγραμμιζόταν με τα αμερικανικά συμφέροντα, αποτέλεσε τη συγκολλητική ουσία των ελληνικών βλέψεων με αυτές των ΗΠΑ και της ΕΕ. Έτσι στήθηκαν τα διάφορα περιφερειακά σχήματα συνεργασίας της Ελλάδας και της Κύπρου με το «κράτος τρομοκράτη» του Ισραήλ και τη δικτατορία της Αιγύπτου, υπό αμερικανική πατρωνία, που «μεσουράνησαν» επί ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι κλιμακώθηκαν και παγιώθηκαν οι αλλεπάλληλες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο. Και όσο περισσότερο η Τουρκία έθετε τους δικούς της επιθετικούς στόχους που θα επιβεβαίωναν τον ρόλο της ως περιφερειακή δύναμη, τόσο περισσότερο μεγάλωνε η σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας-ΗΠΑ, με την ελπίδα η γειτονική χώρα να «πέσει σε δυσμένεια» από την πέραν του ατλαντικού υπερδύναμη, επιτρέποντας την επίλυση των εκκρεμοτήτων σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο υπό την ελληνική οπτική.

Μόνο που ο κόσμος πια δεν έχει καμία σχέση με τις δεκαετίες του 1990 και του 2000, όταν η αμερικανική «νέα τάξη» έθετε μόνη της τους όρους και τα κράτη καλούνταν να αποφασίσουν αν θα είναι «φίλοι οι εχθροί». Σήμερα το «όνειρο» του EastMed κείται στον βυθό της ανατολικής Μεσογείου, ενώ η ένταση στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας έχει λάβει πια μια δική της επικίνδυνη δυναμική. ο κίνδυνος το πλέγμα σχέσεων που έστησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις για να εξυπηρετήσουν τον περιφερειακό ανταγωνισμό με την Τουρκία να μετατραπεί σε θηλιά στον πλανητικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-
Ρωσίας ή/και Κίνας, είναι πιο ορατός από ποτέ.

 

 

Η αντιδημοκρατική ακροδεξιά με το φερετζέ της ελευθερίας

 

 Γράφει ο Δημήτρης Γρηγορόπουλος      https://prin.gr/2022/01/akrodexioi-feretzes-eleutherias  

Το τελευταίο διάστημα η ακροδεξιά στην Ελλάδα και στην Ευρώπη εμφανίζεται ως υπερασπιστής των… δικαιωμάτων και των ελευθεριών των πολιτών. Πόσο απατηλό είναι αυτό, ποια είναι η μήτρα και η πορεία του φασισμού και τι εκφράζει η παρέμβαση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς.

 Ο φασισμός και η ακροδεξιά σε όλες τις εκφάνσεις είναι η πιο αντιδραστική πολιτική έκφραση του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Είναι η τρομοκρατική δικτατορία του κεφαλαίου, όταν καταλαμβάνει και διαχειρίζεται την εξουσία, αλλά και γενικότερα, όταν είναι εκτός εξουσίας ή όταν διαχειρίζεται την κυβερνητική εξουσία, χωρίς ανοιχτή δικτατορία, όπως συμβαίνει στα σύγχρονα αστικά κράτη. Αποτελεί τον πιο πιστό, δυναμικό και ακραίο εκφραστή του κεφαλαίου στο σύνολό του και όχι μόνον της πιο αντιδραστικής μερίδας του, όπως πρέσβευε η Τρίτη Διεθνής.

Αυτός ο ταξικός χαρακτήρας της ακροδεξιάς ισχύει από το 1919, όταν η σύγχρονη ακροδεξιά, με τη μορφή του φασισμού, εμφανίστηκε στην Ιταλία, όπου και κατέλαβε την εξουσία το 1922, για να εξαπλωθεί στη Γερμανία, όπου το 1933 εγκαθιδρύθηκε το ναζιστικό καθεστώς, αλλά και σε μία σειρά χωρών στην Ευρώπη, με αρκετές ιδιομορφίες, (Αυστρία, Πολωνία, Ουγγαρία, Ισπανία, Πορτογαλία),συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, όπου το 1936 εγκαθιδρύθηκε το δικτατορικό καθεστώς Μεταξά, με την υποστήριξη μάλιστα των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων.

Μετά την ήττα του φασισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ευρώπη επιβίωσαν δύο δικτατορίες, του Φράνκο στην Ισπανία και του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, στις οποίες προστέθηκε και το καθεστώς της Χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα της 21ης Απριλίου του 1967 και το βραχύβιο καθεστώς του Σαμψών στην Κύπρο το 1974 μετά την ανατροπή του Μακάριου.

Μεταπολεμικά επιβίωσαν ή εμφανίστηκαν φασιστικές οργανώσεις στην Ευρώπη, χωρίς ισχυρή όμως πολιτική παρέμβαση, με εξαίρεση την Ιταλία, όπου η φασιστική Δεξιά καθοδηγούμενη από την CIA και το ΝΑΤΟ πραγματοποίησε σειρά πολύνεκρων τρομοκρατικών επιθέσεων, τις οποίες προσπάθησε να αποδώσει στην Αριστερά, ώστε να καλλιεργηθεί το έδαφος για την επιβολή δικτατορικού καθεστώτος. Το 1986 ιδρύθηκε και το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής, που στις εκλογές του 2012 πραγματοποίησε αξιοσημείωτη άνοδο (6,97%). Ωστόσο, οι νεοφασιστικές και νεοναζιστικές ομάδες, που χρησιμοποιούν ανοιχτά τη βία ως μέσο πολιτικής δράσης έχουν αποδυναμωθεί και διατηρούνται από το σύστημα ως ύστατη εφεδρεία σε συνθήκες επικίνδυνης όξυνσης της ταξικής πάλης.

Μετά το πέρασμα στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση από τα τέλη της δεκαετίας του ΄70 η αποθέωση της αγοράς και ο αντίστοιχος σε αυτήν ευρύτερος αυταρχισμός του κράτους (ολοκληρωτικός κοινοβουλευτισμός), σε συνδυασμό με την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» αλλά και την καθίζηση του επαναστατικού κινήματος, ευνόησαν την ανάδυση μιας ακροδεξιάς πολιτικής, που δομικά είναι αναγκαία για το καπιταλιστικό σύστημα και αποτελεί αμάλγαμα ακραίου νεοφιλελευθερισμού και στοιχείων νεοφασιστικής ρητορικής και πρακτικής. Σ΄ αυτόν τον εσμό χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι είναι ο Tραμπ, η Λεπέν, ο Σαλβίνι, ο Φάρατζ, ο Κουρτς, ο Όρμπαν, ο Λουκασένκο, το γερμανικό AFD κά, αλλά και ισχυρές ακροδεξιές πτέρυγες που ενδημούν στα δεξιά και κεντροδεξιά κόμματα. Ειδοποιός διαφορά της σύγχρονης ακροδεξιάς απ’ τον ιστορικό φασισμό αποτελεί η παραίτηση της κυβερνώσας ακροδεξιάς απ’ την ανοιχτή δικτατορία και τα πραξικοπήματα, χωρίς να τα απορρίπτει ολοκληρωτικά, όπως αποδεικνύουν εγχειρήματα τύπου κατάληψης του Καπιτωλίου από οπαδούς του Tραμπ, τα υπεραυταρχικά μέτρα με πρόσχημα την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», αλλά και η πρόβλεψη στα αστικά συντάγματα επιβολής της δικτατορίας (κατάσταση πολιορκίας)…

Αναδύθηκε μια πολιτική τάση αμάλγαμα ακραίου νεοφιλελευθερισμού και στοιχείων νεοφασιστικής ρητορικής και πρακτικής

Η νεοφιλελεύθερη κοινοβουλευτική ακροδεξιά έχει έναντι του ιστορικού φασισμού ένα μεγάλο μειονέκτημα και ένα πλεονέκτημα. Η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη διαχείριση είναι ασύμβατη με την κεϋνσιανή διαχείριση και το έμβλημα της, το κράτος πρόνοιας. Απεναντίας, στη ναζιστική Γερμανία κυρίως και λιγότερο στη φασιστική Ιταλία οικοδομήθηκε κράτος με αρκετά στοιχεία κοινωνικής πρόνοιας σε αρμονική συνύπαρξη βέβαια με την ενίσχυση του μεγάλου ιδίως κεφαλαίου, με στόχο την ενσωμάτωση του λαού στη βάρβαρη και απάνθρωπη αυταρχική και φιλοπόλεμη πολιτική του ναζισμού και του φασισμού.

Η νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά επιχειρεί να αναπληρώσει την εγγενή αδυναμία της να προστατεύσει στοιχειωδώς την κοινωνία, όπως δραματικά αποδεικνύεται στη σοβούσα πανδημία, με λαϊκίστικη παροχολογία και διανομή ψιχίων, αφενός, και με την υπερπροβολή της, αφετέρου, ως υπέρμαχου της ελευθερίας και των δικαιωμάτων. Αλλά η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά, ως πολιτική οργάνωση και ειδικά ως κυβέρνηση υιοθετεί και επιβάλλει, λόγω των παλαιοφασιστικών καταβολών της και της εγγενούς ανελευθερίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, μιαν άκρως αυταρχική πολιτική, την οποία με τα «μαγικά» της επιχειρεί να εμφανίζει ως προστατευτική της δημοκρατίας, βαφτίζοντας, κατά τη γνωστή ρήση, το κρέας ψάρι. Και όταν δεν εφαρμόζει σε όλο του το μεγαλείο τον αυταρχισμό, αυτό οφείλεται στη λαϊκή αντίσταση και πάλη. Αυτό συνέβη στην αχρήστευση αντιδραστικότατων νομοθετημάτων της κυβέρνησης της ΝΔ, όπως η απαγόρευση των διαδηλώσεων και η καθιέρωση της εγκατάστασης αστυνομικής δύναμης στα πανεπιστήμια.

