Η ρήξη του ΄89 και η σύγχρονη κομμουνιστική ανάταση

Στη ρωγμή του χρόνου

Παναγιώτης Μαυροειδής

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από το 1989 και την ανταρσία της ΚΝΕ στην πολιτική συνεργασία της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ενιαίου ΣΥΝ με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ (κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα).

Τι έσβησε η σκόνη του χρόνου; Τι αλλοίωσε η κατασκευή εκ των υστέρων αληθειών που καθορίζει ο συσχετισμός δύναμης; Ποιες αλήθεια ελπίδες στον κόσμο της κομμουνιστικής αριστεράς, παραμένουν ενεργές και γόνιμες; Όπως πάντα οι απαντήσεις δεν είναι δεδομένες. Σε μεγάλο βαθμό θα κριθούν στην τόλμη των ερωτημάτων.

Η ιστορία, μέσα από δυσανάγνωστα μηνύματα και άπειρες διαστρεβλώσεις, τελικά εκδικείται, καθώς επιμένει αδάμαστη στην αποτύπωση της πορείας όλων. Τίποτα δεν πρόκειται να παιχθεί «ακόμη μια φορά» προς χάρη των πρωταγωνιστών της, αλλά οι «αλήθειές» της, θα ξαναγράφονται διαρκώς.

Σήμερα, μοιάζει να ειρωνεύεται πολλούς, αλλά και να μας προκαλεί:

• Η Ελλάδα έχει πρωθυπουργό τον Κυριάκο, γιο του Κώστα Μητσοτάκη, αρχιτέκτονα εκείνων των δύο κυβερνήσεων ταξικής και πολιτικής συναλλαγής και υποταγής της Αριστεράς.
• Υπουργός Εσωτερικών στη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ – μετά από μια καλή θητεία στο ΠΑΣΟΚ!- τυχαίνει να είναι, ο Τάκης Θεοδωρικάκος, ο αντι-Γράψας εκλεκτός του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ («αριστερών» και «μεταρρυθμιστών»), που τοποθετήθηκε στην ηγεσία της ΚΝΕ για να την φέρει στον ίσιο «κομματικό δρόμο».
• Το πολιτικό διακύβευμα διαπάλης στην Αριστερά εκείνης της περιόδου, δηλαδή η αναζήτηση του δρόμου «κυβέρνησης της αριστεράς», με «ευρύτερες συνεργασίες» και στη βάση ενός «ρεαλιστικού αναπτυξιακού προγράμματος» εντός του καπιταλισμού, βρήκε έκφραση στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, για να σκάσει τελικά στα κεφάλια του κόσμου της αριστεράς, με κίνδυνο ολοκληρωτικού διασυρμού και στρατηγικής ήττας της.
• Τέλος, το ΝΑΡ και γενικά η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά, δυσκολεύονται να βρουν τα βήματά τους για ένα άλμα προς τη σύγχρονη κομμουνιστική απελευθερωτική στρατηγική με μαζικούς όρους.

Άρα λοιπόν;

Επαναστατική στρατηγική «πέρα από τον ορίζοντα» του ολοκληρωτικού καπιταλισμού

Και όμως το συνολικό αποτύπωμα που άφησε εκείνη η ανταρσία της ΚΝΕ και της αριστερής διαφωνίας στο ΚΚΕ, που στη συνέχεια οδήγησε στη συγκρότηση του ΝΑΡ και της νεολαίας για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, δε χωράει σε απλά υστερόγραφα και στατικές αναγνώσεις.

Η ρήξη του 1989 δεν κατάφερε να ανατρέψει, αλλά έπληξε την κατεύθυνση εξέλιξης και ενσωμάτωσης της αριστεράς στην αστική πολιτική. Την αμφισβήτησε ριζικά και γέννησε ερωτήματα που είναι διαχρονικά ενεργά. Σε κάποιο βαθμό καθόρισε πλευρές της συζήτησης και της μετέπειτα εξέλιξης σε όλους τους σχηματισμούς της αριστεράς στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ. Χωρίς εκείνο το επιβλητικό «φυσικά και δε θα πειθαρχήσω» του Γιώργου Γράψα και τη συγκρότηση ενός μικρού μεν αλλά διακριτού πόλου αναζήτησης και κατάκτησης μιας αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής στρατηγικής στα αριστερά του ΚΚΕ, θα ήταν πιο εύκολο, αν όχι βέβαιο, να οδηγηθεί σύμπασα η ελληνική αριστερά σε μια πλήρη μετάλλαξη, ενωμένη σε ένα παναριστερό σχηματισμό τύπου ΑΚΕΛ ή άλλων «ανακυκλωμένων» μετα-κομμουνιστικών κομμάτων ανά την Ευρώπη, χωρίς «να ανοίξει ρουθούνι».

Θρυαλλίδα για το βάθεμα της διαφωνίας και τελικά για την εκδήλωση της ρήξης της ΚΝΕ με την ηγεσία του ΚΚΕ, αποτέλεσε η συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη με συνεργασία ΝΔ και του ενιαίου ΣΥΝ, την οποία με θέρμη μεθόδευσε και υποστήριξε η υπό τον Χ. Φλωράκη ηγεσία του ΚΚΕ. Ωστόσο, η αριστερή διαφωνία εντός ΚΚΕ και ΚΝΕ αναπτυσσόταν καιρό πριν, ασυντόνιστα, με διαφορετικές ταχύτητες και προσανατολισμούς, σε δύο ευρύτερα πεδία.

Το πρώτο αφορούσε την πορεία διαρκούς μετατόπισης της πολιτικής του ΚΚΕ προς τα δεξιά στα βασικά ζητήματα της κοινωνικής κα πολιτικής διαπάλης στην Ελλάδα και ο μετεωρισμός του στην κατεύθυνση της συνεργασίας με τους δύο πόλους του αστικού διπολισμού. Στην αρχή με το ΠΑΣΟΚ, μέσω των σχημάτων του «αθροίσματος των δημοκρατικών δυνάμεων» και της «πραγματικής αλλαγής». Στη συνέχεια επιχείρησε τον απεγκλωβισμό του από τα δίλημμα «αριστερά ή δεξιά», αλλά από τα δεξιά, με πρώτο πειραματισμό τις δημοτικές εκλογές του 1986. Από εκεί και πέρα, στο όνομα του στόχου για «συμπαράταξη των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων», διευρύνονται οι δίαυλοι επικοινωνίας με την ΕΑΡ του Λ. Κύρκου. Το πρόγραμμα του ΚΚΕ σε κρίσιμα ζητήματα όπως αυτό της στάσης απέναντι στην ΕΟΚ γίνεται αγνώριστο με αποδοχή της θέσης της Ελλάδας σε αυτήν. Δεν επρόκειτο απλά για αλλαγές κειμένων, αλλά για μια ολόκληρη πολιτική στροφή που συνοψίστηκε πολιτικά στα νέα σχήματα για «αλλαγή με κατεύθυνση το σοσιαλισμό» και «ανάπτυξη νέου τύπου» στο 12ο Συνέδριο (1987), αλλά και μια σαφώς μεγαλύτερη αποστασιοποίηση από ριζοσπαστικές πρακτικές στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα.

