ΜΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΤ

Mεγάλες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η ενέργεια της ΕΡΤ να μην μεταδώσει το Β΄ μέρος του ντοκιμαντέρ για τους Ικαριώτες Πρόσφυγες κατά την περίοδο του ΒΠΠ που βρέθηκαν στη Συρία.Το ντοκιμαντέρ φωτίζει μία άγνωστη μέχρι τώρα πτυχή της ιστορίας αυτή των 30.000 περίπου Αιγαιοπελαγιτών προσφύγων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ αυτών και περίπου 3.000 Ικαριωτών οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στη Συρία και διηγούνται, μεταξύ άλλων, την υποδοχή, την ένταξη των παιδιών τους στην εκπαιδευτική διαδικασία, τη σχέση με τους ντόπιους πληθυσμούς, αλλά και το αντιφασιστικό κίνημα στις ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής.
Η ενέργεια αυτή της ΕΡΤ είναι ανεξήγητη και αν μη τι άλλο προσβλητική αφού στερεί το δικαίωμα από το κοινό να μην ενημερωθεί για τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής στην Μ.Ανατολή
Εμείς παρουσιάζουμε στην παρακάτω διεύθυνση το Β μέρος του επίμαχου ντοκυμαντέρ του δημοσιογράφου και συγγραφέα Νάσου Μπράτσου .

https://www.youtube.com/watch?v=Ybd4cOChng4

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΣΕΚΕ 4 ΝΟΕΜΒΡΗ 1918

Το Νοέμβριο του 1918 διεξήχθη στον Πειραιά το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, από το οποίο προέκυψε η ίδρυση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), του πρώτου κομματικού σχηματισμού της Αριστεράς στην Ελλάδα, με διάρκεια και παρουσία μέχρι τις μέρες μας. Στις 12 Απριλίου 1920 μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (Κομμουνιστικό) – ΣΕΚΕ(Κ) τα αρχικά του, όταν εντάχθηκε στην Γ’ Διεθνή και στις 3 Δεκεμβρίου 1924 σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ).

Ένα χρόνο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία (25 Οκτωβρίου 1917 με το παλαιό ημερολόγιο) και υπό την επίδρασή της, οι διάφορες διάσπαρτες σοσιαλιστικές ομάδες, που δραστηριοποιούνταν στα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, αποφάσισαν την πραγματοποίηση ενός συνεδρίου, που σκοπό θα είχε τη συνένωσή τους σ’ ενιαίο κόμμα.

Το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, όπως ονομάστηκε, συνήλθε από τις 4 έως τις 10 Νοεμβρίου 1918, στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων στον Πειραιά. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος μόλις είχε λήξει με την παράδοση της Γερμανίας και η Ελλάδα βίωνε ακόμη τις συνέπειες του Εθνικού Διχασμού.

Στο συνέδριο έλαβαν μέρος 43 αντιπρόσωποι από τη Θεσσαλονίκη (Αβραάμ Μπεναρόγια, Κ. Αντωνίου, Χ. Μπενρουμπή, Π. Πέτρου, Αλμπέρτο Αρδίτι), τον Πειραιά (Μιχαήλ Σιδέρης, Γιώργος Πισπίνης), την Αθήνα (Δημοσθένης Λιγδόπουλος, Νίκος Δημητράτος, Σπύρος Κομιώτης, Ν. Δαμίγος, Φρ. Πετρούσκα, Αρίστος Αρβανίτης, Σταμάτης Κόκκινος, Νίκος Γιαννιός, Μιχαήλ Οικονόμου, Α. Χατζημιχάλης), την Καβάλα (Αντώνιος Πεχνάς), την Κέρκυρα (Φρ. Τζουλάτι), το Βόλο (Π. Μπαλαμπανίδης, Λ. Χατζής) και τη Λάρισα (Ι. Στυλιανού, Α. Κορούκλης).Συμμετείχαν, ακόμη, δύο σοσιαλιστές βουλευτές, ο Αριστοτέλης Σίδερις και ο Αλβέρτος Κουριέλ, που είχαν εκλεγεί με τη «Φεντερασιόν» στη Θεσσαλονίκη, ένας ανεξάρτητος σοσιαλιστής, ο Παναγής Δημητράτος, καθώς και οι εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ, Μιχαήλ Μαχαίρας και Ευάγγελος Ευαγγέλου. Εντύπωση προκάλεσε η απουσία παλαιών σοσιαλιστών, όπως του Πλάτωνα Δρακούλη, ενός από τους πρωτεργάτες του σοσιαλισμού στην Ελλάδα.

Στο Συνέδριο εκφράστηκαν όλες οι τάσεις που υπήρχαν τότε στο εγχώριο εργατικό – σοσιαλιστικό κίνημα. Τελικά, διαμορφώθηκαν τρεις τάσεις, των αριστερών σοσιαλιστών (Δημοσθένης Λιγδόπουλος, Νίκος Δημητράτος, Σπύρος Κομιώτης, Μιχαήλ Οικονόμου), των δεξιών (Νίκος Γιαννιός, Παναγής Δημητράτος, Αριστοτέλης Σίδερις) που υποστήριζαν σοσιαλδημοκρατικές θέσεις και του «Κέντρου», μιας συμβιβαστικής τάσης, με κυριότερους εκπροσώπους τον Αβραάμ Μπεναρόγια και τον Σταμάτη Κόκκινο. Ύστερα από οξύτατες συζητήσεις και διαφωνίες, επικράτησαν τελικά οι απόψεις των αριστερών σοσιαλιστών, γεγονός που εκφράστηκε και στο Πρόγραμμα του νέου κόμματος.