Επί παραδείγματι, απ’ το μακρύ κατάλογο του νεοφιλελεύθερου και ακροδεξιού αυταρχισμού μπορεί να αναφέρει κανείς χαρακτηριστικές περιπτώσεις: Η σκληρή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη «προστατεύει» τα δικαιώματα υγείας των Ελλήνων τοποθετώντας εκατοντάδες διασωληνωμένους εκτός των ΜΕΘ, στερώντας τους έτσι τη δυνατότητα σωτηρίας. Παράλληλα, «προστατεύει», όπως αναφέρθηκε, στα πανεπιστήμια τις δημοκρατικές ελευθερίες από καταληψίες και μικροπωλητές παραβιάζοντας με νόμο το πανεπιστημιακό άσυλο. «Προστατεύει» το δικαίωμα της ελεύθερης κίνησης πολιτών, παραβιάζοντας το συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών για διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και διεκδίκησης. Ο εθνικισμός, από την άλλη, εξωραΐζεται με το δικαίωμα προστασίας της πολιτιστικής ταυτότητας ενός λαού, ενώ η ξενοφοβία και ο αντιμεταναστευτικός οίστρος με πρόσχημα την προστασία του πληθυσμού οδηγούν σε κλειστά κέντρα εγκλεισμού των προσφύγων και μεταναστών και στην απροθυμία ισότιμης ενσωμάτωσης τους στην ελληνική κοινωνία. Για να δικαιολογηθεί η ισλαμοφοβία, γίνεται αντιπαράθεση του Κορανίου με τις επιθετικές και μειωτικές για τις γυναίκες αναφορές του, με τον λόγο αγάπης της Καινής Διαθήκης, ενώ αποσιωπώνται οι αυταρχικές και απάνθρωπες αναφορές του άλλου θεόπνευστου βιβλίου (Παλαιά Διαθήκη), όπως η εξόντωση των πρωτότοκων υιών των Αιγυπτίων, αλλά και οι βαρβαρότητες της Ιερής Εξέτασης, ο βίαιος εκχριστιανισμός των κατακτημένων λαών, κ.ά.

ΦΤΩΧΕΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ

 

Η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας έφερε πανευρωπαϊκό ρεκόρ στους απλήρωτους λογαριασμούς. Ξεκάθαρα πλέον η στρατηγική του κεφαλαίου για την «απελευθέρωση» και την πράσινη  Ενέργεια οδηγεί σε αυξήσεις τιμών λόγω αύξησης των τιμών του φυσικού αερίου ,αύξηση κόστος από το εμπόριο ρύπων και αύξηση των πράσινων φόρων στην Ενέργεια που επιβάλλονται με στόχο να καταστήσουν «συμφέρουσες» τις ΑΠΕ.

Γράφει ο Καράμαλης Δημήτρης

Η παγκόσμια ενεργειακή κρίση, δύναται να προκαλέσει ένα νέο σοκ, για ακόμα μια φορά στην παγκόσμια οικονομία και στις κυβερνήσεις. Μια καταιγίδα ενεργειακής κρίσης ετοιμάζεται να εκτινάξει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς με αυξήσεις  στο ρεύμα και στο φυσικό αέριο. Τα νούμερα ασφαλώς και τρομάζουν η μέση τιμή του φυσικού αερίου για το 2022 θα διαμορφωθεί στα 70 ευρώ ανά μεγαβατώρα - έναντι 20 ευρώ πέρυσι - οι απώλειες για το ΑΕΠ μπορεί να ξεπεράσουν ακόμη και τα 4 δισ. Ευρώ. Τα επίπεδα τιμών του φυσικού αερίου  έχουν εκτιναχθεί στα ύψη (180 ευρώ η μεγαβατώρα ) από 17 ευρώ αρχές του έτους …!

Εκατομμύρια ευρωπαϊκά νοικοκυριά λαμβάνουν ειδοποιήσεις διακοπής της παροχής ενέργειας, από τις εταιρείες, σύμφωνα με τον Συνασπισμό Δικαιώματος στην Ενέργεια (Right to Energy Coalition).Ενώ σε αδυναμία  επαρκούς θέρμανσης της κατοικίας τους τελεί το 18,2% του πληθυσμού σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η αναλογία αυτή στην Ελλάδα φτάνει στο 34,4% και είναι από τις υψηλότερες πανευρωπαϊκά. Περίπου 31 εκατομμύρια Ευρωπαίοι διαβιούν σε καθεστώς ενεργειακής φτώχειας, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που επικαλείται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έκθεσή της για την Κατάσταση της ΕΕ για το 2021. Ενώ η παγκόσμια ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου  και 4 % το 2022, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής ανάκαμψης.

Τον μήνα Ιανουάριο η Ελλάδα εμφανίζεται να είναι, μια από τις πιο ακριβές αγορές χονδρικής στην ηλεκτρική ενέργεια. η μέση τιμή του ρεύματος για τη χώρα μας διαμορφώνεται στα 213 ευρώ/MWh, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τιμή στην Ε.Ε. πίσω μόνο από την Ιταλία (216 ευρώ/MWh).

Πρωταθλητές πανευρωπαϊκά, είμαστε ακόμα και στην  αύξηση χρήσης λιγνίτη κατά 53%, που σε συνδυασμό με το εμπόριο ρύπων και την απόσυρση των λιγνιτικών μονάδων εκτόξευσε παραπέρα το κόστος.

«Δυστυχώς, οι ευάλωτοι θα αναγκαστούν να πληρώσουν το τίμημα για την αστάθεια του ενεργειακού μας συστήματος ορυκτών καυσίμων», δήλωσε στο Euractiv η Μάρθα Μάγιερς από τη ΜΚΟ Friends of the Earth, επισημαίνοντας ότι σε μια από τις πλουσιότερες ηπείρους του κόσμου, ένα στα τέσσερα νοικοκυριά -και περισσότερα φέτος τον χειμώνα- πρέπει να αποφασίσει μεταξύ της θέρμανσης των σπιτιών τους και της κάλυψης των διατροφικών αναγκών.

Η άνοδος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος έχει σαν  αποτέλεσμα τη αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου (λόγω αύξηση της ζήτησης και ανόδου της παραγωγής).Η αναβολή λειτουργίας του αγωγού Nord Stream που θα τροφοδοτούσε την Ευρώπη  με τις αναγκαίες ποσότητες, ρίχνοντας την τιμή του φυσικού αερίου οδηγεί σε ναυάγιο βλέπεται δεν  συμβαδίζει  με την ευρωπαϊκή πολιτική της λεγόμενης πράσινης μετάβασης .

 Στην χώρα μας  τα τελευταία  χρόνια η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος τριπλασιάστηκε, λόγω αύξησης κατά 9.500% νούμερο απίστευτο του Ειδικού Τέλους Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων (ΕΤΜΕΑΡ) από 0,3 ευρώ /MWH στα 30 ευρώ  ,αύξησης ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο με στόχο, υποτίθεται, την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, επίσης σημαντικό ρόλο έπαιξε το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων και  η αύξηση της συμμετοχής του φυσικού αερίου. Η άνοδος της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος για τους καταναλωτές προωθείται από τις δημοπρασίες (ΝΟΜΕ) που στέλνουν εκτός Ελλάδας ως εξαγωγές το φθηνό λιγνιτικό ρεύμα, και την υπό εξέλιξη ιδιωτικοποίηση της λιγνιτικής παραγωγής, που θα δώσει στους ιδιώτες τα λιγνιτικά εργοστάσια.

Ολοκληρώνοντας η πράσινη μετάβαση, καθόλα αναγκαία μακροπρόθεσμα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, άμεσα φέρνει ενεργειακή φτώχεια αλλά και αδυναμία όλο και περισσότερων νοικοκυριών να ανταποκριθούν στο κόστος των λογαριασμών του ρεύματος. Τέλος ενδεικτικό στοιχείο της προχειρότητας με τη οποία αντιμετωπίζεται η πράσινη μετάβαση είναι οι αντικρουόμενες αποφάσεις γύρω από την απολιγνιτοποίηση. Η πρόσφατη απόφαση του υπουργού Ενέργειας με στις 27 Δεκεμβρίου 2021, όπως αναρτήθηκε στην Διαύγεια, με την οποία δίνονται επιπλέον ώρες λειτουργίας κάποιων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, (καθ’ υπέρβαση του χρονοδιαγράμματος απόσυρσής τους), αποκαλύπτουν προχειρότητα .

Η έξαρση της ενεργειακής φτώχειας  και οι απλήρωτοι λογαριασμοί ηλεκτρικής ενέργειας

Η ενεργειακή φτώχεια αποτελεί ένα ιδιαίτερα κρίσιμο κοινωνικό θέμα που συνδέεται άμεσα με τον τομέα της ενέργειας. Στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής ύφεσης, το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας γίνεται ολοένα και πιο έντονο, ειδικότερα στα νοικοκυριά χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Η Κομισιόν θεωρεί ότι οι τρέχουσες αυξήσεις τιμών ενέργειας ενδέχεται να είναι προσωρινές αλλά σε κάθε περίπτωση οι τιμές αναμένεται να παραμείνουν υψηλότερες από το μέσο όρο των τελευταίων ετών.