Η στροφή αυτή έβρισκε νομιμοποίηση στις εξελίξεις στην ΕΣΣΔ με την «περεστρόικα» του Γκορμπατσόφ (1985). Ο «νέος τρόπος σκέψης» που είχε κεντρικό σημείο την ανοιχτή συνεργασία με τον καπιταλιστικό κόσμο και η σταδιακή εξύμνηση της ατομικής ιδιοκτησίας και του ανταγωνισμού, παρουσιάστηκαν ως τα στοιχεία που θα εξασφάλιζαν την «ανανέωση» του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Προκαλούσαν προβληματισμό και διαφωνίες, οι οποίες από ένα σημείο και πέρα πήγαιναν και βαθύτερα στην όλη πορεία της ΕΣΣΔ και τα χαρακτηριστικά των κοινωνιών της Ανατολικής Ευρώπης, όχι βέβαια από «σταλινικές» θέσεις (όπως προσπάθησαν πολλοί να χρεώσουν στην ΚΝΕ) αλλά με επιδίωξη «επαναστατικής ανανέωσης». Εξάλλου, αυτό υπογράμμισε και η δριμύτατη καταδίκη της σφαγής στην Τιεν Αν Μεν. Αυτό ήταν το δεύτερο πεδίο των διαφωνιών αλλά της προσπάθειας συγκρότησης νέων απαντήσεων στα ζητήματα της κομμουνιστικής προοπτικής.

Συνοψίζοντας, η ρήξη της ΚΝΕ το 1989 αποτέλεσε αφενός μια αντίσταση στον πολιτικό και ιδεολογικό εκφυλισμό της κομμουνιστικής αριστεράς ενσωματώνοντας σε αυτό τόσο την εσωτερική πολιτική διάσταση όσο και την διεθνή και αφετέρου ένα κάλεσμα για αντεπίθεση, επαναθεμελίωση και ανάταση της κομμουνιστικής αριστεράς και της απελευθερωτικής χειραφετητικής προοπτικής. Αναμφισβήτητα, κυριάρχησε η πρώτη πλευρά.

Τα καθήκοντα αυτά σαφώς υπερέβαιναν τα πολιτικά, θεωρητικά, ιστορικά και ταξικά όρια που είχε (και έχει το ΝΑΡ) και εγγράφονταν στη γενικότερη μεταβολή στα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, την κατάρρευση του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος και τις πολλαπλές επιδράσεις στη διαμόρφωση του «σώματος» και της συνείδησης της εργατικής τάξης και ειδικά των νέων βαρδιών της.

Ωστόσο, το ΝΑΡ τόλμησε να αναμετρηθεί και να προσεγγίσει απαντήσεις τόσο στο επίπεδο της ανάλυσης (ολοκληρωτικός καπιταλισμός, χαρακτήρας χωρών υπαρκτού σοσιαλισμού, πολιτικό υποκείμενο), όσο και στο επίπεδο της επαναστατικής στρατηγικής στο σύγχρονο κόσμο, τοποθετώντας μεταξύ των άλλων σε νέα βάση τις εκτιμήσεις για την πορεία του ίδιου του ελληνικού καπιταλισμού και τη θέση του στην ΕΕ και το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό πλέγμα.

Το ΝΑΡ έπρεπε να τολμήσει και συνέβαλε στην επαναστατική αναζήτηση αφήνοντας στην άκρη νεκρά στερεότυπα, αλλά αρνούμενο να υποκύψει στον αυξανόμενο κίνδυνο του αγνωστικισμού.

Όφειλε να μιλήσει και επιχείρησε να θέσει την ανάγκη της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, χωρίς υπόκλιση στο ρεύμα της αποκομμουνιστικοποίησης και της άρνησης της επαναστατικής ψυχής του μαρξισμού.

Να σταθεί κριτικά στην ιστορία της ανόδου και της ήττας του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, ανατρέχοντας στις καλύτερες στιγμές τους, μακριά από την ηρωοποίηση ή το μηδενισμό.

Η κριτική και αυτοκριτική εξέταση της πορείας του ΝΑΡ, πρέπει να γίνεται με διαλεκτική προσέγγιση των παραπάνω πλευρών. Είναι μια δύσκολη προσπάθεια σε αχαρτογράφητα νερά, αλλά και η μόνη που έχει μια επαναστατική «αξία χρήσης». Διαφορετικά, βαδίζει κανείς στους γνώριμους δρόμους είτε της «ρεαλιστικής» μετάλλαξης της αριστεράς σε κυβερνώσα διαχειριστική δύναμη στο πεδίο της διανομής στο σύγχρονο καπιταλισμό (ζούμε την κατάρρευση αυτού του κύκλου στις μέρες μας), είτε στην καταφυγή σε οργανωτικά και θεωρητικά σχήματα και κόμματα που εν τέλει αναγκαστικά καταφεύγουν στο παρελθόν όπως αυτό «υπήρξε», είτε σε ποικίλους θεωρητικούς ή πολιτικούς αναχωρητισμούς που εύκολα θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν με την επίγνωση της δυσκολίας των νέων βημάτων προς τα μπρος.

Σήμερα ωστόσο, ο τόνος σε αυτή τη διαλεκτική προσέγγιση «αντίσταση-κομμουνιστική επαναθεμελίωση και συγκρότηση μιας σύγχρονης κομμουνιστικής επαναστατικής στρατηγικής» που θα τολμήσει να δει εκ νέου «πέρα από τον ορίζοντα» του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, πρέπει να πέσει στο δεύτερο σκέλος. Με αυτό θα μετρηθούμε και εδώ στοχεύει να συμβάλει η πρωτοβουλία για οργάνωση δυνάμεων στη βάση αναζήτησης κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος της σύγχρονης εποχής.

Απειθαρχία και τόλμη  για ανατρεπτικές απαντήσεις

Η τόλμη σήμερα δε μετριέται μόνο και κυρίως με το «όχι» σε μια πορεία εκφυλισμού και υποταγής στην αστική πολιτική, αλλά με το «ναι» σε μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική. Δεν εξαντλείται στην κριτική αποτίμηση και τελικά εκφυλισμό των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά ανα-μετριέται με ένα νέο σχέδιο διεθνιστικής κομμουνιστικής απελευθέρωσης με βάση τις δυνατότητες της εποχής.

Δεν κρίνεται κυρίως στην απόρριψη της λογικής του «κόμματος-φρουρίου» ή του «εκλογικού μετώπου-χυλού», της αποστεωμένης συζήτησης ή των ατέρμονων ομαδοποιήσεων, όσο στη σκιαγράφηση των αρχών συγκρότησης και λειτουργίας με βάση την εργατική δημοκρατία, ενιαίας δράσης και συνειδητής συντροφικής πειθαρχίας, σε ένα σύγχρονο κόμμα για την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Δεν φτάνει η αυτονόητη και αναγκαία καταδίκη του εγχειριδιακού κρατικοποιημένου ή κομματικά φυλακισμένου μαρξισμού. Κυρίως απαιτείται η στροφή σε μια μεθοδική θεωρητική, ερευνητική δουλειά που να αναπτύσσει επαναστατικά τον μαρξισμό, αντιμετωπίζοντας κριτικά και διαλεκτικά σύγχρονα ρεύματα σκέψης και αντικαπιταλιστικής κριτικής που αναδύονται διαρκώς.

Δεν αρκεί η αντιπαράθεση με τα μέτωπα συναλλαγής με τις αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις, ούτε η αυτονόητη επισήμανση της στρατηγικής ζημιάς που προκαλούν, αλλά απαιτείται κυρίως η συμβολή σε ένα συνεκτικό αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο.

Δεν αποτελεί ιδιαίτερη τόλμη να επιτεθεί κανείς στον εκφυλισμό του υποταγμένου συνδικαλισμού (αν και δυστυχώς, συχνά, είναι τόσο απαραίτητο!), όσο το να επιχειρήσει κανείς να δοκιμάσει βήματα στην κατεύθυνση νέων μορφών οργάνωσης, ενωτικής δράσης των τμημάτων της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Τελικά στη συγκρότηση ενός νέου εργατικού κινήματος, στη βάση της ταξικής αυτοτέλειας και πολιτικής ανεξαρτησίας.