Το Συνέδριο υπερ­ψήφισε το «Ιδρυτικόν Ψήφισμα του ΣΕΚΕ» και το «Πρόγραμμα των Σημερινών Απαιτήσεων». Σκοπός τού ΣΕΚΕ, σύμφωνα με το Καταστα­τικό του, ήταν η «μεταβολή της παραγωγής από πλουτοκρατικής εις σοσιαλιστικήν», με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, και άμεσοι στόχοι του προγράμματος του: η κατάργηση της βασιλείας και ο εκδημοκρατισμός των τριών εξουσιών με την εγκαθίδρυση λαϊκής δημοκρατίας «ως μεταβατικού σταδίου προς την πραγματοποίησιν της σοσιαλιστικής πολιτείας», ψήφος στις γυναίκες, η οκτάωρη εργασία και κρατικά ταμεία συντάξεων, η εθνικοποίηση των τσιφλικιών και των μοναστηριακών κτημάτων και ο διαχωρισμός κράτους κι εκκλησίας. Το συνέδριο υιοθέτησε αντιπολεμικές θέσεις και το σύνθημα «αποχή από κάθε πόλεμο».

Από το συνέδριο προέκυψαν τα καθοδηγητικά όργανα του νέου κόμματος. Την Κεντρική Επιτροπή αποτελούσαν οι Αρίστος Αρβανίτη, Δημοσθέ­νης Λιγδόπουλος, Μιχαήλ Σιδέρης, Σταμάτης Κόκκινος και Νίκος Δημητράτο και την Εξελεγκτική Επιτρο­πή οι Αβραάμ Μπεναρόγια, Γιώργος Πισπίνης και Σπύρος Κομιώτη. Δημοσιογραφικό όργανο του νέου κόμματος ήταν η εφημερίδα «Εργατικός Αγώνας» και από το 1921 ο «Ριζοσπάστης».

Η Χρυσή Αυγή μπροστά στο τέλος της

 ΠΗΓΗ : http://prin.gr/

Aνάλυση: Γιώργος Μουρμούρης 

Την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, με την απολογία του αρχηγού της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου για
την κατηγορία διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης, κορυφώνεται η ακροαματική διαδικασία στη δίκη
του νεοναζιστικού μορφώματος. Στις 20 Απριλίου 2015, ημέρα έναρξης της δίκης, η ΧΑ όντας και εντός
βουλή φάνταζε παντοδύναμη. Πλέον, λίγο πριν την τελική ετυμηγορία, βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση.

Η ώρα απολογίας του «φύρερ» Μιχαλολιάκου

Στην τελική ευθεία προς την απολογία του «φύρερ» Μιχαλολιάκου και την εισαγγελική πρόταση εισέρχεται η μεγάλη και ιστορική δίκη της Χρυσής Αυγής. Τεσσερισήμισι χρόνια μετά την έναρξή της, στις 20 Απριλίου 2015, η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης φτάνει σιγά-σιγά στο τέλος της, σε ένα τοπίο εντελώς διαφορετικό από αυτό στο οποίο ξεκίνησε: Η Χρυσή Αυγή βρίσκεται σε αποσύνθεση, μετά και την έξοδό της από το κοινοβούλιο. κορυφαία στελέχη της αποχωρούν και δεν διστάζουν να «αλληλοκαρφώνονται», ακόμα και ενώπιον του δικαστηρίου. η ηγετική της ομάδα αδυνατεί να στηρίξει μία αληθοφανή υπερασπιστική γραμμή, με τους απολογούμενους πρώην βουλευτές και «πρωτοπαλίκαρά» της να ακολουθούν την τακτική «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Στο μεταξύ, τα περισσότερα γραφεία της οργάνωσης έχουν ήδη κλείσει, ενώ η παρουσία της στους δρόμους είναι πια σαφώς μικρότερη — έως μηδαμινή.

Χωρίς, με οποιονδήποτε τρόπο, να προδικάζεται είτε η εισαγγελική πρόταση είτε πολύ περισσότερο η απόφαση του δικαστηρίου, το μόνο σίγουρο είναι ότι κατά την πολύμηνη ακροαματική διαδικασία αναδείχθηκαν –κάτω από την αδιάκοπη και έντονη πίεση του κινήματος και το σφυροκόπημα της Πολιτικής Αγωγής– σε όλη τους την έκταση οι φρικιαστικές λεπτομέρειες της δομής και της δράσης της νεοναζιστικής οργάνωσης, ενώ η ίδια η δίκη μετατράπηκε σε ένα ιδιότυπο πεδίο αντιφασιστικής πάλης. Υπό αυτό το πρίσμα, θα προσπαθήσουμε να θυμίσουμε κάποιους από τους σταθμούς της «μάχης» αυτής, αξιοποιώντας για τον σκοπό αυτό και το πλούσιο υλικό που έχει συλλέξει στον ιστότοπό της η πολιτική αγωγή στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Από την ακροαματική διαδικασία έγινε  σαφές ότι στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας»
όχι απλώς υπήρχε κάτι σάπιο, αλλά ότι η σήψη χανόταν βαθιά στις ρίζες του συστήματος

Δυόμισι χρόνια μετά τις συλλήψεις και τη δικαστική δίωξη των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής, κάτω από την «καυτή ανάσα» του αντιφασιστικού κινήματος που πυροδότησε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, σε δίκη οδηγήθηκαν 69 κατηγορούμενοι, εκ των οποίων οι 18 είναι οι εκλεγμένοι τον Ιούνιο του 2012 βουλευτές της νεοναζιστικής οργάνωσης που κατηγορούνται για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Μαζί με αυτό το αδίκημα συνεκδικάζονται τα κακουργήματα της ανθρωποκτονίας του Παύλου Φύσσα, της απόπειρας ανθρωποκτονίας του Αμπουζίντ Εμπάρακ (πρόκειται για την υπόθεση των Αιγύπτιων ψαράδων) καθώς και για την απόπειρα ανθρωποκτονίας στελεχών του ΚΚΕ και μελών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Με βάση το βούλευμα του συμβουλίου εφετών, ο Νίκος Μιχαλολιάκος αναγνωρίζεται ως «ιδρυτής, αρχηγός και απόλυτα κυρίαρχος» στο νεοναζιστικό μόρφωμα, ενώ ως «ηγετικό στέλεχος παρά τω Αρχηγώ» περιγράφεται ο Ηλίας Κασιδιάρης. Αναλυτικά περιγράφεται ο ρόλος και το πλαίσιο δράσης και των υπολοίπων στελεχών της οργάνωσης.