Στη χώρα μας η ενεργειακή φτώχεια, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, είναι εξαιρετικά μεγάλη. Ωστόσο, στην πολιτική ατζέντα η αναφορά της σχεδόν απουσιάζει. Προβλέψεις ότι τον Απρίλιο του 2022 θα υπάρξει μείωση των τιμών στα καύσιμα, αποτελούν εκτιμήσεις πιθανώς όχι αυθαίρετες, αλλά με υψηλό ρίσκο. Στην Ελλάδα η τιμή της βενζίνης είναι σταθερά από τις υψηλότερες στην Ευρώπη, η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης φέτος έχει εκτοξευτεί σε δυσθεώρητα ύψη ενώ ήδη εδώ και χρόνια ήταν υψηλή και δυσβάσταχτη για τα νοικοκυριά. Ήταν άλλωστε και η αιτία της στροφής στο φυσικό αέριο, μόνο που κι εκεί οι μονοπωλιακές ή ολιγοπωλιακές συνθήκες της αγοράς και η εξάρτηση από συγκεκριμένες χώρες – παραγωγούς εκτόξευσε φέτος στα ύψη την τιμή.

Οι υψηλοί  λογαριασμοί ηλεκτρικού  ρεύματος, τα  χαμηλά εισοδήματα, η ανεργία  έχουν γονατίσει τις ελληνικές οικογένειες καθώς είναι μερικές από τις αιτίες που στην Ελλάδα του 2022 έχουν δημιουργήσει ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται καθημερινά σε βάρος των πιο ανυπεράσπιστων πολιτών , ο φτωχός κόσμος είναι και πάλι  τα  θύματα της ενεργειακής φτώχειας

Η χρονιά που πέρασε καταγράφτηκε ρεκόρ πυρκαγιών σε σπίτια  αποτέλεσμα όλων αυτών ο θάνατος φτωχών ανθρώπων και τα βαριά αναπνευστικά προβλήματα που δημιουργεί μακροπρόθεσμα η καύση βιομάζας και άλλων υλικών επιβαρύνοντας την  ατμόσφαιρα και την κλιματική αλλαγή!

Η Ελλάδα το 2020 βάσει στοιχείων της Eurostat είχε το πανευρωπαϊκό ρεκόρ με το 27,9% των νοικοκυριών να έχουν απλήρωτους λογαριασμούς, ενώ ακολουθούν Σερβία 26,7%, Τουρκία 22,8% και Βουλγαρία 22,2%. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης στη Γερμανία απλήρωτους λογαριασμούς έχει το 3,2% των νοικοκυριών, στη Γαλλία το 5,4%, κοκ.

Ιδιαίτερο σημαντικό στοιχείο είναι η αδυναμία των νοικοκυριών να διατηρήσουν τα σπίτια τους επαρκώς ζεστά. Κι εδώ η Ελλάδα μπορεί να μην κατέχει το θλιβερό αρνητικό ρεκόρ που διατηρεί στους απλήρωτους λογαριασμούς, έχει όμως μια από τις χειρότερες επιδόσεις, με το 16,7% των νοικοκυριών να δηλώνει ότι αδυνατεί να το διατηρήσει επαρκώς ζεστό. Στην ευρωζώνη  το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 8,8%, ενώ στην ΕΕ27 είναι 8,2%. Το ενδεικτικό παράδειγμα της Νορβηγίας ποσοστό 0,8%, ενώ της Ελβετίας με μόλις 0,2% είναι χαρακτηριστικό.

Μαγκάλι μαγκαλάκι μου…

Τα περιστατικά αστικών πυρκαγιών που έρχονται στη δημοσιότητα δείχνουν ότι οι φτωχότεροι εγκαταλείπουν συστήματα θέρμανσης και για λόγους οικονομίας  καταφεύγουν στα πιο πρωτόγονα, σχεδόν μέσα θέρμανσης, όπως τα μαγκάλια.Οι θάνατοι από τις αναθυμιάσεις και τα μαγκάλια οφείλονται στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και στην θεωρία περί  πράσινης μετάβασης που  με όρους κερδοσκοπικούς, μετατρέπει το ηλεκτρικό ρεύμα σε αγαθό πολυτελείας.

Αν και οι πρόσφατες αυξήσεις των τιμών επηρεάζουν τους πάντες, οι ενεργειακά φτωχοί και τα νοικοκυριά χαμηλού και μετρίου-χαμηλού εισοδήματος επηρεάζονται περισσότερο, καθότι δαπανούν σημαντικά υψηλότερα μερίδια των εισοδημάτων τους για ενέργει.

Τα μηνύματα που καταφτάνουν από παντού είναι άκρως ανησυχητικά. Οι διακανονισμοί έχουν αυξηθεί σημαντικά. Το ίδιο και τα νοικοκυριά όπως και οι μικρομεσαίες κυρίως επιχειρήσεις που αρχίζουν να πληρώνουν μέρος του λογαριασμού τους. Η αλήθεια είναι ότι από το 2015 και μετά έχει εφαρμοσθεί ένα ατελείωτο μωσαϊκό μέτρων για τη διευκόλυνση εκείνων των νοικοκυριών που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της ενεργειακής φτώχειας, με επιδόματα ,κοινωνικά τιμολόγια επανασυνδέσεις, διακανονισμοί και άλλα πολλά μέτρα που λειτουργούν ωστόσο σαν σταγόνα στον ωκεανό. Τα δεδομένα στην ενεργειακή αγορά είναι συγκεκριμένα. Μια λύση είναι να μειωθούν οι φόροι που βαρύνουν το φυσικό αέριο και το ηλεκτρικό ρεύμα, η κυβέρνηση πρέπει να αναθεωρήσει κάθε έσοδο και τέλος που εισπράττει από τους λογαριασμούς ενεργειακών τελών.

 Η Ελλάδα της ανάπτυξης και της πράσινης μετάβασης  που υπόσχεται η κυβέρνηση  φέρνει νεκρούς και έχει για «προσάναμμα» ανθρώπινες ζωές. Η «πράσινη» ανάπτυξη που οι κυβερνώντες υπόσχονται στο λαό «χτίζεται» πάνω στα μαγκάλια της φτωχολογιάς. Αυτές οι ανθρώπινες ζωές είναι εκείνων  που παράγουν τον τεράστιο πλούτο. Έναν τεράστιο πλούτο όμως που καρπώνεται μια χούφτα κεφαλαιοκρατών σε ένα σύστημα που αφήνει παιδιά και ηλικιωμένους να υποφέρουν από το κρύο και όταν προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν καίγονται…

Σε μια εποχή που οι μεγαλοστομίες για μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο περισσεύουν και τα γεωτρύπανα σε Δυτική Ελλάδα και Κρητικό υπόσχονται ένα μέλλον πλούσιο από μαύρο χρυσό, η πτώση των εισοδημάτων η ιδιωτικοποίηση της παραγωγής ενέργειας αποδεικνύονται μόνιμη πηγή ενεργειακής φτώχειας και κοινωνικής αναταραχής.

https://energypress.gr/news/g-fintikakis-me-ypoglossia-oi-logariasmoi-reymatos-kai-fysikoy-aerioy-ton-ianoyario

https://www.voria.gr/article/i-energiaki-ftochia-plitti-fetos-perissotero-apo-pote-ta-nikokiria-tis-v-elladas

https://www.tovima.gr/2021/10/01/finance/energeiaki-ftoxeia-diplasia-apo-oti-i-geniki-ftoxeia-stin-ee/  Σύμφωνα με τη μέχρι στιγμής εικόνα των αγορών ηλεκτρισμού της Ε.Ε. η μέση τιμή του ρεύματος για τη χώρα μας διαμορφώνεται στα 213 ευρώ/MWh, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη τιμή στην Ε.Ε. πίσω μόνο από την Ιταλία (216 ευρώ/MWh). Μάλιστα η Ελλάδα, μαζί με την Ιταλία και την Ελβετία, είναι οι μόνες χώρες που εμφανίζουν μέση τιμή Ιανουαρίου πάνω από τα 200 ευρώ/MWh.

https://www.capital.gr/epixeiriseis/3609133/stin-ellada-i-deuteri-upsiloteri-timi-reumatos-stin-europi-ton-ianouario

ΜΠΑΖΩΣΤΕ, ΧΤΙΣΤΕ, ΠΑΡΑΝΟΜΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ-ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟ

 

Ο αιγιαλός δεν δημιουργείται με σχετική πράξη ή με νόμο της Πολιτείας, αλλά αποτελεί « φυσικό φαινόμενο». Οι παραλίες και οι θάλασσες ανήκουν σε όλον το λαό.

Γράφει ο Καράμαλης Δημήτρης  

Φωτογραφία Πρωτοβουλία υπεράσπισης της παραλίας - αμμουδιάς της Σκάλας Ερεσού - Beach Defense Initiative of Skala Eressos. https://www.facebook.com/groups/525091718678923

                               Μια συζήτηση για την υπόθεση της Σκάλας Ερεσού στη Λέσβο

Ο νόμος 2971/2001 ήταν μόνο η αρχή. Από τότε άνοιξε ο  δρόμος για την τσιμεντοποίηση αιγιαλών και παραλιών. Σήμερα οι νόμοι για το «ξεπούλημα» των παραλιών και των αιγιαλών, έρχονται να υψώσουν νέα τείχη στην πρόσβαση των πολιτών  προς τις ακτές και τις παραλίες. Από τότε λοιπόν, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι  ώσπου σήμερα  τα τσιμέντα έφτασαν πάνω στο γιαλό !!!