Δεν αρκεί, όσο και αν είναι αναγκαία, η αντιπαράθεση με την «εθνικοποίηση» της αριστερής και κομμουνιστικής πολιτικής, την ολοφάνερη εγκατάλειψη του εργατικού διεθνισμού ή την προσχώρηση στον κοσμοπολίτικο αντιδραστικό «διεθνισμό» του κεφαλαίου. Χρειάζεται να αναζητηθούν δρόμοι μέσα από πολλά πεδία (πολεμική απειλή, προσφυγικά και μεταναστευτικά κύματα, οικολογική καταστροφή, ενεργειακοί πόλεμοι και εξορύξεις κλπ), για να οικοδομούνται όροι επικοινωνίας, διεθνιστικής αλληλέγγυας δράσης.

Το ΝΑΡ και η νΚΑ, όχι χωρίς ταλαντεύσεις και πισωγυρίσματα, έχουν επιλέξει να κινηθούν σε αυτό το δρόμο, με επίγνωση των δυσκολιών. «Συνταγή επιτυχίας» δεν υπάρχει. Η ανατροπή δε γίνεται ποτέ εκ του ασφαλούς και με «σιγουράτζες». Συγκροτείται μόνο μέσω της συνειδητής συλλογικής δράσης των επαναστατών σε κάθε εποχή και στην ικανότητά τους να επικοινωνούν με τα «υπόγεια ρεύματα» και αναπνοές του κόσμου της εργασίας, μακριά από την υπόκλιση στους κατά καιρούς λεγόμενους «εύκολους» και «γρήγορους» δρόμους, που οδηγούν πάντα στην αναπαραγωγή του συστήματος.

ΠΡΙΝ 22/9/19

Η «ΕΥΡΩΠΗ – ΦΡΟΥΡΙΟ» ΟΧΥΡΩΝΕΤΑΙ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

19 Σεπτεμβρίου 2019

Η «ΕΥΡΩΠΗ – ΦΡΟΥΡΙΟ» ΟΧΥΡΩΝΕΤΑΙ

Το φετινό καλοκαίρι θυμίζει πολύ εκείνο του 2015, οπότε τα νησιά του Αιγαίου (κυρίως, Λέσβος, Χίος, Κως, Λέρος, Σάμος) δέχθηκαν ένα τεράστιο κύμα προσφύγων, που ξεπερνούσε κατά πολύ τις υπάρχουσες δυνατότητές τους σε υποδοχή και φιλοξενία.

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (www.data.unhcr.org/mediterranean), αλλά και τις επίσημες αρχές (Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και Αστυνομικές Διευθύνσεις Β. & Ν. Αιγαίου: http://asylo.gov.gr/wp-content/uploads/2019/08/Greek_Asylum_Service_data_July_2019_gr.pdf), αν και οι προσφυγικές ροές στην Ανατολική Μεσόγειο για το εξάμηνο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2019 ήταν εμφανώς μειωμένες σε σχέση με τα αντίστοιχα διαστήματα των περασμένων ετών (2016-2018), εντούτοις, τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και στις αρχές Σεπτεμβρίου παρουσιάστηκε μια εκτίναξη των  αφίξεων, κυρίως από τα παράλια της Τουρκίας στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (βλ. επίσης και καταγραφές των ΜΜΕ, όπως ενδεικτικά: https://www.documentonews.gr/article/ayxhmenes-paramenoyn-oi-prosfygikes -roes-sto-boreio-aigaio,https://www.tovima.gr/2019/09/06/society/xoris-telos-oi-prosfygikes -roes-sto-v-aigaio-341-prosfyges-se-2-meres/, https://www.thetoc.gr/ koinwnia/ article/boreio-aigaio-eftasan-424-neoi-prosfuges-mesa-se-12-wres, ).

Την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν απειλεί για μια ακόμα φορά ευθέως Ευρώπη και Ελλάδα με το άνοιγμα της «κάνουλας» των προσφύγων, η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) σκληραίνει τη στάση της στο «προσφυγικό» ζήτημα, κάνοντας ολοένα και συχνότερα λόγο για «παράνομη μετανάστευση» και «προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων» (βλ. και δήλωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου του 2018).

Ταυτόχρονα, η δραστική περικοπή στη χρηματοδότηση επισιτιστικών και υγειονομικών προγραμμάτων από διεθνείς οργανισμούς (π.χ. την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες) έχει χειροτερεύσει την ήδη κρίσιμη κατάσταση των προσφύγων σε όλη τη Μ. Ανατολή, και σίγουρα θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερα προσφυγικά ρεύματα προς την Ευρώπη (βλ. http://www.unhcr.gr/nea/article/cee62eadb22d1a47dda45b5a49f9bda7 /ypatiarmosteia-oie.html).

Τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (Κ.Υ.Τ., ή αλλιώς «hotspots») στα νησιά είναι υπερπλήρη, ορισμένα υπερβαίνοντας κατά πολύ τις δυνατότητες φιλοξενίας (χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Μόριας στη Λέσβο, με χωρητικότητα κάτω των 3 χιλιάδων ατόμων, η οποία φιλοξενεί γύρω στα 10 χιλιάδες άτομα, ή του ΚΥΤ της Σάμου, το οποίο έχει χωρητικότητα 650 ατόμων και φιλοξενεί άνω των 4.800 άτομα [βλ: https://infocrisis.gov.gr/5965/yp-prostasias-tou-politi-apotyposi-tis-ethnikis-ikonas-katastasis-gia-to-prosfygiko-metanasteftiko-zitima-tin-10-9-2019/]). Η κατάσταση αυτή κυοφορεί τον άμεσο κίνδυνο της παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών τρίτων χωρών, όπως η προστασία από την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση και η εξασφάλιση ενός ελάχιστου επίπεδου αξιοπρεπούς διαβίωσης (βλ. και πρόσφατη ΕΚΘΕΣΗ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Ε.Ε.Δ.Α. ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, σελ. 10). Στην ενδοχώρα, οι δομές φιλοξενίας, οι οποίες στήθηκαν για να αντιμετωπίσουν μια επείγουσα κατάσταση το 2016, είναι υποστελεχωμένες και λειτουργούν χωρίς συγκεκριμένο πλαίσιο ανά δομή καθώς δεν έχουν εκδοθεί ακόμα Κανονισμοί Λειτουργίας για όλες (στο ίδιο σελ. 11∙ επίσης στο https://adedy.gr/domes-prosfygwn-31082018/ ).