Η δίκη ξεκίνησε με τη διερεύνηση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Στο πόρισμα των ανακριτριών για την άρση ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, στις 19 Φλεβάρη του 2014, περιγράφεται αναλυτικά ο οργανωμένος χαρακτήρας της επίθεσης που δέχτηκε η παρέα του αντιφασίστα μουσικού, η οποία ολοκληρώθηκε με τη δολοφονία του από τον Γιώργο Ρουπακιά. Τα γεγονότα, με τα μαζικά μηνύματα, τη συγκρότηση τάγματος εφόδου και το «ok» από τη διοικητική ιεραρχία της Χρυσής Αυγής είναι πια ευρέως γνωστά, όπως και η παρουσία αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ στο σημείο της δολοφονίας. Ωστόσο, κάποια από τα στοιχεία που προέκυψαν κατά τις καταθέσεις των στελεχών της ΕΛΑΣ είναι ενδεικτικά του κλίματος ανοχής, αν όχι συνεργασίας, που επικρατούσε μεταξύ της αστυνομίας και της νεοναζιστικής οργάνωσης, καθώς και του «ακαταδίωκτου» που έχαιραν οι φασίστες. Δεν είναι μόνο το «εγώ δικός σας είμαι, Χρυσή Αυγή», που σύμφωνα με την κατάθεση του πληρώματος του περιπολικού που τον συνέλαβε είπε ο Ρουπακιάς στους αστυνομικούς αλλά και η παρακολούθηση χωρίς επέμβαση του ξυλοδαρμού της παρέας του Φύσσα από την ομάδα ΔΙΑΣ, η άνεση που ένοιωθαν οι επιτιθέμενοι να δρουν δίπλα στους αστυνομικούς, η απροθυμία των τελευταίων να πραγματοποιήσουν συλλήψεις. Είναι, ακόμα, ο γύρος του οικοδομικού τετραγώνου που φέρεται να πραγματοποίησαν οι μηχανές της ΔΙΑΣ τα κρίσιμα λεπτά που κορυφωνόταν η επίθεση, ο οποίος, σύμφωνα με την έρευνα του Forensic Architecture, δεν αναφέρθηκε στο Κέντρο. Είναι, τέλος, το γεγονός ότι ο Ρουπακιάς πέρασε ανάμεσα από δύο αστυνομικούς για να καταφέρει το θανατηφόρο πλήγμα στον αντιφασίστα μουσικό.

Αντίστοιχα, η επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και, κυρίως, στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ προσφέρει πολλά στοιχεία για τη σύνδεση της νεοναζιστικής οργάνωσης με το μικρό και κυρίως το μεγάλο κεφάλαιο, που όχι απλώς «καλόβλεπε» αλλά και ενθάρρυνε τη δράση των νεοναζί, ιδίως στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά και της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος.

Εξάλλου και οι δύο επιθέσεις είχαν προαναγγελθεί από τον υποψήφιο, τότε, βουλευτή στη Β΄ Πειραιά, Γιάννη Λαγό, ο οποίος πριν την επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες έλεγε ότι στο εξής «θα δίνουν λογαριασμό στη Χρυσή Αυγή» ενώ πριν την επίθεση στο ΠΑΜΕ τόνιζε ότι «οι λακέδες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ θα εξαφανιστούν από δω πέρα μέσα».

 Ο συνήγορος-μέλος της πολιτικής αγωγής στη δίκη, Κώστας Σκαρμέας, σε κείμενό του στο jailgoldendawn.com αναφορικά με την επίθεση στα μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ έγραφε μεταξύ άλλων ότι, μετά τη δολοφονική επίθεση στους συνδικαλιστές και λίγες ώρες πριν τη δολοφονία Φύσσα, γνωστός εργοδηγός των εργολάβων της Ζώνης έλεγε σε συγκέντρωση «μερικών δεκάδων φασιστοειδών στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στο Πέραμα» ότι «έχουμε το δικαίωμα, λοιπόν, κι εμείς να κάνουμε ένα σωματείο και με αυτό το σωματείο, βάσει νόμου, που θα αποτελείται από αρκετά μέλη, θα διαφοροποιήσουμε τα μεροκάματά μας […]. Τα μεροκάματα που παίρναμε πριν δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια ήταν πάρα πολύ μεγάλα και υψηλά, σε σχέση με την κρίση. Θα μπορούσαμε να χαμηλώσουμε τα μεροκάματά μας, να εγγυηθούμε στους Έλληνες εφοπλιστές ότι αν φέρουν τα βαπόρια τους εδώ θα σταματήσουμε τις απεργίες που γίνονταν όλα αυτά τα χρόνια για διάφορους λόγους».

Ενώπιον του δικαστηρίου, ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά Σωτήρης Πουλικόγιαννης που βρέθηκε στο επίκεντρο της δολοφονικής επίθεσης των χρυσαυγιτών, μίλησε επανειλημμένα για τις διασυνδέσεις εργολάβων της Ζώνης με τη Χρυσή Αυγή. «Ξεκίνησαν το 2008 βιομηχανία μηνύσεων, το 2012 μπήκε στο παιχνίδι η Χρυσή Αυγή», ανέφερε μεταξύ άλλων στην κατάθεσή του. «Με παίρνει κάποιος τηλέφωνο, ήμουν παρών σε μια συνάντηση, μου λέει, πέταξε τα κινητά σου, κινδυνεύεις, κι έλα να σου πω. Με όρκισε να μην πω το όνομά του, δεν θα το πω ούτε τώρα. Σε ένα μαγαζί στη Συγγρού βρέθηκαν οι πέντε αυτοί που σας είπα, με Μιχαλολιάκο, Κασιδιάρη, Λαγό, και συμφώνησαν την –με κάθε τρόπο– εξαφάνισή μας. Μάλιστα, μου είπαν ότι έπεσαν στο τραπέζι, 300-400.000 ευρώ. Ενημέρωσα αμέσως τους δικούς μου».