Η κυβέρνηση με τον ν. 4685/2020 -(ΦΕΚ Α' 92/07-05-2020) -επισπεύδει τα  σχέδια της για τις θαλάσσιες ακτές και τους αιγιαλούς, παραδίδει ολοκληρωτικά τις παραλίες και τον αιγιαλό στην ιδιωτική κερδοφορία, την απευθείας ανάθεση, την νομιμοποίηση αυθαιρέτων  και επιχειρεί να βαφτίσει τον αιγιαλό, την παραλία και την παρόχθια ζώνη «ιδιωτική περιουσία του δημοσίου» επιχειρώντας  να αλλάξει εκ βάθρων το νομικό καθεστώς που ίσχυε ως σήμερα για τις παραλίες και το οποίο προστάτευε την απρόσκοπτη πρόσβαση όλων των πολιτών στην παραλία και τη θάλασσα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κείμενο νόμου δεν υπάρχει καμία αναφορά  για τον αιγιαλό και έτσι το "κοινόχρηστο"  του αιγιαλού και της παραλίας καθίσταται κενό γράμμα.

Τίποτε τελικά  δεν είναι τυχαίο. Γι' αυτήν την κατάσταση φρόντισαν συνειδητά  όλες, μα όλες, οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι δημοτικές και περιφερειακές  αρχές και οι ονομαζόμενες  «κρατικές» επιχειρήσεις όπως τα ΕΤΑ ΑΕ και «ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΑΕ» και το ΤΑΙΠΕΔ  που ξεπουλούν και εκχωρούν τις δημόσιες ακτές και τις παραλίες στα ιδιωτικά συμφέροντα. Το «ενδιαφέρον» των παρατάξεων  και κομμάτων για τη δημόσια περιουσία είναι υποκριτικό και ψεύτικο αφού έστρωσαν το δρόμο και έβαλαν πλάτη στη συνέχιση της καταστροφής φτιάχνοντας νόμους  για να ικανοποιούν τους φίλους και κολλητούς για τα ψηφουλάκια  πετώντας  «ψίχουλα και ξεροκόμματα» στις ξεπουλημένες δημοτικές και περιφερειακές αρχές.

Μακριά λοιπόν από κάθε «αρπαχτή» και κάθε κερδοσκοπική δραστηριότητα-η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο. Καιρός να αντιταχτούμε μαζικά σ' αυτήν την πολιτική που μετατρέπει το περιβάλλον σε εμπόρευμα, αλλά και στερεί  από το λαό το δικαίωμά  της ελεύθερης και δωρεάν πρόσβασης στη θάλασσα και τις ακτές.

Όλα τα παραπάνω, αποκαλύπτουν το σατανικό σχέδιο εκποίησης όλου του θαλάσσιου μετώπου, με τους  πολίτες να γίνονται ιθαγενείς στην ίδια τους τη χώρα, να καλούνται να πληρώνουν για την πρόσβαση στη θάλασσα, ενώ ταυτόχρονα τα μεγάλα συμφέροντα αποκτούν φεουδαρχικά δικαιώματα σε όλη την χώρα.  Η πώληση του Ελληνικού στο Λάτση, το ξεπούλημα του Αστέρα Βουλιαγμένης, οι φωτογραφικές ρυθμίσεις, οι παραχωρήσεις όσον αφορά στις ανεμογεννήτριες σε όλα τα ελληνικά βουνά, οι σχετικές αγοραπωλησίες-σκάνδαλα, φανερώνουν το αληθινό πρόσωπο της «ανάπτυξης» και του σάπιου «δήθεν αναπτυξιακού» success story .

 

 

Ανάπτυξη όμως για ποιόν τελικά

Το επίσημο κράτος ασφαλώς  «έχει συνέχεια». Το απέδειξαν οι κυβερνήσεις με το νόμο για τις παραλίες και τον αιγιαλό, χωρίς να θίγονταν τα δικαιώματα που απέκτησαν οι επιχειρηματικοί όμιλοι στον «παλαιό αιγιαλό», δηλαδή στις εκτάσεις που δημιουργήθηκαν με επιχωματώσεις της θάλασσας-κυρίως μέσω συμβάσεων παραχώρησης. Δόθηκε η δυνατότητα απευθείας παραχώρησης αιγιαλού - παραλίας στους δήμους και από αυτούς σε επιχειρηματίες. Επιτράπηκαν πλήθος επιχειρηματικών δραστηριοτήτων σε αιγιαλό, παραλίες, βραχονησίδες, βουνά ολόκληρα που «εξυπηρετούν τη διείσδυση των ΑΠΕ». Επιτράπηκε το συστηματικό ξεπούλημα φυσικού εθνικού πλούτου σε επιχειρηματικούς ομίλους  που τους επέτρεψε «τη χρήση νησίδων, βραχονησίδων, υφάλων, σκοπέλων και αβαθών θαλασσίων εκτάσεων καθώς και του συνεχόμενου αιγιαλού και της παραλίας».

Τα «μέτρα τόνωσης της επιχειρηματικότητας» και «διευκόλυνσης των επενδύσεων»,  που πλασάρονται ως ωφέλιμα και βελτιωτικά, αλλά και η ασύστολη επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας ειδικά σε κλάδους όπως ο τουρισμός, δείχνουν ότι ο λαός δεν έχει τίποτα να κερδίσει αφού στις περίκλειστες παραλίες των ξενοδοχείων και των άλλων τουριστικών ομίλων η πρόσβαση για το λαό είναι ουσιαστικά είτε απαγορευμένη, είτε πανάκριβη. Ας μην αναφερθούμε δε,  στις άθλιες εργασιακές σχέσεις  στους κλάδους του  Τουρισμού και της  Ενέργειας, όπου η εγκατάσταση των  ΑΠΕ χρυσώνει με κέρδη τους ομίλους, ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά καταδικάζονται ραγδαία σε ενεργειακή φτώχεια.

Η «Ανάπτυξη» τους  προϋποθέτει την επίθεση διαρκείας στα λαϊκά δικαιώματα και στις σύγχρονες ανάγκες, την υποβάθμιση της ζωής του λαού. Αποκαλύπτει ταυτόχρονα την υποκρισία τους για την προστασία του περιβάλλοντος, που δέχεται νέο πλήγμα από την ολοκληρωτική παράδοση παραλιών και αιγιαλού στους επιχειρηματικούς ομίλους. Καμία λοιπόν αποδοχή  τέτοιων σχεδίων που σημαίνουν τη νομιμοποίηση μιας αντιλαϊκής «κανονικότητας».

Η διέξοδος βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση, στην ρήξη και στην ανατροπή

Με επίκεντρο τα κινήματα, τις πρωτοβουλίες πολιτών, τις επιτροπές κατοίκων, τις συνελεύσεις, τα συνδικάτα, τις επιτροπές αγώνα που διεκδικούν ανθρώπινο περιβάλλον και ελεύθερους δημόσιους χώρους,  είναι επιτακτικό να σχηματιστεί  ένα ευρύ μέτωπο  που θα βάλει  φρένο στις ορέξεις των κερδοσκόπων, κόντρα σε όσους θέλουν να μετατρέψουν την παραλία και τον αιγιαλό σε τσιμέντα «για το καλό μας». Η ελπίδα βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες και στην αυτό-οργάνωση .

Από το καλοκαίρι, ένα ολόκληρο χωριό-στην Ερεσό της Λέσβου- στο άκουσμα της τσιμεντοποίησης και του χτισίματος μέρους της πανέμορφης παραλίας έχει αναστατωθεί  πραγματικά: ένας πρωτόγνωρος και εντυπωσιακός αγώνας έχει ξεκινήσει-μια μάχη για  την περιβαλλοντική κληρονομιά του χωριού, της παραλίας ως πηγή ζωής και κοινωνικής ευημερίας. Ένας αγώνας από τα κάτω, με συλλογικές αποφάσεις,  μέσα από συνελεύσεις, δημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς αποκλεισμούς και ταλαντεύσεις, μια κίνηση,  πραγματικά ανεξάρτητη και ακομμάτιστη, όπου οι νέοι άνθρωποι πήραν την σκυτάλη και μπόρεσαν  να ενώσουν ένα ολόκληρο χωριό γύρω από τα αιτήματά τους! Σήμερα η καρδιά της Ερεσού  χτυπάει στο μπλόκο των κατοίκων στο Αφεντέλι, στην παραλία της Σκάλας Ερεσού, όπου οι κάτοικοι αντιστέκονται  ενάντια στις ορέξεις και στις επιθυμίες των αρπακτικών για τσιμεντοποίηση της παραλίας! Όλη η περιοχή πρέπει να προστατευτεί από κάθε είδους καταπατήσεις και αυθαίρετες δομήσεις. Η συγκεκριμένη παραλία στην Ερεσό έχει επανειλημμένα πληγεί από τέτοιες καταπατήσεις στο παρελθόν. Παρόμοιοι αγώνες πρέπει να δίνονται για κάθε σπιθαμή, κάθε παραλίας  της επικράτειας.