Είναι, επίσης, γνωστό εδώ και καιρό ότι οι συνθήκες στις οποίες κρατούνται τα ασυνόδευτα ανήλικα σε όλη την επικράτεια, και ειδικότερα στα νησιά του Ανατ. Αιγαίου είναι απαράδεκτες. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.), 1.766 ασυνόδευτοι ανήλικοι φιλοξενούνται σε δομές μακροχρόνιας ή προσωρινής φιλοξενίας, ενώ 2.444 παιδιά παραμένουν εκτός δομών φιλοξενίας, εκ των οποίων 233 βρίσκονται σε «προστατευτική φύλαξη» και 1.115 σε άτυπες/επισφαλείς συνθήκες στέγασης (σε διαμερίσματα με άλλους, σε καταλήψεις, σε αστεγία) (βλ.: http://www.ekka.org.gr/index.php/2018-05-08-09-50-30). Όσα είναι σε ΚΥΤ (γύρω στα 1.500 άτομα σύμφωνα με το Υπ. Προστασίας του Πολίτη: http://asylo.gov.gr/wp-content/uploads/2019/08/Greek_Asylum_Service_data_July_2019_gr.pdf), αν και θα ανέμενε κανείς να προστατεύονται επαρκώς, αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα. Πολλά από αυτά είναι φυλακισμένα για πολλές μέρες και δεν μπορούν να πάνε πουθενά, σιτίζονται ανεπαρκώς και δεν έχουν νομική και ψυχολογική υποστήριξη στον χώρο τους παρά μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις. Δεν έχουν καμία πρόσβαση στην εκπαίδευση και πολλά από αυτά είναι άρρωστα, αλλά δεν τολμούν να το πουν. Και όταν τολμούν να βγάλουν εκπροσώπους για να κοινοποιήσουν τα αιτήματά τους δύσκολα μπορούν να προσπεράσουν τον φράχτη της σιωπής. Η πρόσφατη δολοφονία ανήλικου μέσα σε «ασφαλή ζώνη» του ΚΥΤ Μόριας είναι απλώς μια ακραία συνέπεια του πόσο αξιοβίωτη γίνεται  η ζωή μέσα σε τέτοιες δομές. Παρόλο που υπήρξε νομοθετική πρωτοβουλία (βλ. Ν. 4554/2018) για τη δημιουργία της Ειδικής «Επιτροπείας Ασυνόδευτων Ανηλίκων», η οποία ήρθε να καλύψει μια επιτακτική κοινωνική ανάγκη και ένα ουσιώδες νομοθετικό κενό, μέχρι σήμερα έχει μείνει ανενεργή (βλ. και ΕΚΘΕΣΗ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Ε.Ε.Δ.Α. ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, Ενότητα 5). Παράλληλα, καθυστερήσεις εντοπίζονται και στις διαδικασίες οικογενειακές επανένωσης κατ’ εφαρμογή του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙΙ λόγω έλλειψης μετάφρασης των νομιμοποιητικών εγγράφων των αλλοδαπών, κάτι που επηρεάζει άμεσα κυρίως την τύχη των ευάλωτων ανηλίκων.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. εγκλωβισμένη στην ακροδεξιά και ρατσιστική ρητορική πάνω στην οποία στήριξε την επανεκλογή της, βασιζόμενη στα ξενοφοβικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας σε βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση, επιμένει στο δόγμα «Νόμος και Τάξη», προχωρώντας εσπευσμένα σε βήματα αφαίρεσης από την ελληνική έννομη τάξη της προστασίας ουσιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όχι μόνο δεν έχει σχέδιο αποφόρτισης των ΚΥΤ που βρίσκονται στα νησιά του Αιγαίου και δεν έχει δεσμευτεί για δημιουργία και επαρκή στελέχωση της δομών υποδοχής φιλοξενίας, αλλά προχώρησε επίσης σε μέτρα αποδόμησης των στοιχείων ενός σύγχρονου κράτους δικαίου, ερχόμενη σε αντίθεση με τις διεθνείς συμβάσεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου και, φυσικά, με το ίδιο το Κοινοτικό Δίκαιο.

Με το Π.Δ. 81/2019, η Γραμματεία Πρώτης Υποδοχής, η αυτοτελής Υπηρεσία Ασύλου και η ανεξάρτητη Αρχή Προσφυγών που εποπτεύονταν από το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής υπάγονται πλέον στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, μετά τη συγχώνευση των δυο Υπουργείων (Προστασίας του Πολίτη και Μεταναστευτικής Πολιτικής) και τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων μεταναστευτικής πολιτικής και ασύλου στο πρώτο. Η κίνηση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις από πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ζητούν διαχωρισμό των δυο αρμοδιοτήτων, υπό το φως παλαιότερων υποθέσεων που οδήγησαν σε διεθνείς καταδίκες κατά της Ελλάδας, κατά το διάστημα που η διαδικασία ασύλου είχε ανατεθεί στην αρμοδιότητα της Ελληνικής Αστυνομίας (βλ. και πρόσφατη ΕΚΘΕΣΗ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Ε.Ε.Δ.Α. ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, σελ. 17∙ βλ. επίσης http://www.nchr.gr/images/pdf/apofaseis/prosfuges_metanastes/PD_ASYLO_09.pdf). Σαν να μην έφθανε αυτό, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, σε ομιλία του στη Δ.Ε.Θ., έκανε λόγο για κατάργηση του δευτέρου βαθμού προσφυγής για τους αιτούντες άσυλο προς τις δευτεροβάθμιες επιτροπές της  Ανεξάρτητης Αρχής Προσφυγών που θεσπίστηκε με το Ν. 3907/2011 (https://www.tanea.gr/2019/09/08/politics/antipoliteysi/vitsas-ideolipsia-i-katargisi-tou-deyterou-vathmou-prosfygis-gia-tous-aitountes-asylo/, http://www.Europarl. europa.eu/doceo/document/P-9-2019-002632_EL.html). Η δήλωση αυτή προκάλεσε την έντονη αντίδραση ακόμα και της Ένωσης των διοικητικών δικαστών της χώρας, οι οποίοι κάνουν λόγο για «κατάργηση των δικαιωμάτων των προσφύγων», ενώ επισημαίνουν  ότι η «τυχόν σχεδιαζόμενη μεταφορά των υποθέσεων αυτών απευθείας στα Διοικητικά Δικαστήρια θα επιδεινώσει την κατάσταση, καθόσον αυτά, με τη σημερινή τους στελέχωση σε δικαστές και υπαλλήλους, θα επιβαρυνθούν υπέρμετρα με δυσμενείς επιπτώσεις στην ταχύτητα και αποτελεσματικότητα της συνολικής λειτουργίας τους» (https://www.capital.gr/epikairotita/ 3380270/asulo-prosfugon-enstaseis-ton-dioikitikon-dikaston-gia-tin-katargisi-tou-b-bathmou).

Το Αντιρατσιστικό Παρατηρητήριο Πανεπιστημίου Αιγαίου (ΑΠΠΑ) στις κατά καιρούς παρεμβάσεις του έχει δημοσιοποιήσει τις βασικές του αρχές, οι οποίες συνοψίζονται στο παρακάτω δίπολο: (α) όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται βοήθειας στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης με αξιοπρέπεια (β) όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται σεβασμού και ίσης αντιμετώπισης ανεξάρτητα από τα πολιτισμικά, θρησκευτικά, εθνοτικά, κοινωνικά ή άλλα χαρακτηριστικά τους. Έχουμε τονίσει επανειλημμένα ότι μόνη διέξοδος για τους ανθρώπους που διαβαίνουν τα σύνορα και μόνη επιτρεπτή πολιτική για την Ευρώπη είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Αυτοί οι άνθρωποι που μεταναστεύουν μαζικά χρειάζεται να ελευθερωθούν, να διευκολυνθούν στις προσπάθειες ενσωμάτωσης στην χώρα μας –εφόσον επιθυμούν να παραμείνουν— ή συνέχισης του ταξιδιού τους, προκειμένου να ενωθούν με τις οικογένειές τους και να βρουν μια νέα προοπτική ζωής σε άλλες χώρες της Ε.Ε..