Όσον αφορά τη διασύνδεση της Χρυσής Αυγής με το βαθύ κράτος, δεν υπάρχει πιο ατράνταχτη απόδειξη από το ότι για να γίνουν οι συλλήψεις των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης και να αρχίσει να «ξηλώνεται το πουλόβερ» της εγκληματικής συμμορίας χρειάστηκε πρώτα να «ξηλωθούν» μια σειρά στελέχη του κρατικού μηχανισμού, τουλάχιστον όσον αφορά την αστυνομία και την ΕΥΠ. Οι επικεφαλής της ΕΚΑΜ, ο προϊστάμενος του κλάδου ασφάλειας του αρχηγείου της ΕΛΑΣ, ο διοικητής της υποδιεύθυνσης δίωξης οργανωμένου εγκλήματος, προϊστάμενος του τμήματος όπλων της κρατικής ασφάλειας, ο διοικητής της ομάδας ΔΕΛΤΑ και ο επικεφαλής διμοιρίας της ΥΑΤ στο Κερατσίνι αποτελούν κάποια μόνο από τα στελέχη της ΕΛΑΣ που «ξηλώθηκαν» προκειμένου να κινηθεί η διαδικασία συλλήψεων των χρυσαυγιτών. Για συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή κατηγορήθηκαν εξάλλου ο τότε διοικητής του τμήματος ασφαλείας του ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα, από όπου ξεκίνησε η ανάπτυξη της ναζιστικής οργάνωσης στην πρωτεύουσα, αλλά και ο τότε διοικητής του αστυνομικού τμήματος Νίκαιας. Τον Νοέμβριο του 2013, ο δικηγόρος-μέλος της πολιτικής αγωγής, Θανάσης Καμπαγιάννης, καταμέτρησε συνολικά 29 περιπτώσεις αστυνομικών «που ελέγχονται ή πρέπει να ελεγχθούν για συμμετοχή (με πράξεις ή παραλείψεις) στη δράση της Χρυσής Αυγής».

Πλευρές αυτών των διασυνδέσεων αναδείχτηκαν στο πλαίσιο της δίκης. Άλλες πάλι ξεχάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Ωστόσο από το σύνολο της διαδικασίας που κινήθηκε μετά την αντιφασιστική «έκρηξη» που ακολούθησε την δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι σαφές ότι στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας» όχι απλώς υπήρχε κάτι σάπιο, αλλά η σήψη χανόταν βαθιά στις ρίζες του συστήματος.

Δυνάμωμα του αντιφασιστικού κινήματος

▸ Μαζική συγκέντρωση προγραμματίζεται στο Εφετείο στις 6 Νοέμβρη

Η λεπτή κόκκινη γραμμή που συνέχει όλες τις εξελίξεις, από τη δολοφονία Φύσσα μέχρι και σήμερα, είναι το αντιφασιστικό κίνημα το οποίο κατάφερε να καθορίσει τις εξελίξεις, να επιβάλει την απομόνωση της Χρυσής Αυγής συντείνοντας στην έξοδό της από το κοινοβούλιο, αλλά και στον αποκλεισμό της από το δημόσιο λόγο και, κυρίως, από την παρουσία της στους δρόμους. Με τη δίκη να φτάνει στο τέλος της, το σκέλος της αντιφασιστικής πάλης που αφορά τη δικαστική δίωξη της νεοναζιστικής οργάνωσης αναβαθμίζεται εκ των πραγμάτων σε προτεραιότητα για το αντιφασιστικό κίνημα. Η απολογία του «φύρερ» Μιχαλολιάκου πρέπει να διεξαχθεί με την παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος έξω και μέσα στο εφετείο, ακυρώνοντας μεταξύ άλλων όποια απόπειρα διοργάνωσης συγκέντρωσης υποστήριξης του αρχηγού από τη «ξεδοντιασμένη» Χρυσή Αυγή.Από εκεί και πέρα, ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και τις όψεις κοινωνικού εκφασισμού ούτε αρχίζει ούτε σταματά στις δικαστικές αίθουσες. Όμως στο βαθμό που, πέραν των άλλων, η πάλη ενάντια στη Χρυσή Αυγή πολιτικοποίησε μια ολόκληρη γενιά, η καταδίκη της θα αποτελέσει μια λαμπρή νίκη, παράδειγμα και θετικό προηγούμενο τόσο για την Ελλάδα όσο και διεθνώς.

«Συναγωνιστικά» μαχαιρώματα θρασύδειλων νεοναζί

Ο όγκος των αδιάσειστων στοιχείων που έχουν παρουσιαστεί στο δικαστήριο για τον εγκληματικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής βαραίνει καθοριστικά στις πλάτες των απολογούμενων «πρωτοπαλίκαρων» και ηγετικών στελεχών της, οδηγώντας σε τρανταχτές αντιφάσεις που δεν κρύβονται από τα κωμικοτραγικά σοφίσματα που εφευρίσκουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο ζήτημα της διαγραφής των Πατέλη, Καζαντζόγλου και των υπολοίπων στελεχών της τοπικής Νίκαιας που εμπλέκονται στη δολοφονία Φύσσα, από κορυφαία στελέχη και πρώην βουλευτές υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές εκδοχές:
Ο Μίχος ανέφερε ότι ζήτησε διαγραφή που όμως δεν υλοποιήθηκε από την ηγεσία. Ο Παναγιώταρος κατέθεσε ότι οι εμπλεκόμενοι «παύθηκαν» από το κόμμα και η τοπική οργάνωση έκλεισε. Ο Κασιδιάρης είπε ότι διαγραφές δεν μπορούσαν να γίνουν γιατί οι εμπλεκόμενοι «δεν ήταν μέλη», ενώ ο Παππάς υποστήριξε ότι δεν γνωρίζει αν διαγράφηκαν οι υπεύθυνοι, γνωρίζει όμως ότι αποφασίστηκε το κλείσιμο των γραφείων της Νίκαιας.
Όσο για τον εθνικοσοσιαλιστικό χαρακτήρα της ιδεολογίας της Χρυσής Αυγής και τα ναζιστικά «πιστεύω» των κορυφαίων στελεχών της, τα ντοκουμέντα βαραίνουν σε τέτοιο βαθμό ώστε η -θρυμματισμένη πια- υπερασπιστική γραμμή να μετατοπίζεται από την άρνησή τους στην αποδοχή με ταυτόχρονη επίκληση των… «ατομικών δικαιωμάτων»! Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί είναι το επεισόδιο που σημειώθηκε μεταξύ του συνηγόρου του Μίχου και του Μιχαλολιάκου, οι οποίοι αντάλλαξαν «βαριές» κουβέντες εντός της δικαστικής αίθουσας με αποτέλεσμα να διακοπεί για λίγο η διαδικασία.