Ταυτόχρονα όμως, στην Ερεσό είναι επιβεβλημένες προσεκτικές παρεμβάσεις με στόχο την προσέλκυση εγχώριου και εισαγόμενου τουρισμού στην περιοχή μέσω της ανάδειξης της φυσικής ομορφιάς της  παραλίας αλλά και της πλούσιας ιστορίας του τόπου με γνώμονα πρωτίστως, την προστασία του περιβάλλοντος.  Θα πρέπει να στηριχθεί η δημιουργία ενός φιλικού κλίματος για ελεύθερους κατασκηνωτές με  μελετημένες, ελάχιστα επεμβατικές εγκαταστάσεις παροχής ρεύματος και νερού, δημοτικά διαχειριζόμενων τουαλετών, ντους και διαχείρισης απορριμμάτων. Θα πρέπει να ενισχυθεί η οικολογική χρήση της   αγροτικής οδοποιίας τόσο από κατοίκους όσο και από επισκέπτες,  με χάραξη μονοπατιών και περιβαλλοντικών διαδρομών μέσα από το πανέμορφο κάμπο, και τα γύρω βουνά καθώς επίσης να μελετηθούν λύσεις στα πάγια προβλήματα  ύδρευσης, άρδευσης  και βιολογικού- Αυτά είναι πραγματικά έργα  ανάπτυξης και προοπτικής για την ίδια την κοινότητα .

Ο αγώνας για το πέρασμα των παραλιών αποκλειστικά  και μόνο στο δημόσιο, εντάσσεται στον συνολικότερο αγώνα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Εντάσσεται στον αγώνα για την κρατικοποίηση των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας (όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, τα λιμάνια, οι δρόμοι, οι αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις), στον αγώνα για την απαλλοτρίωση όλων των μεγάλων ιδιωτικών εκτάσεων και της εκκλησιαστικής περιουσίας για τη συνεταιριστική τους εκμετάλλευση και διαχείριση από κοινού. Να μην υποταχθούμε αμαχητί στο κέρδος της τουριστικής βιομηχανίας, στην ευτέλεια και την εργασιακή εξόντωση των εργαζομένων του τουριστικού κλάδου, την εμπορευματοποίηση του αιγιαλού, τις καταπατήσεις και την περιβαλλοντική καταστροφή. 

Η ευρύτερη περιοχή της Σκάλας μπορεί να αποτελέσει φυσικό πόλο έλξης  κατοίκων και επισκεπτών πάντα με σεβασμό στον τόπο. Θα μπορούσε ακόμα και να φιλοξενήσει ένα   οικολογικό, μη επεμβατικό θεματικό πάρκο που θα είναι σημείο αντίστασης ενάντια στην εμπορευματοποίηση, την καταστροφή, την εκμετάλλευση και το κέρδος  από τα μαύρα κοράκια που καραδοκούν.

Πρώτο μέλημα των δημοτικών και περιφερειακών Αρχών-εάν πραγματικά νοιάζονται για τον τόπο και θέλουν το συμφέρον του-θα πρέπει να είναι  η προστασία του περιβάλλοντος, της παραλίας και του αιγιαλού, αντί να παρατάσσουν  εμπόδια και να συγκαλύπτουν ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτό θα πραγματοποιηθεί παίρνοντας γενναίες, έμπρακτες πρωτοβουλίες ώστε ότι η παραλία  να περάσει σε δημόσια χέρια- και γιατί όχι- ακόμα και στην κοινότητα αντί στον επενδυτικό επιχειρηματικό όμιλο. Θα το αποδείξουν όταν σταθούν δίπλα και όχι απέναντι στο λαό, στη μάχη του με τα επιχειρηματικά συμφέροντα, την αυθαιρεσία,  τις καταπατήσεις, ενάντια σε κάθε λογική απάνθρωπης καπιταλιστικής ανάπτυξης.  

·        Στήριξη και αλληλεγγύη στον αγώνα της Πρωτοβουλίας-ανεξαρτήτου αποφάσεως του ΣτΕ  για την υπεράσπιση της παραλίας με κριτήριο τις ουσιαστικές ανάγκες  της τοπικής κοινωνίας.

·        Ο αγώνας δεν είναι  μόνο περιβαλλοντικός:  η παραλία της Ερεσού στηρίζει το ζην και το ευ ζην κατοίκων και επισκεπτών, αλλά δίνει και προοπτική στην τοπική κοινότητα ώστε  να αναπτυχθεί με σεβασμό στο περιβάλλον και την ιστορία του τόπου  και να ευημερήσει .

·        Να περάσει άμεσα η παραλία  σε ένα δημόσιο φορέα διαχείρισης ή στην τοπική κοινότητα ή ακόμα και στην Πρωτοβουλία των κατοίκων για την περιφρούρηση και την διαφύλαξή της.

·        Ανάκληση της πράξης προέγκρισης της οικοδομικής άδειας στην περιοχή «Αφεντέλι» μέχρι να βγει η επίσημη απόφαση του ΣτΕ.

·        Κανένα τσιμέντο, μόνιμο χτίσμα  ή  άλλη επιχειρηματική δραστηριότητα  που έχει στόχο την αλλοίωση ή την καταστροφή  της παραλίας  Ερεσού.

·        Για μια μαγευτική  Ερεσό  που πλάι στην  απέραντη γαλήνη της παραλίας  έχει μάθει να μεγαλώνει, να αγωνίζεται και να ονειρεύεται!

·        Προτιμάμε τα αλμυρίκια και τον χωματόδρομο παρά τα τσιμέντα και τα μπετά !!!

 

ΠΗΓΕΣ :  

https://www.taxheaven.gr/law/4685/2020

Για την ιστορία ….Παρ 2 άρθρου 13 του ν. 2971/2001, όπως αυτό τροποποιήθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 31 του ν. 4607/2019  Σκοπός παραχώρησης : Η παραχώρηση του δικαιώματος της απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παράκτιας ζώνης, υδάτινου στοιχείου θάλασσας, λιμνοθάλασσας, μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, γίνεται για την άσκηση δραστηριοτήτων που εξυπηρετούν τους λουόμενους ή την αναψυχή του κοινού, ιδίως για εκμίσθωση θαλάσσιων μέσων αναψυχής, τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων, ομπρελών, ξαπλωστρών και την λειτουργία αυτοκινούμενου ή ρυμουλκούμενου τροχήλατου αναψυκτηρίου, με την διαδικασία και τους όρους του άρθρου 13 του ν. 2971/2001, όπως ισχύει και της παρούσας.

http://www.opengov.gr/minfin/?p=4634#comments 

http://www.opengov.gr/ypoian/?p=12545

https://www.avgi.gr/oikonomia/323438_bora-sta-idiotika-symferonta-o-aigialos-kai-oi-paralies

https://www.efsyn.gr/oikonomia/elliniki-oikonomia/308169_se-ependytes-paradidontai-paralies-kai-aigialos

https://www.tovima.gr/2019/09/05/society/oi-nees-rythmiseis-tis-kyvernisis-gia-ton-aigialo/

 

ΟΣΕΣ ΚΙ ΑΝ ΚΤΙΣΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ

 

                    Φωτογραφία : Dorota Szelezinska    κείμενο: Νικηφόρος Κόρακας 

"Κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά κανένας δεν καίει τις παλάμες του κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού τρώγοντας εφημερίδες εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι."  Warsan Shire- Home

Οι δολοφονικές επαναπροωθήσεις (pushbacks) ευθύνονται για τις  δολοφονίες προσφύγων  και μεταναστών.H πραγματικότητα όμως με τα πολύνεκρα ναυάγια και οι εικόνες πνιγμένων ανθρώπων στις ελληνικές παραλίες χαλάει τα σχέδια τους.

Οι επαναπροωθήσεις  είναι μία απάνθρωπη  μορφή βίας στα σύνορα, που περιλαμβάνει βασανιστήρια και άρνηση δικαιωμάτων που έχει γίνει κεντρικό, αν και άτυπο μέρος των συνοριακών καθεστώτων της ΕΕ. Δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στα ελληνικά σύνορα και στην θάλασσα του Αιγαίου  και χιλιάδες ακόμη έχουν τεθεί σε κίνδυνο. Πρόκειται  για  βίαιη, παράνομη τακτική, που έχει γίνει ντε φάκτο πολιτική επιλογή της ΕΕ και των ακροδεξιών και ρατσιστικών κυβερνήσεων για τη διαχείριση της μετανάστευσης στα σύνορα. Η αναγνώριση της Τουρκίας ως ασφαλούς χώρας, συνιστά απόφαση που αγνοεί παντελώς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι πρόσφυγες αυτοί/ές στην Τουρκία. Υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες μην έχουν επαρκή προστασία στην Τουρκία ή και να να εκδιωχθούν προς τις χώρες τους και να αντιμετωπίσουν πάλι θανάσιμους κινδύνους αυτά επικαλείται η  Διευθύντρια του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, Γλυκερία Αράπη , συνεχίζοντας αναφέρει  «Αυτό που επείγει είναι να προστατευθούν τα δικαιώματα των προσφύγων στο άσυλο, να καταργηθεί η κοινή δήλωση EE-Τουρκίας και να γίνουν πράξη οι Επιτροπές Ασύλου μέσα στην Τουρκία, με ευθύνη της ΕΕ και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, κι από εκεί να ταξιδεύουν στις χώρες του πραγματικού προορισμού τους. Διαφορετικά, οι ξεριζωμένοι-θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, θα πέφτουν στα νύχια των κυκλωμάτων και θα κάνουν το ταξίδι του τρόμου στο Αιγαίο, με αποτέλεσμα τραγικά ναυάγια». Διαβάστε την συνέντευξη της εδώ : https://www.news247.gr/sunday-edition/dieythyntria-diethnoys-amnistias-ta-pushbacks-tis-elladas-viaia-paranoma

Είναι γεγονός ότι η πληροφόρηση που έχουμε για τις τακτικές που χρησιμοποιεί η Ελλάδα για να "επιλύσει" το προσφυγικό ζήτημα προέρχεται κυρίως από τα ξένα ΜΜΕ. Τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ η λεγόμενη 4^η εξουσία είτε αδιαφορούν σκόπιμα είτε δυσκολεύονται να καταγράψουν την πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώνεται στα χερσαία και στα θαλάσσια σύνορα της χώρας. Ουδείς λόγος φυσικά για ερευνητική δημοσιογραφία και για δήθεν έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας. Για να είμαστε, επίσης, απολύτως ειλικρινείς πολλοί συμπατριώτες μας δεν δίνουν δεκάρα για τις ζωές των προσφύγων και θεωρούν ότι τα σύνορα πρέπει να προστατευτούν πάση θυσία.