Αντί των παραπάνω, οι κεντρικά σχεδιαζόμενες ευρωπαϊκές πολιτικές μετανάστευσης –στις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν αρθρώσει, ως σήμερα, μια συνεκτική και βιώσιμη στρατηγική πρόταση— οδηγούν: (α) σε μια σαφή διάκριση ανάμεσα στους «επιλέξιμους πρόσφυγες» και τους «απελάσιμους οικονομικούς μετανάστες»∙ (β) στην ενδυνάμωση της Frontex και των δυνάμεων αποτροπής της θαλάσσιας μετακίνησης και στρατιωτικοποίηση των θαλάσσιων συνόρων τόσο στο Αιγαίο όσο και ευρύτερα στη Μεσόγειο∙ (γ) στη δημιουργία hotspots στα νησιά του Αιγαίου και αλλού για έναν διοικητικά αποτελεσματικό διαχωρισμό μεταξύ «προσφύγων» και «μεταναστών», με τους δεύτερους να απελαύνονται με ταχείες διαδικασίες∙ και (δ) στην ανάθεση ρόλου χωροφύλακα στην Τουρκία για την ενίσχυση των πολιτικών αποτροπής και αποθάρρυνσης της διέλευσης των θαλάσσιων οδών του Αιγαίου.

Προφανώς, η Ε.Ε., απέναντι στην τεράστια ανθρωπιστική κρίση των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, επιλέγει να ενσωματώσει τις απαντήσεις της στη σκληρή λογική των προηγούμενων ετών, τη λογική ενός ερμητικά κλειστού «φρουρίου» που επιτρέπει στοχευμένα τη διέλευση στην ευρωπαϊκή ήπειρο πολύ μικρού αριθμού διωκόμενων από εμπόλεμες  χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του Υπ. Προστασίας του Πολίτη, τα εξερχόμενα αιτήματα αναδοχής που υποβλήθηκαν –και φυσικά ικανοποιήθηκαν— από το Ελληνικό Κράτος προς άλλες χώρες της Ε.Ε., σύμφωνα με τον Κανονισμό «Δουβλίνο ΙΙΙ», ήταν σαφώς λιγότερα το 2019, σε σχέση με άλλες χρονιές (http://asylo.gov.gr/wp-content/uploads/2019/08/Dublin-stats_July19GR.pdf), κάτι για το οποίο –αν και έχει το μερίδιο ευθύνης της—δεν μπορεί να φταίει μόνο η ελληνική πλευρά...

Ενώ είναι σαφές ότι μόνο με μια ενιαία ευρωπαϊκή ανταπόκριση έκτακτης ανάγκης θα μπορούσε  να αντιμετωπιστεί η παρούσα προσφυγική κρίση, τα ερωπαϊκά κράτη –και δυστυχώς και το ελληνικό— συνεχίζουν να υιοθετούν μια αποσπασματική προσέγγιση, μια απροθυμία αλλά και μια διάθεση περιχαράκωσης, η οποία υπονομεύει τις προσπάθειες ανοικοδόμησης της υπευθυνότητας, της αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης. Μια στάση που προκαλεί χάος και απελπισία σε χιλιάδες γυναίκες, άνδρες και παιδιά-πρόσφυγες, και θάνατο σε πολλούς/ες από αυτούς/ές!

Πιστεύουμε ότι χρειάζεται να ληφθούν επειγόντως μέτρα για τη σταθεροποίηση της κατάστασης στη γειτονιά της Ευρώπης. Η ΕΕ, δηλαδή, οφείλει τόσο να εξασφαλίσει επιπρόσθετη χρηματοδότηση για ανθρωπιστική βοήθεια μέσω διαρθρωτικής στήριξης στις χώρες που φιλοξενούν μεγάλους προσφυγικούς πληθυσμούς όσο και να αποτρέψει την πώληση όπλων και την ενθάρρυνση εμφυλίων και περιφερειακών συγκρούσεων ή ακόμα και πολεμικής στήριξης εμπόλεμων ομάδων από τις στρατιωτικές δυνάμεις συγκεκριμένων ευρωπαϊκών κρατών (βλ. Λιβύη και Συρία).

Ταυτόχρονα, είναι ανάγκη να διευκολυνθεί μια ταχεία αύξηση των νόμιμων ευκαιριών ώστε να έχουν οι πρόσφυγες πρόσβαση στην Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης και της εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους, της οικογενειακής επανένωσης και των θεωρήσεων εισόδου για λόγους σπουδών ή ανθρωπιστικούς λόγους.

Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως η παρούσα στη Μ. Ανατολή, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω μιας ολιστικής και ολοκληρωμένης προσέγγισης, όπου όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. θα συνεργαστούν με εποικοδομητικό τρόπο, χωρίς σωβινισμούς, εθνικιστικές περιχαρακώσεις και επικίνδυνες ρατσιστικές ρητορικές περί «ισλαμικού κινδύνου» και άλλων ανυπόστατων μύθων. Η ανάδειξη της συνεργασίας σε επίπεδο κρατών μελών μπορεί επίσης να επηρεάσει θετικά τους πολίτες των χωρών ως προς την ενίσχυση της αλληλεγγύης τους απέναντι σε προσφυγικούς πληθυσμούς, και παράλληλα να αποτρέψει φαινόμενα ξενοφοβικά και ρατσιστικά.

Επίσης, σε πρακτικό επίπεδο, χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις από την ελληνική κυβέρνηση (παρεμβάσεις που έχουν προτείνει και μια πληθώρα άλλων φορέων και εκπροσώπων της Κοινωνίας Πολιτών):

1. Η κυβέρνηση θα πρέπει να μεριμνήσει για την κατάργηση της διοικητικής κράτησης και της απέλασης των ασυνόδευτων ανηλίκων, την άμεση μεταφορά  των ασυνόδευτων ανηλίκων σε ανοιχτές δομές φιλοξενίας, τη δημιουργία εκπαιδευτικών δομών με διερμηνείς που θα λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες τους, το διορισμό για κάθε ανήλικο Επιτρόπου το ταχύτερο δυνατόν (άλλως από την ταυτοποίηση όπως προβλέπει ο νόμος) και φυσικά την παροχή σε κάθε ασυνόδευτο ανήλικο ψυχολογικής, ιατρικής και νομικής υποστήριξης από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό, δωρεάν από την Πολιτεία και με τη συνδρομή πιστοποιημένου διερμηνέα, ανεξαρτήτως του καθεστώτος διαμονής του παιδιού.
2. Η κυβέρνηση θα πρέπει να διασφαλίσει το δικαίωμα πρόσβασης στο άσυλο για όλους όσους το επιθυμούν, χωρίς υπέρμετρη καθυστέρηση και εμπόδια, και να φροντίσει για την ταχεία και απρόσκοπτη διεκπεραίωση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, με γνώμονα τη διασφάλιση της ποιότητας των διοικητικών αποφάσεων, ώστε η διαδικασία να πληροί τους όρους της αποτελεσματικότητας.
3. Η κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλίσει τη διασφάλιση της διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας της Υπηρεσίας Ασύλου και της Αρχής Προσφυγών, και τη θεσμική θωράκιση του β’ βαθμού και της ανεξαρτησίας των Επιτροπών Προσφυγών, οι οποίες ασκούν δικαιοδοτικές αρμοδιότητες και αποτελούν τον β’ βαθμό επανεξέτασης, νόμω και ουσία, των αιτήσεων διεθνούς προστασίας.
4. Παράλληλα, η χωροθέτηση των οικισμών και γενικότερα των κατοικιών των προσφύγων – μεταναστών που θα μείνουν τελικά στην Ελλάδα δεν θα πρέπει να γίνει με ευκαιριακά κριτήρια που μπορεί να οδηγήσουν είτε στην γκετοποίηση είτε στην βίαιη ενσωμάτωσή τους στην τοπική κοινωνία αλλά μέσα από διαδικασίες συμμετοχικού – συνεργατικού χωροταξικού και πολεοδομικού 
5.  σχεδιασμού που θα λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες και τη γνώμη των ίδιων των προσφύγων – μεταναστών και των κατοίκων των περιοχών όπου θα εγκατασταθούν. 
6. Η ελληνική και η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη πρέπει να χαρακτηρίσουν την Τουρκία ως χώρα μη ασφαλή, με την ίδια λογική που, πριν λίγα χρόνια, Γερμανικά δικαστήρια χαρακτήρισαν την Ελλάδα χώρα «μη ασφαλή για τους πρόσφυγες».