Silly walk: Μια χλεύη που δεν μπορούν να αντέξουν

https://kommon.gr/    του Σταμάτη Κυριάκη

 Το αστείο βάδισμα στην σάτιρα των Μόντυ Πάιθον Silly walk αναφερόταν στο σύνδρομο των στρατιωτών του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου που ονομάστηκε Shell shock

.Ο πόλεμος αυτός, εκτός από νεκρούς και ακρωτηριασμένους δημιούργησε και χιλιάδες πάσχοντες από το περίεργο αυτό σύνδρομο.Επρόκειτο για μια πρωτοφανή ψυχική ασθένεια που προσέβαλε ανθρώπους που έμεναν για καιρό ακινητοποιημένοι στα χαρακώματα σε συνθήκες καθημερινών βομβαρδισμών και θανατηφόρων αερίων.Οι στρατιώτες (που επέστρεψαν αρτιμελείς) περπατούσαν παράξενα. Οι Αρχές στην αρχή θεώρησαν ότι κορόιδευαν. Αρκετούς τους πέρασαν στρατοδικείο και τους εκτέλεσαν.Όταν είδαν ότι φαινόμενο γενικευόταν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι έπασχαν από κάποια ανεξήγητη ψυχική νόσο αλλά αρνούνταν να παραδεχτούν ότι η αιτία ήταν ο πόλεμος προκειμένου να αποφύγουν αποζημιώσεις και συντάξεις. Έτσι το αποτέλεσμα του Δυτικού Μετώπου ήταν, εκτός από τους αμέτρητους νεκρούς και ακρωτηριασμένους να δημιουργήσει και μια στρατιά «Ανοήτως βαδιζόντων».

Τα κορίτσια που προχτές στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου του 2019 παρέλασαν ως «ανοήτως βαδίζουσες» χτύπησαν κατάστηθα την γελοιότητα των πατριωτικών δεξιώσεων και παρελάσεων και δημιούργησαν μια εξαιρετική στιγμή για όλους μας και κυρίως για την Ελληνική νεολαία.

Αυτές είναι οι δικές μας ηρωίδες, του δικού μας πόλεμου, που αψήφησαν το καθεστώς της δουλοπρέπειας. Τσάκισαν την υποκρισία αυτών που έσπευσαν με το επίσημο ένδυμα τους να εξυμνήσουν τον «πατριωτισμό» των Ελλήνων.

Κάνοντας ότι δεν θυμούνται ότι οι πατεράδες κάποιων εξ αυτών ήταν δοσίλογοι.

Κάνοντας ότι δεν θυμούνται και ότι το πρώτο κύμα της επίθεσης στο Καλπάκι το αντιμετώπισαν οι «ανεπιθύμητοι» του 3/40 συντάγματος πεζικού.

Κάνοντας ότι δεν θυμούνται ότι την αντίσταση στον φασισμό την σήκωσε το ΕΑΜ.

Το μανιφέστο τους μας διδάσκει: «Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

Γι' αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι... Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας, John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python. Με το δικό μας Silly walk και ρυθμό.

Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για «προβληματικά παιδιά».

Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους.

Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν».

Έτσι! Να γεμίσει η Ελλάδα από «Ανοήτως Βαδίζουσες και βαδίζοντες»

https://www.youtube.com/watch?v=RaavzSUdzVk

Κώστας Τζιαντζής :ΜΕ ΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ

http://www.narnet.gr/

Συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από την 1^η Νοέμβρη 2011, όταν έφυγε από κοντά μας ο σύντροφος Κώστας Τζιαντζής, ηγετική φυσιογνωμία της κομμουνιστικής Αριστεράς και ιδρυτικό στέλεχος του ΝΑΡ.

Όλα αυτά τα κρίσιμα και δύσκολα χρόνια αναδείχθηκε πόσο μεγάλη είναι η απώλειά του, ειδικά καθώς ο Κώστας είχε τη δυνατότητα να ανάβει τους «στρατηγικούς προβολείς», να βλέπει μπροστά, τονίζοντας πάντα πως η επαναστατική Αριστερά έχει «τη στρατηγική στο τιμόνι» και με βάση αυτή επεξεργάζεται επαναστατική τακτική και όχι τακτικισμό. Η συμβολή του στην επεξεργασία των αντιλήψεων του ΝΑΡ για το σύγχρονο επαναστατικό υποκείμενο και το κομμουνιστικό κόμμα της εποχής μας αποτελούν βασικούς πυλώνες για την ανάπτυξη της παρέμβασης σήμερα.

30 χρόνια από την ανταρσία της ΚΝΕ και τη δημιουργία του ΝΑΡ, τιμούμε τον σύντροφο Κώστα Τζιαντζή και την μεγάλη συμβολή του στο εγχείρημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης και της συγκρότησης των δυνάμεων της επαναστατικής και σύγχρονα κομμουνιστικής αριστεράς. Συνεχίζουμε έχοντας πάντα μαζί μας τις επεξεργασίες και τη σκέψη του.