Η κατάσταση της στρατιωτικοποίησης και της ασφαλειοποίησης στην περιοχή του Έβρου και του Βορειοανατολικού Αιγαίου επιδεινώνεται καθημερινά. Η Ελλάδα εγκαθιστά όλο και περισσότερες τεχνολογίες επιτήρησης, παρεμπόδισης και αποτροπής, που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ με εκατομμύρια ευρώ. Αυτό περιλαμβάνει  νέες τεχνολογίες και εξειδικευμένο προσωπικό στον Έβρο και στο Αιγαίο .Αντί να προσφέρουν ένα ασφαλές πέρασμα στους ανθρώπους που αναζητούν καταφύγιο, τα ευρωπαϊκά σύνορα μετατρέπονται σε έδαφος ανθρωποκυνηγητού.

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, το 2021 πνίγηκαν 1500 άνθρωποι αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Στο Αιγαίο από τις 21 Δεκέμβρη 2021μέχρι την Παραμονή των Χριστουγέννων πνίγηκαν συνολικά 30 άνθρωποι άλλοι 35 συνεχίζουν να αγνοούνται ενώ 166 διασώθηκαν από το Ελληνικό Λιμενικό  και την Frontex. Στην Μεσόγειο στις 26 Δεκέμβρη 2021 27 άνθρωποι πνίγηκαν έξω από την Λιβύη . «Πρόσφατες αναφορές δείχνουν αύξηση των θανάτων μεταναστών που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη και, ταυτόχρονα, αύξηση της συνεργασίας μεταξύ χωρών της ΕΕ με χώρες εκτός ΕΕ όπως η Λιβύη, η οποία οδήγησε στην αποτυχία πολλών επιχειρήσεων διάσωσης», είπε ένας από τους κορυφαίους εμπειρογνώμονες της Ιταλίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μετανάστευση, ο Fulvio Vassallo Paleologo, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο.

Η στέρηση πρόσβασης στο δικαίωμα στο άσυλο με την παρεμπόδιση ελεύθερης υποβολής αιτημάτων ασύλου στα σύνορα αποτελεί παραβίαση ανθρώπινων Δικαιωμάτων και οδηγεί σε χιλιάδες δολοφονίες προσφύγων στην προσπάθεια τους να περάσουν τα σύνορα. Η σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών του 1951 για τους Πρόσφυγες (συνθήκη της Γενεύης).  ορίζει ποιος είναι πρόσφυγας, τα δικαιώματα των ατόμων στους οποίους χορηγείται άσυλο, καθώς και τις αρμοδιότητες των εθνών που χορηγούν άσυλο. Προβλέπει, επίσης, το δικαίωμα του πρόσφυγα να προστατεύεται από την αναγκαστική επιστροφή, ή επαναπροώθηση. Η επιδείνωση του νομικού πλαισίου και η αυστηροποίηση των κριτηρίων για απόδοση της ιδιότητας του πρόσφυγα πχ με αφαίρεση μιας σειράς χωρών από το χαρακτηρισμό τους ως εμπόλεμες ή με το χαρακτηρισμό ως ασφαλούς χώρας της Τουρκίας περιορίζουν το δικαίωμα στο άσυλο.

«Σε αυτό το πλαίσιο, οι θάνατοι στη θάλασσα από την αρχή της πανδημίας συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την προσέγγιση της ΕΕ που στοχεύει στο κλείσιμο όλων των θυρών στην Ευρώπη και στην αυξανόμενη εξωτερική ανάθεση του ελέγχου της μετανάστευσης σε χώρες όπως η Λιβύη».

Η Ελληνική κυβέρνηση της Ν.Δ. σε μια  προσπαθεί να αποκρύψει τα αίτια και τις ευθύνες για τις δολοφονίες των απελπισμένων προσφύγων παραδίδει ρεσιτάλ υποκρισίας δια του  υπουργού αντιμεταναστευτικής πολιτικής εντάσσει το προσφυγικό στο εθνικιστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία, δηλώνοντας  ότι : «η χώρα μας διασώζει ζωές στο Αιγαίο και καλεί τη Τουρκία να αποτρέψει αυτές τις παράνομες αναχωρήσεις». Οι δηλώσεις για «θύματα αδίστακτων δολοφόνων που αφήνονται να δρουν ανεξέλεγκτα στην Τουρκία» ζητώντας την «καταδίκη των διακινητών, αλλά και όσων επιτρέπουν ή και διευκολύνουν τη δράση τους» μαρτυρούν απανθρωπιά. Επιμελώς αποκρύπτουν  ότι οι πρόσφυγες αναγκάζονται να ακολουθούν επικίνδυνες διαδρομές με την ελπίδα να καταφέρουν να ξεφύγουν και να αποφύγουν τον τρόμο των ελληνικών επαναπροωθήσεων (push backs) και των κλειστών  φυλακών στα νησιά. Η πολιτική των κλειστών συνόρων για τους/τις πρόσφυγες έχουν σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους που προσπάθησαν να ξεφύγουν από επικίνδυνες καταστάσεις στη χώρα καταγωγής του

Σε ανακοίνωση της  η Κ.Ε.Δ.Δ.Α- (Κίνηση για τις Ελευθερίες, τα Δημοκρατικά Δικαιώματα, την Αλληλεγγύη) μεταξύ άλλων τονίζει : «… Οι θάνατοι των προσφύγων είναι αποτέλεσμα της ρατσιστικής πολιτικής που ακολουθούν οι κυβερνήσεις και η Ε.Ε. στερώντας τη δυνατότητα υποβολής αιτημάτων ασύλου στα σύνορα και τις πρεσβείες των χωρών της Ε.Ε.. Έχουν μετατρέψει την Ευρώπη σε περίκλειστο φρούριο με φράκτες και κλειστά σύνορα, έχουν αναγορεύσει τους πρόσφυγες σε εχθρούς και βαφτίζουν άμυνα και προστασία των συνόρων την παρεμπόδιση των προσφύγων σε είσοδο στις χώρες της Ευρώπης για να υποβάλλουν αίτημα ασύλου με το μόνο τρόπο που τους απομένει. Η προσφυγιά δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα των πολέμων, των επεμβάσεων, των πολιτικών, φυλετικών και θρησκευτικών διώξεων, της όξυνσης και έκτασης της απόλυτης φτώχειας σε ολόκληρες περιοχές από τις συνέπειες της εκμετάλλευσης και των περιβαλλοντικών καταστροφών από την κλιματική αλλαγή. Είναι η θλιβερή «παράπλευρη απώλεια» των εκμεταλλευτικών ανταγωνιστικών κοινωνιών που ξεριζώνουν χιλιάδες ανθρώπους από τον τόπο τους, αναγκάζοντας τους να αναζητούν ζωή σε άλλους τόπους.  Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που αποφασίζουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στις συνόδους της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ και τα ελληνικά υπουργικά συμβούλια που κρίνει ότι εξυπηρετούνται τα «εθνικά» συμφέροντα με τις αποστολές στρατιωτικού υλικού και ενόπλων δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία, το Σαχέλ, το Αφγανιστάν, κ..α.».

Η «δήλωση» Ε.Ε.-Ελλάδας-Τουρκίας, επί ΣΥΡΙΖΑ για συγκράτηση των προσφύγων στην Τουρκία με ανταλλάγματα, δημιουργία φυλακών προσφύγων στα ελληνικά νησιά, επιστροφές προσφύγων στην Τουρκία, περιορισμό του δικαιώματος στο άσυλο, εντείνει και θεσμοποιεί την αντιπροσφυγική-ρατσιστική πολιτική των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας. Μαζί με ένα σωρό λειτουργικά και γραφειοκρατικά εμπόδια για την είσοδο στις υπηρεσίες του Υπουργείου και την υποβολή αιτημάτων ασύλου που καθιστούν δύσκολη έως αδύνατη την καταγραφή των αιτούντων άσυλο.

Όσες κι αν κτίσουν φυλακές,  όσα συρματοπλέγματα και να υψώσουν, όσο υπάρχουν επεμβάσεις, πόλεμοι, διώξεις, βομβαρδισμοί, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει τον άνθρωπο να προσπαθεί να γλυτώσει από το θάνατο και να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τον ίδιο και τα παιδιά του. Η δημιουργία κλειστών στρατοπέδων συγκέντρωσης προσφύγων, που αναπτύχτηκε επί ΣΥΡΙΖΑ, μονιμοποιήθηκε επί Ν.Δ. και στηρίζεται από το ΚΙΝΑΛ, η γκετοποίηση και η φυλάκιση των προσφύγων, η έλλειψη πρόσβασης και ίσων δικαιωμάτων στην παιδεία, την υγεία, τη μόρφωση και την εργασία, το μόνο που φέρνουν είναι μεγαλύτερη δυστυχία απομόνωση, γκετοποίηση, περιθωριοποίηση των προσφύγων εμποδίζοντας την ομαλή ένταξή τους στην κοινωνία. Και αυτό τελικά επιτυγχάνουν είναι να υποδαυλίζουν το ρατσισμό, το εθνικιστικό μίσος, την φασιστικοποίηση της κοινωνίας, τις φασιστικές συμμορίες και την κατάργηση εργατικών, ασφαλιστικών, δημοκρατικών δικαιωμάτων .