Αντιρατσιστικό Παρατηρητήριο Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ο Ηγέτης(Μάρξ) Επεισόδιο 1: "Ένας διαφορέτικος νέος"

Το πρώτο επεισόδιο της animation σειράς "The Leader" για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Κάρλ Μάρξ, με την υποστήριξη του Προγράμματος για τη Μελέτη και την Ανάπτυξη της Μαρξιστικής Θεωρίας και της Κινέζικης Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών.

Υποτιτλισμός στα ελληνικά: Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης(GuernicaEu)

Περίληψη επεισοδίου:

Το επεισόδιο ξεκινάει με την αποφοίτηση του νεαρού Μάρξ από γυμνάσιο των Ιησουιτών στο Τρίερ της Γερμανίας, όπου γεννήθηκε. Εκεί έρχεται σε επαφή με την φιλοσοφία του Κάντ. Παράλληλα παρακολουθούμε την γνωριμία του με την σύντροφο της ζωής του Τζέννη, με την οποία αρραβωνιάζεται κρυφά καθώς εκείνη προέρχεται από ευυπόληπτη οικογένεια.Σπουδάζει νομικά όπως ο πατέρας του για λόγους επαγγελματικής αποκατάστασης στο Πανεπιστήμιο της Βόννης, όπου γίνεται μέλος της Λέσχης της ταβέρνας των συμπατριωτών του κι ένας από τους προέδρους της.Οι συναναστροφές του στο πανεπιστήμιο της πόλης τον αποσπούν από τις σπουδές του και για αυτό ο πατέρας του τον μεταφέρει στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Εκεί ο νεαρός Μάρξ έρχεται σε επαφή με τις ιδέες του Χέγκελ και την πτέρυγα των αριστερών Χεγκελιανών, με αρχηγό τον Μπρούνο Μπάουερ.

Φιλοσοφία:

Ο Χιούμ θεωρούσε ανέφικτη τη διέξοδο της γνώσης από τα πλαίσια των γεγονότων της υποκειμενικής εμπειρίας, άρα και τη δυνατότητα του ανθρώπου να κρίνει για τη σχέση εμπειρίας και πραγματικότητας. Ο Καντ, αν και παραδεχόταν την αντικειμενική ύπαρξη των πραγμάτων, με τη διχοτομία "πράγματος καθ' εαυτό" και "φαινομένου" που εισήγαγε θεωρούσε την ουσία των πραγμάτων απροσπέλαστη για τη γνώση(...)ο Χέγκελ βασίζεται στη διαπίστωση των προκατόχων του αναφορικά με το ανέφικτο της εξαγωγής των λογικών κατηγοριών από την ατομική εμπειρία. Ο Χέγκελ επιχειρεί την υπέρβαση της καντιανής απόσπασης της μορφής από το περιεχόμενο της νόησης*, των κενών λογικών κατηγοριών από τα δεδομένα της εμπειρίας* και των τελευταίων από το "πράγμα καθ' εαυτό", παραμένοντας στο πεδίο της εκ των πραγμάτων απόσπασης της νόησης από το είναι, από την ύλη. (Πηγή: http://www.ilhs.tuc.gr/gr/limata.htm…)

YOUTUBE.COM

Ο Ηγέτης(Μάρξ)/Επεισόδιο 1: "Ένας διαφορέτικος νέος"

Το πρώτο επεισόδιο της animation σειράς "The Leader" για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Κάρλ Μάρξ, με την υποστήριξη του Προγράμματος για τη Μελέτη και την...

Συνδικάτα στα χέρια των εργατών

Συνδικάτα στα χέρια των εργατών, απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης - εργοδοσίας - εργατοπατέρων

Του Νίκου ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΥ

Eurokinissi

Κυβέρνηση και συνδικαλιστική μαφία τα συμφώνησαν, όμως λογάριασαν χωρίς τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα...

Εκατοντάδες Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα και πρωτοβάθμια σωματεία προετοιμάζουν δραστήρια εδώ και μέρες την πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 24 Σεπτέμβρη. Απέναντι στο νομοσχέδιο - οδοστρωτήρα της κυβέρνησης της ΝΔ, που επιδιώκει να τσακίσει εργασιακά δικαιώματα και να βάλει τα συνδικάτα στο γύψο, οργανώνεται μια πλατιά δουλειά για την επιτυχία της απεργίας μέσα στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους, με πρωτοπόρους τα συνδικάτα και τους συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, αλλά και άλλους δραστήριους συνδικαλιστές που αναγνωρίζουν τη βόμβα που βάζει η κυβέρνηση στα θεμέλια των εργασιακών δικαιωμάτων και στο δικαίωμα των εργαζομένων να οργανώνονται στα συνδικάτα και να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.

Απέναντι σε αυτήν την πρωτοβουλία των συνδικάτων που διευρύνεται μέρα με τη μέρα, καθώς δεκάδες συνδικάτα με αποφάσεις Διοικητικών Συμβουλίων και Γενικών Συνελεύσεων προστίθενται στο απεργιακό μέτωπο, έχει διαμορφωθεί ένα μαύρο μέτωπο κυβέρνησης, επιχειρηματικών ομίλων και εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού με στόχο να ανατραπεί το απεργιακό κλίμα και να ακυρωθεί η απεργία των συνδικάτων στις 24 Σεπτέμβρη.

Αυτή η αποστολή ανατέθηκε στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, στους γνωστούς επικεφαλής της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και της ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ), Παναγόπουλο, Κιουτσούκη και Βασιλόπουλο, αντίστοιχα, που εύστοχα οι εργαζόμενοι αποκαλούν συνδικαλιστική μαφία. Υπήρξε συμφωνία από αυτούς τους συνδικαλιστές να στηρίξουν την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης με αντάλλαγμα να γίνει το συνέδριο της ΓΣΕΕ με τα ΜΑΤ.

Ομως, λογάριασαν χωρίς τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα...

Το ξεδιάντροπο σχέδιο υπονόμευσης της απεργίας έπεσε στο κενό

Στην αρχή, τα στελέχη της συνδικαλιστικής μαφίας εμφάνισαν ως «θετική» την ωμή παρέμβαση του κράτους στη λειτουργία των συνδικάτων. Να πώς τιτλοφορείται ανακοίνωση της ΔΑΚΕ στις 23 Ιούλη: «Θετικό πρόσημο στην ενίσχυση της διαφάνειας και στην αναβάθμιση της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης το ηλεκτρονικό μητρώο και η ηλεκτρονική ψηφοφορία». Ενώ επανειλημμένα ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και επικεφαλής της ΠΑΣΚΕ έχει δηλώσει ότι είναι υπέρ του ηλεκτρονικού μητρώου και της ηλεκτρονικής ταυτότητας.