Αυτές τις μέρες η σκέψη μας είναι μαζί με τους δικούς του ανθρώπους, σε όσους «περπάτησαν μαζί του» σε αυτή τη «δίκοπη ζωή», με την «ελπίδα μόνο και τη χάρη»

Γιατί ο Μεταξάς ήταν φασίστας!

 Πηγή: Ριζοσπάστης / Του Γιώργου ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Στα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης» το αστικό πολιτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη χούντα είχε μερικές «κόκκινες γραμμές», τις οποίες και σεβόταν υποδειγματικά. Οι πνευματικές ελίτ του συστήματος καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας κάθε «εκτροπή» (δικός τους όρος) του αστικού συστήματος στο παρελθόν προς καταστάσεις δικτατορικές ή φασιστικές. Ας μην ξεχνάμε ότι η νομιμοποιητική και εξωραϊστική βάση του νέου συστήματος ήταν η αντιδικτατορική αντίσταση των αστικών δυνάμεων έστω και αν αυτή συνοψιζόταν στην έκρηξη βομβών ικανών να προκαλέσουν την επέμβαση των Ευρωπαίων κηδεμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αποφεύγοντας την «εκτροπή» της λαϊκής εξέγερσης. Σε αυτό το πλαίσιο οι ίδιες αυτές ελίτ δεν παρέλειπαν κάθε Αύγουστο να καταδικάζουν το καθεστώς της «4ης Αυγούστου», τη δικτατορία δηλαδή του Μεταξά – για ειδικούς λόγους (ο Μεταξάς πέθανε το 1941, ο Γεώργιος επέστρεψε στη χώρα το 1946 για να τη σώσει από τον κομμουνισμό…) ξεχνούσαν τον Γεώργιο Β’ Γλύξμπουργκ, καθόλα συνεταίρο του Μεταξά στη δικτατορία.

Αυτά γίνονταν τον παλιό καιρό, όταν η «μεταπολίτευση» ήταν στις δόξες της. Σήμερα πυκνώνουν οι προερχόμενες από την ίδια αστική ελίτ απόψεις περί του αγαθοεργούς ρόλου του Ιωάννη Μεταξά. Μαντεύει κανείς ότι σε λίγο θα γίνει και πρότυπο ο δικτάτορας. Εξωραΐζονται σήμερα γύρω μας οι φυλακίσεις, οι εκτοπίσεις, οι διωγμοί αθώων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι «προληπτικές συλλήψεις», οι επιθέσεις σε απεργούς, η καταστολή… στο Μεταξά θα κολλήσουμε τώρα! Σε αυτό το κλίμα στην πολύ γνωστή ιστοσελίδα του Protagon.gr δημοσιεύθηκε, στις 7 Αυγούστου, «επετειακό» σημείωμα του Γιώργου Λυκοκάπη με ενδεικτικό τίτλο «Γιατί ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας».

Δεν ήταν γιατί το λέει ο Πάξτον! Η επιστράτευση ενός διάσημου ιστορικού – γνωστή τακτική αυτή – προσδίδει επιστημονικό κύρος σε όποιο ρηχό και ασήμαντο σημείωμα ή άρθρο! Ο Πάξτον λοιπόν φέρεται να λέει (λέει πολλά ο Πάξτον, αυτό το λίγο όμως άρεσε στον σημειογράφο μας…) ότι για να έχουμε φασισμό πρέπει να έχουμε «μαζικό ριζοσπαστικό κόμμα», δηλαδή φασιστικό κίνημα… «Ο Μουσολίνι είχε τους Μελανοχίτωνές του, ο Χίτλερ τα Τάγματα εφόδου», λέει – εννοεί τα παραστρατιωτικά σώματα που είχε το φασιστικό και το ναζιστικό κόμμα στην Ιταλία και τη Γερμανία αντίστοιχα. Ο Μεταξάς, διαπιστώνει, δεν είχε τέτοια, άρα δεν ήταν φασίστας! Παρεμπιπτόντως, ο σημειογράφος δε χάνει την ευκαιρία να ψέξει τη μαρξιστική αριστερά που στην περίπτωση αυτή (όπως παντού και πάντα – υπονοεί) δεν κατάλαβε τίποτα! Δεν κατάλαβε δηλαδή ότι τα φασιστικο-ναζιστικά κόμματα έχουν «ισχυρή λαϊκή στήριξη». Θα μπορούσε να σημειώσει κανείς ότι η «ισχυρή λαϊκή στήριξη» δε βοήθησε τον Χίτλερ να κερδίσει εκλογές στις οποίες κανόνισε να κατέβει μόνος του απαγορεύοντας καθετί που βρισκόταν αριστερά της δεξιάς. Θα βοηθούσε εξαιρετικά τον όποιο σημειογράφο να ρίξει μια ματιά στα κείμενα της «μαρξιστικής αριστεράς» που μελετά το φασισμό από τη δεκαετία του 1930 – χωρίς να περιμένει τον Πάξτον!

Εκτός από τον Πάξτον, που φέρεται να βεβαιώνει ότι ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας, έχουμε και τις ίδιες τις αρετές του δικτάτορα που, κατά τον σημειογράφο, οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα. Ο Μεταξάς δεν συμμερίστηκε τον «ακραίο εθνικισμό» των Μουσολίνι και Χίτλερ, δεν είχε σχέση με «στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς», δεν ήταν ρατσιστής και αγαπούσε ακόμα και τους Εβραίους!!! Επιπλέον, δεν ήταν χαρισματικός (εννοεί όπως ο Μιχαλολιάκος; Αυτό ομολογώ δεν το κατάλαβα!). Είχε δε συνεργάτες όπως ο Κορυζής ή ο Σεφέρης (κατώτερος διπλωματικός υπάλληλος ήταν τότε) – για εύλογους λόγους παραλείπεται ο Μανιαδάκης και άλλοι θαυμάσιοι. Τέλος, φέρεται να έφερε κάποια τάξη στη χώρα: «Συχνά μιλάμε για τον Μεταξά θεωρώντας ότι πριν είχαμε έναν δημοκρατικό παράδεισο»! Αρα…

Θα μπορούσαμε να μείνουμε στην εύθυμη πλευρά του σημειώματος η οποία κορυφώνεται από την υπολανθάνουσα παραίνεση του αρθρογράφου στη σημερινή ακροδεξιά να πάρει παράδειγμα από τον Μεταξά και όχι από τον Μιχαλολιάκο. Τα αναγραφόμενα όμως και το ψάρεμα σε θολά νερά που υποκρύπτουν υποχρεώνουν σε κάποιες απαντήσεις.