Οι άνθρωποι που αναζητούν ασφάλεια αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και κρατούνται σε ακατάλληλες συνθήκες σε κέντρα κράτησης και προσφυγικούς καταυλισμούς που μετατρέπονται σε φυλακές. Αυτή η βία και ο ρατσισμός πρέπει να σταματήσουν! Αντί να τους εμποδίζουμε να βρουν ασφαλές καταφύγιο στην, θα πρέπει να υπερασπίσουμε την ανθρωπιά  και τα δικαιώματά τους .Όλοι και όλες όσοι/ες δραπετεύουν από τη βία έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση για άσυλο στην Ελλάδα και η υπόθεσή τους να αξιολογηθεί σωστά σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Επικαλούμαστε τον τερματισμό της στρατιωτικοποιημένης επιβολής της ‘’Ευρώπης-Φρούριο’’. Απαιτούμε ένα ασφαλές πέρασμα ανάμεσα στα σύνορα προς την Ευρώπη για ανθρώπους που ξεφεύγουν από τον πόλεμο, το διωγμό, τη φτώχεια.

Επιδιώκουμε αλλαγή των πολιτικών του περιορισμού ,της αυθαίρετης φυλάκισης,  των ρατσιστικών και των αντιμεταναστευτικών λόγων .Παράνομες είναι οι επαναπροωθήσεις και όχι οι άνθρωποι θύματα. Στον αγώνα ενάντια στα κλειστά σύνορα  και στη βία κατά των μεταναστών/προσφύγων! θα  πρέπει να συνεχίσουμε να διεκδικούμε  :

Σεβασμό στο δικαίωμα του ασύλου για όλους τους κατατρεγμένους των πολέμων, των επεμβάσεων, των δολοφονικών διακρίσεων, των διώξεων.

Δυνατότητα υποβολής ασύλου για όλους χωρίς εμπόδια με το κλείσιμο των συνόρων για τους πρόσφυγες.

 Όχι στην ρατσιστική πολιτική της Ε.Ε.. Όχι στην Ευρώπη-φρούριο, φράκτες, εγκληματικές επιχειρήσεις αποτροπής εισόδου, δολοφονικές επαναπροωθήσεις.

Κατάργηση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας.

Τέρμα στην πολιτική του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και της Ελλάδας για συμμετοχή σε στρατιωτικές-πολεμικές επιχειρήσεις, τη στήριξη από βάσεις, ελληνικές δυνάμεις, εξοπλισμό, τις αποστολές όπλων, στρατού και «ειδικών» σε άλλες χώρες.

Ελευθερίες για τους πρόσφυγες.

Στέγασή τους με αξιοπρεπείς συνθήκες μέσα στις πόλεις και τα χωριά μας, όχι σε γκετοποίηση, περιορισμούς, φυλακίσεις.

Κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης

 Κανένας άνθρωπος χωρίς χαρτιά και δικαίωμα μετακίνησης.

Ίσα δικαιώματα και πρόσβαση στην εργασία, την υγεία, την παιδεία.

 

ΠΗΓΕΣ :

1.https://www.dw.com/el/%CE%BF-

2. https://www.news247.gr/sunday-edition/dieythyntria-diethnoys-amnistias-ta-pushbacks-tis-elladas-viaia-paranoma.9373110.html?fbclid=IwAR1QMxbFeD47WEqplY7Ler7wfI105f2su1PZuOefTVwsbUlzcr2TGTJM

3.https://www.in.gr/2021/12/03/greece/prosfygiko-ellada-paraviazei-tin-xarta-themeliodon-dikaiomaton-apofasi-kolafos-apo-germaniko-dikastirio/

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ ΖΗΛΕΙΑ ή ΠΑΘΟΣ

 

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, γυναικοκτονιών, σεξουαλικών κακοποιήσεων και βιασμών έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα τελευταία δύο χρόνια. Η πατριαρχία, ως ιδεολογικό εποικοδόμημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής υποτάσσει την γυναίκα εκμεταλλεύοντας την  και στερώντας της  την δυνατότητα  από τον αγώνα ενάντια στην γυναικεία ανισοτιμία .Οι δολοφονίες γυναικών και κοριτσιών αποτελούν  κομμάτι μιας «δικαιολογημένης» κοινωνικής αναταραχής και επιθετικότητας. Θύμα και θύτης εξισώνονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο και οι διεκδικήσεις για χειραφέτηση και ισότητα περνούν στο περιθώριο.

«Σε μια ιδιαίτερη δύσκολη εποχή, όπου η βία ενάντια στη διαφορετικότητα εντείνεται, η βία ενάντια στις γυναίκες ειδικότερα παροξύνεται .Η βία κατά των γυναικών σε όλες τις μορφές συνιστά το σκληρό πυρήνα των έμφυλων ανισοτήτων και αναπαράγει τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η βία είναι δια-ταξική, δια-φυλετική και πλήττει βάναυσα τα θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών. Μπορεί να ασκείται στο πλαίσιο της οικογένειας, του εργασιακού περιβάλλοντος, της κοινωνίας ή της ευρύτερης κοινότητας  η γυναικοκτονία αποσπάται από τον χώρο και τον χρόνο και γίνεται αντιληπτή ως πρόβλημα της γυναικείας ευαλωτότητας, που μπορεί και πρέπει να αρθεί με τη θέσπιση ειδικού κανόνα για να την προστατεύει». Αναφέρει χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα της η Διοτίμα https://diotima.org.gr/services/via-kata-ton-gynaikon/

Χανιά, θεσσαλονίκη  Γλυκά Νερά ,Φολέγανδρος ,Λάρισα ,Ρέθυμνο ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Στην Ελλάδα το 2021 καταγράφηκαν 16 γυναικοκτονίες όλες αφορούσαν περιπτώσεις δολοφονιών στο πλαίσιο ενδοσυντροφικών ή ενδοοικογενειακών σχέσεων. Οι γυναικοκτονίες δεν αποτελούν μόνο απλά τίτλους ειδησιογραφίας ενώ δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο επίρριψης ευθυνών στην ίδια την γυναίκα.

Στις μέρες μας η επικοινωνιακή διαχείριση των γυναικοκτονιών απομακρύνει τη συζήτηση από τα αίτια, γεννά απογοήτευση και απάθεια στα μελλοντικά θύματα, ενώ επίσης ευνοεί τον μιμητισμό. Η εικόνα που προβάλλεται συνήθως και μέσα από τα ΜΜΕ του άντρακλα που φτάνει στο μοιραίο και  από την άλλη  της αδύναμης γυναίκας που δεν μπορεί να αντιδράσει αντί να προβάλλονται η ύπαρξη των υποστηρικτικών δομών και τα εργαλεία που η έννομη τάξη, ιδίως μετά την κύρωση της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, παρέχει στα θύματα της έμφυλης βίας, ώστε να αποτρέπεται η κορύφωσή της και να μη μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση, προβάλλεται μια νέα κανονικότητα αυτή της γυναικοκτονίας.

Η αστική ιδεολογία και ηθική που γεννιέται από το ίδιο το σύστημα θεμελιώνεται πάνω στον ατομισμό, τον ανταγωνισμό, τις εγωιστικές συμπεριφορές διαπερνώντας τις διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις. Μια κατάσταση που εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, καθυποτάσσοντας την γυναίκα μέσα στο σπίτι και τη δουλειά, την εκμεταλλεύεται και μεταμορφώνει τη συζήτηση σε αντιπαράθεση μεταξύ των φύλων αποκόπτοντας το αποτέλεσμα από την αιτία, την γυναικεία ανισοτιμία από τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής ενώ ταυτόχρονα αποκόπτει τον αγώνα ενάντια στην γυναικεία ανισοτιμία από τον συνολικότερο αγώνα ενάντια στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Οι γυναικοκτονίες  δεν είναι κάτι το καινούργιο.

Ο όρος απέκτησε γνωστοποιήθηκε το   1976, οι Diana Russell και Nicole Van de Ven, συγγραφείς του βιβλίου «Crimes Against Women: Proceedings of the International Tribunal», καθιέρωσαν τον όρο  «γυναικοκτονία»,για να αποδείξουν ότι στο πλαίσιο της έμφυλης βίας και των  διακρίσεων εις βάρος των γυναικών είναι δυνατή η δολοφονία λόγω του φύλου. Στόχευαν στην ανατροπής των κοινωνικών στερεοτύπων.Η γυναικοκτονίας λοιπόν ως ξεχωριστής μορφής εγκλήματος θα αποτελέσει καθοριστικό πλήγμα σε πεπαλαιωμένες  αντιλήψεις εις βάρος των γυναικών και επιπλέον θα αναγκάσει τα κράτη να αναλάβουν  την υποχρέωση για την ενημέρωση των πολιτών και την εκπαίδευση των Αρχών. Οι σχετικές κατευθυντήριες γραμμές έχουν ήδη δοθεί από την κυρωθείσα από την Ελλάδα σύμβαση της Κωνσταντινουπόλεως (ν. 4531/2018) και απομένει από τις Αρχές της χώρας μας να τις εφαρμόσουν παρατηρεί ο Παναγιώτης Περιβολάρης νομικός.