Επίσης, προσπάθησαν να αποκρύψουν το βαθύ αντιλαϊκό χαρακτήρα του επερχόμενου νομοσχεδίου, με τις δηλώσεις Παναγόπουλου στις 2 Σεπτέμβρη, μετά τη συνάντηση με τον πρωθυπουργό και τους μεγαλοεργοδότες στη ΔΕΘ, ότι «θα κρίνουμε τη νέα κυβέρνηση από τα έργα της».

Ενώ όταν δόθηκε το πολυνομοσχέδιο στη δημοσιότητα, η ΓΣΕΕ αντί να ασχοληθεί με το αντεργατικό περιεχόμενό του, ξέρασε στην κυριολεξία χυδαίο αντικομμουνισμό, προσπαθώντας να στοχοποιήσει το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ και όχι το αντιλαϊκό σχέδιο νόμου της κυβέρνησης.

Αφού δεν κατάφερε η ηγεσία της ΓΣΕΕ να πετύχει το σκοπό της για να αποκρύψει το περιεχόμενο του νομοσχεδίου, επιδίωξε σε συνεδριάσεις Εργατικών Κέντρων και Ομοσπονδιών να μπλοκάρει την απόφαση για απεργία. Δεν τα κατάφερε και με αποφάσεις πλήθους συνδικαλιστικών οργανώσεων άρχισε να οργανώνεται η απεργία στις 24 Σεπτέμβρη.

Από κει και πέρα ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι με ημερομηνίες που πρότειναν τα στελέχη του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού σε συνδικάτα, στην αρχή για 25 Σεπτέμβρη και μετά για 2 Οκτώβρη, συνοδευόμενο πάντα με έναν οχετό απέναντι στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ και αφήνοντας στο απυρόβλητο την κυβέρνηση και το νομοσχέδιο. Μάλιστα, σε ορισμένα συνδικάτα, όπως στην Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλλήλων (ΟΤΟΕ) και στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), το γαϊτανάκι του αντικομμουνισμού το έσυραν πρώτα και με μένος στελέχη της ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ).

Και πάλι όμως δεν περνάει η προσπάθεια που κάνουν η συνδικαλιστική μαφία και μερίδα των ΜΜΕ να περάσουν στους εργαζόμενους ότι υπάρχει τσακωμός για την ημερομηνία της απεργίας μεταξύ ΠΑΜΕ και ΓΣΕΕ, ότι για το χάλι της ηγεσίας της ΓΣΕΕ φταίει το ΠΑΜΕ που «δεν επιτρέπει να γίνει το συνέδριό της».

Η προσπάθειά τους έπεσε στο κενό. Το απεργιακό μέτωπο δυναμώνει συνεχώς.

Αυτό φάνηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των αποφάσεων που είναι ομόφωνες, ακόμα και σε Διοικητικά Συμβούλια συνδικάτων που οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ είτε δεν έχουν εκλεγεί είτε είναι μικρή μειοψηφία.

Εκφράζεται από τη δυσαρέσκεια και την αγανάκτηση δεκάδων συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο κάλεσμα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να προσχωρήσουν στην ανοιχτή ακύρωση της απεργίας, όπως και απέναντι στον ανοιχτό αντικομμουνισμό και στην αντιΠΑΜΕ επίθεση των εργατοπατέρων.

Εκφράζεται στην πραγματική αγωνία πολλών συνδικάτων και συνδικαλιστών, παρά το κλίμα εφησυχασμού που προσπαθούν να καλλιεργήσουν οι ηγεσίες της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, για τις εξελίξεις όσον αφορά τα Εργασιακά, το Ασφαλιστικό, τον ΟΜΕΔ, τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα, αναγνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση της ΝΔ θα αποτελειώσει ό,τι δεν πρόλαβε να γκρεμίσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Διαχρονικοί υποστηρικτές της αντεργατικής επίθεσης για τα κέρδη του κεφαλαίου

Η τακτική αυτή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, όπως και της ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ, όπου τα στελέχη της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ δεν μπόρεσαν να μπλοκάρουν τον απεργιακό αγώνα, δεν είναι καινούργια. Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στρώθηκε εξαρχής στο τραπέζι του «κοινωνικού διαλόγου» για το πόσα θα χάσουν οι εργαζόμενοι. Καλλιεργούν εδώ και δεκαετίες τη λογική της υποταγής των συμφερόντων των εργαζομένων στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων, στο δρόμο των θυσιών για τους εργάτες ώστε να αυγαταίνουν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Κατά συνέπεια ήταν αρωγοί των κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης οδήγησαν στον περιορισμό σημαντικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, στην Ασφάλιση.

Δεν έκαναν τίποτα όταν ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε το νόμο Βρούτση - Αχτσιόγλου για τον κατώτατο μισθό. Κάλεσαν σε ανοιχτή απεργοσπασία το Γενάρη του 2018 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ξεθεμελίωνε το απεργιακό δικαίωμα στο επίπεδο της επιχείρησης. Είχαν το θράσος να καλέσουν σε «απεργία» πέρσι το Μάη με την οποία επιχειρούσαν να βάλουν τους εργαζόμενους να παλέψουν για τα αιτήματα των επιχειρηματικών ομίλων.

Ολα αυτά, μαζί με τα φαινόμενα νοθείας και εκφυλισμού, με την άμεση προσπάθεια της εργοδοσίας να παρέμβει στα πρόσφατα συνέδρια της ΓΣΕΕ και της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων, έχουν οδηγήσει ειδικά τις ηγεσίες αυτών των συνδικάτων σε γενική ανυποληψία. Οι μέθοδοι μαφίας που χρησιμοποιούν για να εκβιάσουν προέδρους Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων ώστε να μπλοκαριστεί η απεργία το επιβεβαιώνουν.

Με όπλο την πείρα μπορούν να βγουν πιο βαθιά συμπεράσματα

Η απεργία στις 24 Σεπτέμβρη φουντώνει παρά τα εμπόδια που προσπαθεί να βάλει η αποκαλούμενη από τους εργαζόμενους συνδικαλιστική μαφία στη ΓΣΕΕ, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ίδια η εργατική τάξη μετά από 9 χρόνια καπιταλιστικής κρίσης.

Μπορούν όμως να γίνουν σημαντικά βήματα στην οργάνωση και τη διεκδίκηση των εργαζομένων.

Το επιχείρημα που χρησιμοποιούν τα κόμματα του κεφαλαίου διαχρονικά, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη οδηγεί στη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων αποτελεί μια ουτοπία αφού το ίδιο το νομοσχέδιο επιβεβαιώνει το ακριβώς αντίθετο. Η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει νέες περικοπές σε μισθούς και δικαιώματα, μεγαλύτερη «ευελιξία» και κινητικότητα για τους εργαζόμενους, που βλέπουν τη ζωή τους να μετατρέπεται σε ένα εκκρεμές από τη μια δουλειά στην άλλη χωρίς αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και αμοιβής.

Σήμερα, οι εργαζόμενοι έχουν συγκεντρώσει μεγαλύτερη πείρα για να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει άλλο μείγμα, «αριστερής» διαχείρισης, που θα τους βγάλει από το αδιέξοδο.

Μπορούν να βγουν πιο βαθιά συμπεράσματα από νέα τμήματα εργαζομένων, από συνδικαλιστές και συνδικάτα που δεν συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, για το ρόλο των εργατοπατέρων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Η τελευταία αποστολή που τους ανατέθηκε απέτυχε γιατί πάρα πολλοί εργαζόμενοι τους έχουν πάρει χαμπάρι. Δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να απαξιώσουν τα συνδικάτα, το μεγάλο όπλο της συλλογικής οργάνωσης και πάλης των εργαζομένων, το οποίο χτυπιέται και με το πολυνομοσχέδιο.