Πρώτον: Ο Μεταξάς ήταν φασίστας. Το πρόβλημά του ήταν ότι στη χώρα που κυβερνούσε δεν ήταν δυνατό να εγκατασταθεί ένα «κλασικό» φασιστικό καθεστώς. Η Ελλάδα βρισκόταν κάτω από τη βρετανική γεωπολιτική κυριαρχία και στο Λονδίνο δε θα ήθελαν να μοιάζει με το μουσολινικό και το χιτλερικό καθεστώς κανένας από τους προστατευόμενους από τη Βρετανία τοπικούς ηγετίσκους. Ο πόλεμος πλησίαζε και δεν υπήρχε καιρός για παρεξηγήσεις. Για το λόγο αυτό ολόκληρα τμήματα της ελληνικής πολιτικής – μεταξύ τους η εξωτερική πολιτική και ο στρατός – ανατέθηκαν απευθείας στο Παλάτι, στον Γεώργιο τον Β’ δηλαδή.

Δεύτερον: Ο Μεταξάς δε συμβιβάστηκε ποτέ με την ιστορική συγκυρία που τον εμπόδιζε να εγκαταστήσει κλασικό φασιστικό καθεστώς στη χώρα του. Διέλυσε τις προηγούμενες ελληνικές φασιστικές οργανώσεις (μεταξύ τους την «Τρία Εψιλον» και τα αιματοβαμμένα τάγματα εφόδου της, τους «Χαλυβδόκρανους») μόνο και μόνο για να δημιουργήσει από την αρχή ένα μαζικό φασιστικό κίνημα που θα του επέτρεπε να έχει το πάνω χέρι στη «συγκυβέρνηση» με τον Γεώργιο Β’. Πρόκειται για την ΕΟΝ – την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας – η οποία ιδρύθηκε, στελεχώθηκε και οργανώθηκε στη βάση των πιο σκληρών φασιστικών νεολαιίστικων οργανώσεων. Το «όραμά» της ήταν ο Τρίτος Ελληνικός Πολιτισμός (το Τρίτο Ράιχ σε ελληνική εκτέλεση) που θα ήταν χιλιόχρονος (όπως και το κατά τον Γκαίμπελς Ράιχ!). Οι στολές, η εκπαίδευση της ΕΟΝ ήταν παραστρατιωτικές και το πρόσχημα για την κατεπείγουσα δημιουργία της ήταν η ανάγκη προάσπισης του ελληνικού πολιτισμού απέναντι στην κομμουνιστική επιθετικότητα που μόλις είχε εκδηλωθεί στην Ισπανία (τον Ιούλη του 1936 έγινε το πραξικόπημα των εθνικιστών στρατηγών ενάντια στη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας και ξεκίνησε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος).

Τρίτον: Το σημείωμα του κ. Λυκοκάπη συνοδεύεται από μία φωτογραφία που μπορεί να δημιουργήσει παρεξηγήσεις. Ο Μεταξάς βρίσκεται ανάμεσα σε στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου – πολιτικά, στρατιωτικά, παραστρατιωτικά – που όλοι τους χαιρετούν ναζιστικά. Προς Θεού δεν είναι αυτό που φαίνεται! Στον κατά τον κ. Λυκοκάπη Μεταξά «όποιος Ελληνας πιστεύει στον Χίτλερ (…) είναι κακόπιστος». Αρα αποκλείεται οι συνέλληνες του Μεταξά στην φωτογραφία να μιμούνται Γερμανούς ναζί. Μάλλον υψώνουν το χέρι για να κρύψουν τον ήλιο που τους εμποδίζει να ατενίσουν το χιλιόχρονο μέλλον του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού…. Αμ πώς!!!

«¡Yallah! ¡Yallah!: Ποδόσφαιρο, Πάθος και Αντίσταση!»

Άρης Χατζηστεφάνου

Την Κυριακή 27 Οκτωβρίου κάνει πρεμιέρα στον κινηματογράφο Studio στην Αθήνα το ντοκιμαντέρ για το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο, παρουσία του σκηνοθέτη Cristian Pirovano. Η ταινία που «κόπηκε» στην Αυστρία θα προβάλλεται μέχρι τις 3 Νοεμβρίου.

Η προβολή της ταινίας «¡Yallah! ¡Yallah!» για το παλαιστινιακό ποδόσφαιρο έρχεται να μας θυμίσει έναν πόλεμο προπαγάνδας που κλιμακώνεται στην Ευρώπη. Μια μάχη στην οποία οι απόγονοι των υπαιτίων του Ολοκαυτώματος μετατρέπονται σε διώκτες των Παλαιστινίων και των υποστηρικτών τους.Στις αρχές Σεπτεμβρίου μια ομάδα διαδηλωτών συγκεντρώθηκε έξω από τον κινηματογράφο Artis στη Βιέννη κρατώντας παλαιστινιακές σημαίες. Διαμαρτύρονταν για την απόφαση της εταιρείας Cineplexx Ltd, που ελέγχει το μεγαλύτερο δίκτυο διανομής ταινιών στην Αυστρία, να απαγορεύσει την προβολή του ντοκιμαντέρ «¡Yallah! ¡Yallah!» την πρώτη επίσημη συμπαραγωγή Αργεντινής και Παλαιστίνης.