Είναι τελικά η Πατριαρχία  γενεσιουργός αιτία.

Η Άννα Βουγιούκα, κοινωνική επιστήμονας και εμπειρογνώμονας σε θέματα φύλου στο Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών Διοτίμα χαρακτηριστικά αναφέρει :

«Είμαστε μια βαθιά σεξιστική και πατριαρχική κοινωνί, Πατριαρχία σημαίνει έλεγχος, σημαίνει δεν παίρνω ΟΧΙ , αναφέρει, λέγοντας πως ειδικά αν οι γυναίκες αποφασίσουν πως θέλουν να φύγουν από τους πατριάρχες, η βία κλιμακώνεται. Οι γυναίκες που δολοφονούνται επειδή είναι γυναίκες, δολοφονούνται συντριπτικά από άντρες, η πλειονότητα από συντρόφους και συζύγους, πρώην και νυν», τονίζει η κ. Βουγιούκα.

Η Άννα Λάζου, επίκουρη καθηγήτρια Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών δηλώνει «Παραδοσιακά, σίγουρα είναι πρόβλημα της υποτίμησης της γυναίκας, συμπτώματα μιας πατριαρχικής παράδοσης. Οι φόνοι των γυναικών από τους συντρόφους τους φαίνεται να πληθαίνουν και να προβάλλουν ως φυσικό επακόλουθο της έμφυλης βίας που πρόσφατα αποτέλεσε αντικείμενο έντονης δημόσιας προβολής. Ενώ όμως, οι γυναικοκτονίες βρίσκονται στο προσκήνιο παρά τις προσπάθειες κινημάτων και γυναικείων συλλογικοτήτων, η πατριαρχία, οι σύγχρονοι όροι της και οι προϋποθέσεις αμφισβήτησής της δεν αποτελούν αντικείμενο της συζήτησης».

H Ιφιγένεια Καμτσίδου αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης χαρακτηριστικά τονίζει… «Οι δολοφονίες των γυναικών επικαθορίζονται πλήρως από την κοινωνική τους κατάσταση, από την πατριαρχική ιεραρχία που προσαρμόζεται στα διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα και αναπαράγει τις ανισότητες σε βάρος των γυναικών και την υποταγή τους ακόμη και με τη μορφή της πιο ακραίας έμφυλης βίας. Εκατοντάδες χιλιάδες θύματα σε όλο τον κόσμο, για πολλές δεκαετίες, μαρτυρούν ότι η ζωή της γυναίκας είναι πρωταρχική εφόσον είναι ταγμένη στην εκπλήρωση της κοινωνικής αποστολής της: καλή μητέρα, αφοσιωμένη και χρήσιμη σύντροφος, που συμβάλλει στην ανάπτυξη της οικογένειας και της κοινότητας. Δεν είναι αμελητέο ότι στην Ελλάδα, διατηρούνται μέχρι σήμερα σε ισχύ ποινικές διατάξεις που αναπαράγουν την αντίληψη ότι η γυναικεία απιστία δεν είναι απλώς συμπεριφορά που κλονίζει τη συζυγική σχέση, αλλά στον βαθμό που νοθεύει την πατριαρχική γενιά, αποτελεί λόγο στέρησης της ελευθερίας .

Το παράδειγμα φαντάζει μακρινό, δείχνει όμως καθαρά ότι και η αξία της γυναίκας είναι μέγεθος σχετικό, που αποτιμάται σταθερά σε αναφορά με άλλα κοινωνικά ή έννομα αγαθά που θεωρούνται τόσο σημαντικά, ώστε η διαφύλαξή τους να δικαιολογεί τη στέρηση της γυναικείας ζωής. Πραγματικά, το γυναικείο φύλο δεν βαραίνει μόνο στους φόνους των μοιχαλίδων. Εμπρόθετες ανθρωποκτονίες επειδή το θύμα είναι γυναίκα αποτελούν οι επιλεκτικές παιδοκτονίες, τα «εγκλήματα πάθους» όπου η δολοφονία της συζύγου ή πρώην συζύγου ή συντρόφου εξηγείται από την ένταση των συναισθημάτων του δράστη για το θύμα, οι φόνοι των λεσβιών, οι γυναικολογικά βίαιες πράξεις που οδηγούν στον θάνατο, ο υποσιτισμός των γυναικών ανάλογα με την κοινωνική τάξη τους, ο θανατηφόρος βιασμός, τα εγκλήματα σχετικά με την προίκα και βέβαια τα εγκλήματα τιμής.

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ η γυναίκα σύμβολο της απελευθέρωσης των γυναικών διακήρυξε ότι η θέση της γυναίκας στον καπιταλισμό αποτελεί πηγή απαράδεκτων επιθέσεων σε βάρος του ανθρώπινου είδους (πρώτο Διεθνές Δικαστήριο για τα εγκλήματα κατά των γυναικών  Βρυξέλλες 4-8 Μάρτη 1976).  Οι φεμινιστικές πρωτοβουλίες και αγώνες  στόχευαν στην ανατροπή των συνθηκών που απαξιώνουν τη γυναικεία ζωή και διεκδικούσαν το αυτονόητο, να αναγνωρίζεται δηλαδή η ανθρώπινη ιδιότητα των γυναικών χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Αντίθετα, ήταν ένα βήμα στον σχεδιασμό του αγώνα ανατροπής των κοινωνικών στερεοτύπων, που σήμερα δύσκολα μπορεί να δικαιωθεί: η επικοινωνιακή διαχείριση των γυναικοκτονιών απομακρύνει τη συζήτηση από τα αίτια, γεννά απογοήτευση και απάθεια στα μελλοντικά θύματα, ενώ επίσης ευνοεί τον μιμητισμό. Αντί να προβάλλονται η ύπαρξη των υποστηρικτικών δομών και τα εργαλεία που η έννομη τάξη, ιδίως μετά την κύρωση της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, παρέχει στα θύματα της έμφυλης βίας, ώστε να αποτρέπεται η κορύφωσή της και να μη μετατρέπεται σε ατομική υπόθεση, δομείται αθέατα μια νέα κανονικότητα της γυναικοκτονίας. Είναι η εικόνα του μέσου, συνηθισμένου άντρα που σε μια δύσκολη στιγμή «ξεφεύγει» και φτάνει στο μοιραίο και της μόνης, αδύναμης γυναίκας που δεν είχε τα μέσα να αντιδράσει. Τα πάντα μοιάζουν φυσικά και αναπότρεπτα. Σε μια περίοδο όπου οι διαδοχικές κρίσεις, οικονομική και πανδημική, έχουν διαταράξει τους κοινωνικούς ρόλους, που ούτως ή άλλως ήταν σε μετάβαση, όπου η γενικευμένη ανασφάλεια γεννά επιθετικότητα και οργή, ο φόνος των γυναικών γίνεται κομμάτι μιας «δικαιολογημένης» αναταραχής και επιθετικότητας. Θύμα και θύτης εξισώνονται με έναν αδιόρατο τρόπο και οι διεκδικήσεις για χειραφέτηση και ισότητα περνούν στο περιθώριο. Η ορατότητα των φόνων των γυναικών δεν δίνει φωνή στα θύματα, ούτε αγγίζει τη συνθήκη που τους γεννά».

Πραγματικά Βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού και σε ένα ιδιαίτερο σταυροδρόμι να κερδίσουμε όλα τα κεκτημένα να κερδίσουμε μέτρα στον δρόμο να κάνουμε πάλι δικές μας τις λέξεις τις έννοιες αλλά και  την μνήμη των χειραφετημένων αγώνων  που η ακροδεξιά ρητορική έχει καπηλευτεί .Να αντιπαλέψουμε την έξαρση της βίας απέναντι σε κάθε τι διαφορετικό  και σε κάθε δήθεν απολιτικοποιημένο αστικό αφήγημα.

Σήμερα το ριζοσπαστικό γυναικείο κίνημα είναι αναγκαίο να θέσει ξανά το ζήτημα στις βάσεις που του αναλογούν και να οξύνει κατά το δυνατόν την ταξική πάλη με συνολικότερα πολιτικά προτάγματα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Οι πολύμορφοι αγώνες των γυναικών της εργατικής τάξης και του λαού απέναντι στο κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό, ενάντια στην καταστρατήγηση των δημοκρατικών-λαϊκών ελευθεριών και τη γυναικεία ανισοτιμία μας δείχνουν τον δρόμο. Αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα το γυναικείο ζήτημα να τίθεται διαρκώς εντός των γραμμών του κινήματος θέτοντας ως ακρογωνιαίο λίθο την αντίληψη ότι η εργατική τάξη δεν διαιρείται με βάση το φύλο ή τις φυλετικές ταυτότητες αλλά ότι η εργατική τάξη συνολικά αποτελούσε αποτελεί επαναστατικό υποκείμενο που από κοινού με τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη μικρομεσαία αγροτιά μπορεί να θέσει τους όρους της επαναστατικής ανατροπής του .

ΠΗΓΕΣ

1.J. Caputi-D. E. H. Russell, «Femicide: Sexist Terrorism against Women», σε J.Radford et D. E. H. Russell (επιμ.), Femicide: The Politics of Woman Killing, New York, Twayne, 1992, σ.13-

2.https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/307217_gynaikoktonies-aorato-egklima-bgainei-sto-fos

3.  Εντουάρ Λουί ( «Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας», Αντίποδες 2021)3.

4.https://www.kathimerini.gr/society/561439621/oi-gynaikoktonies-sto-mikroskopio-ton-eidikon-pente-epistimones-miloyn-stin-k/