Η ταινία (η οποία θα προβληθεί αυτή την Κυριακή στην Αθήνα με πρωτοβουλία της οργάνωσης BDS Greece) αποτελεί μια συναρπαστική περιγραφή των δυσκολιών, των συλλήψεων και του καθημερινού εξευτελισμού που γνωρίζουν οι Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές.

Το πρόβλημα, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του αυστριακού δικτύου διανομής δεν ήταν η ταινία αυτή καθ’ εαυτή, αλλά το γεγονός ότι η προβολή γινόταν με την υποστήριξη του BDS, του διεθνούς αντιρατσιστικού κινήματος που προωθεί το μποϊκοτάζ του Ισραήλ ως απάντηση στα εγκλήματα που πραγματοποιεί εναντίον των Παλαιστινίων. Και εκεί ξεκινούσε ένας πόλεμος, οι πραγματικοί στρατηγοί του οποίου δεν βρίσκονταν στη Βιέννη αλλά στο Τελ Αβίβ.Καθώς το BDS κατάφερνε όλο και σημαντικότερες νίκες αναγκάζοντας μεγάλες εταιρείες αλλά και καλλιτέχνες να απομακρυνθούν από το Ισραήλ, το Τελ Αβίβ άρχισε να οργανώνει την αντεπίθεσή του. Επικεφαλής των προσπαθειών για τη δυσφήμηση του διεθνούς κινήματος βρέθηκε ο ίδιος ο υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων Γκιλάντ Ερντάν.

Οπως αποκάλυψε το 2018 η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, o Ερντάν συνεργάστηκε στενά με τον επικεφαλής της Μοσάντ, Γιόσι Κοέν, συντονίζοντας μια γιγαντιαία επιχείρηση ύψους αρκετών εκατομμυρίων δολαρίων σε όλο τον κόσμο. Χρησιμοποιώντας την πάγια τακτική να κατηγορούν σαν αντισημίτη οποιονδήποτε ασκούσε κριτική στην πολιτική του κράτους του Ισραήλ, οι δυο άντρες επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα τείχος για τον αποκλεισμό του BDS.

Στην Αυστρία ένα χρόνο πριν από την ακύρωση προβολής της ταινίας «¡Yallah! ¡Yallah!» το δημοτικό συμβούλιο της Βιέννης είχε αποφασίσει να διακόψει κάθε επαφή με το κίνημα BDS, αναπαράγοντας αυτούσια επιχειρήματα του Ισραήλ περί «αντισημιτισμού». Το αποτέλεσμα ήταν να ακυρωθεί μεταξύ άλλων και μια ομιλία του Ρόνι Κάσριλς, άλλοτε στενού συνεργάτη του Νέλσον Μαντέλα και ηγετικού στελέχους του κινήματος εναντίον του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.

Ο Κάσριλς, ο οποίος έχει αφιερώσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην προάσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, προέρχεται από εβραϊκή οικογένεια της Λιθουανίας η οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την περιοχή, για να σωθεί από τα πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Σήμερα όμως ο Εβραίος αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βρίσκεται στο στόχαστρο της ισραηλινής επιχείρησης προπαγάνδας.

H οργανωμένη επίθεση του Ισραήλ εναντίον του BDS έχει προκαλέσει αρκετά ανάλογα περιστατικά, στα οποία Εβραίοι, αλλά ακόμη και επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος, αντιμετωπίζονται ως «αντισημίτες» λόγω της κριτικής που ασκούν στα εγκλήματα του Ισραήλ. «Με έχουν χαρακτηρίσει και εμένα αντισημίτρια επειδή μιλάω για την απάνθρωπη μεταχείριση των Παλαιστινίων» δήλωνε πριν από από μερικά χρόνια η Εσθερ Μπεχαράνο, μία από τις τελευταίες επιζήσασες της περίφημης ορχήστρας Εβραίων γυναικών του Αουσβιτς.H Μπεχαράνο, η οποία έχει εκφράσει ανοιχτά την υποστήριξή της στην καμπάνια για τον μποϊκοτάζ του Ισραήλ, κατάφερε να γλιτώσει από τον θάνατο των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπου οδηγήθηκε επειδή ήταν Εβραία και τώρα δίνει τη μάχη για να μη χαρακτηριστεί εχθρός των Εβραίων και των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

Παραδόξως είναι συνήθως οι χώρες που έπαιξαν τον σημαντικότερο ρόλο στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων, οι οποίες σήμερα πρωτοστατούν στις διώξεις όσων τολμούν να ασκήσουν κριτική στο κράτος του Ισραήλ. Στη Γερμανία το κοινοβούλιο αποδέχτηκε σχεδόν αυτούσια τη ρητορική των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας εναντίον του BDS, ενώ όποιος τολμά να καταδικάσει δημόσια την πολιτική του Ισραήλ δέχεται λυσσαλέες αντιδράσεις από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης.

Ενώ όμως μπορεί να σκεφτεί κανείς πολλούς λόγους για τους οποίους το γερμανικό κατεστημένο στηρίζει το Ισραήλ (μεταξύ άλλων και οι πωλήσεις οπλικών συστημάτων αξίας αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ), δεν είναι τόσο προφανές γιατί τα ισραηλινά εγκλήματα γίνονται αποδεκτά και από τμήματα της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών.

Το λεγόμενο κίνημα των self-hating Germans (των Γερμανών που μισούν τους… Γερμανούς), αν και δηλώνει ότι ανήκει στην Αριστερά, αποτελεί μία από τις πιο αντιδραστικές φωνές εναντίον των Παλαιστινίων υποστηρίζοντας ότι το Βερολίνο πρέπει να τάσσεται στο πλευρό του Ισραήλ, ακόμα και αν αυτό πραγματοποιεί εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα το ίδιο: o πραγματικός αντισημιτισμός αφήνεται να θεριεύσει σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία, ενώ οι αρχές και τα μίντια αναλώνονται σε ένα κυνήγι μαγισσών εναντίον αντιρατσιστικών οργανώσεων και κινημάτων.

info-war.gr