Μπορούμε σήμερα να παλέψουμε για να κατοχυρώσουμε τα συνδικάτα να παραμείνουν στα χέρια των εργατών, πραγματικό αποκούμπι για όσους υποφέρουν. Με μαζικές και δημοκρατικές διαδικασίες να είναι όργανα οργάνωσης και πάλης των εργαζομένων. Να παλέψουμε για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας, κόντρα στο σύστημα της αδικίας, της βαρβαρότητας και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=10490245

Του Νίκου ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΥ*
*Ο Νίκος Μαυροκέφαλος είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλος του Τμήματος της ΚΕ για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά

    

Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις, από την απεργία!

Όλοι / Όλες στην 24ωρη απεργία!!!

Τρίτη 24/9, στα Χαυτεία στις 10:30πμ στη συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων

Κάτω τα χέρια από τις συλλογικές συμβάσεις, από την απεργία!

Για να μην γυρίσουμε στα ματωμένα χρόνια, που η απεργία ήταν παράνομη

https://pandiera.gr

Πολυνομοσχέδιο κατά παραγγελία του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ), απόλυτης ασυδοσίας των επενδυτών και καταστολής των δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας έδωσε σε δημόσια διαβούλευση η ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ.

Το πολυνομοσχέδιο τιτλοφορείται ως «αναπτυξιακό» γιατί τα δίνει όλα στους «επενδυτές» για να τονώσει την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και ταυτόχρονα, ως αναγκαίο συμπλήρωμα για να γίνουν «επενδύσεις», περιλαμβάνει πολλές αντεργατικές διατάξεις, υψώνοντας χίλια εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση.

Πάνω στο έδαφος που έστρωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας (ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και των συνοδοιπόρων τους), επιχειρεί ένα συντριπτικό πλήγμα μακράς πνοής στο συνδικαλιστικό κίνημα επιδιώκοντας τον απόλυτο αφοπλισμό του ώστε να μπορεί να περάσει τα αντιλαϊκά μέτρα χωρίς αντιδράσεις, χτυπώντας τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα από τη μία και λύνοντας τα χέρια της εργοδοσίας από την άλλη.

Η κυβέρνηση της ΝΔ δρα προληπτικά
Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι γρήγορα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Γι’ αυτό δρα προληπτικά!

Όλες οι υποσχέσεις για ανακούφιση της λαϊκής πλειοψηφίας, αποδεικνύονται φρούδες. Η κοινωνική καταστροφή και καταβύθιση συνεχίζεται. Στον ιδιωτικό τομέα οι συνθήκες και οι όροι εργασίας χειροτερεύουν καθημερινά, ενώ η ελαστική εργασία και η ανεργία αυξάνουν. Γι’ αυτό η κυβέρνηση παίρνει μέτρα ενάντια στις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Γιατί η πολιτική της είναι να προστατεύσει τους εργοδότες από την εργατική αντίσταση και πάλη.

Γιατί τα δώρα στους εργοδότες συνεχίζονται…
Η κυβέρνηση έχει ήδη ψηφίσει την κατάργηση της κρίσιμης διάταξης για την αιτιολόγηση της απόλυσης, της συνευθύνης εργολάβου και άμεσου εργοδότη και της καταχώρησης των υπερωριών. Δρομολόγησε νέες μεγάλες αυξήσεις στο ρεύμα οικιακής κατανάλωσης και στους αγρότες, ώστε να ολοκληρωθεί η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας που προώθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλες οι προηγούμενες, πλήθος ελαφρύνσεων και φοροαπαλλαγών για το κεφάλαιο. Εξαγγέλλει νέες αντιδραστικές παρεμβάσεις και ιδιωτικοποίηση στο ασφαλιστικό, απολύσεις χιλιάδων συμβασιούχων στον δημόσιο τομέα.

Τώρα φέρνει και νέο χτύπημα στις κλαδικές συμβάσεις εργασίας και στο μέσο μισθό. Με βάση το σχέδιο νόμου εξαιρούνται από την εφαρμογή των κλαδικών συμβάσεων επιχειρήσεις, «που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα», επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας, νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού σκοπού κ.ά. Ταυτόχρονα εξαιρεί από την εφαρμογή των εθνικών κλαδικών συμβάσεων, όπου υπάρχει αντίστοιχη τοπική σύμβαση. Η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων γίνεται Γολγοθάς καθώς δίπλα στους δυσμενείς όρους, που θέσπισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προστίθενται και νέοι δυσμενέστεροι: οι εργοδοτικές ενώσεις που θα αναφέρονται σε αυτή, θα πρέπει να απασχολούν το 50%+1 των εργαζομένων του κλάδου σύμφωνα με το μητρώο μελών που οι ίδιες καταθέτουν και χρειάζεται να έχει γνωμοδοτήσει θετικά το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας κατόπιν υπουργικού «αιτήματος». Σύμφωνα με το ίδιο νομοσχέδιο μια κλαδική σύμβαση δεν θα εφαρμόζεται αν η εργοδοσία επικαλεστεί ότι η εφαρμογή της θα πλήξει την ανταγωνιστικότητα του κλάδου. Προβλέπει την ενίσχυση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, νομιμοποιεί την υπερωρία στη μερική απασχόληση, ορίζει τη συνυπευθυνότητα του εργαζόμενου για την μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών από τον εργοδότη, με αποτέλεσμα τη μη ασφαλιστική του κάλυψη!

Με μια κουβέντα δίνει γενναιόδωρο πακέτο ρυθμίσεων που απελευθερώνουν τα χέρια των εργοδοτών να κάνουν ό, τι θέλουν, όταν το θέλουν.

Κάνει τη ρουφιανά επίσημη πλατφόρμα και την κήρυξη απεργίας τιτάνιο έργο!
Με το σχέδιο νόμου δημιουργείται «Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων» στο υπουργείο Εργασίας και ο πραγματικός του στόχος είναι να ανοίξει ο δρόμος για το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικαλισμένων εργαζόμενων και τον έλεγχο των ταξικών σωματείων. Νομιμοποιείται έτσι, το φακέλωμα, με το ηλεκτρονικό μητρώο των μελών των Δ.Σ. των σωματείων, να βρίσκεται σε γνώση του κράτους και του κάθε εργοδότη.

Σε συνέχεια του απεργοκτόνου νόμου του ΣΥΡΙΖΑ το 2018 με τον οποίο απαιτείται το 50%+1 των μελών για να παρθεί απόφαση για απεργία στα πρωτοβάθμια σωματεία, το σχέδιο νόμου της ΝΔ προβλέπει ηλεκτρονική ψηφοφορία στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για τη διεξαγωγή απεργίας των πρωτοβάθμιων σωματείων. Ο στόχος είναι να ακυρώσουν τον αποφασιστικό ρόλο των Γενικών Συνελεύσεων των σωματείων, να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε φερέφωνα της προπαγάνδας των κυρίαρχων ΜΜΕ που θα ψηφίζουν διαδικτυακά, από τον καναπέ ακόμα και η συμμετοχή στα σωματεία. «Στήνουν» νέα εμπόδια στη λειτουργία των σωματείων. Η επιδίωξή της κυβέρνησης είναι απλή και σαφής: Συνδικάτα παροπλισμένα, χωρίς εσωτερική ζωή και λειτουργία, χωρίς τον ζωογόνο αέρα των Γενικών Συνελεύσεων, εργαζόμενοι που θα ψηφίζουν ηλεκτρονικά σαν να συμμετέχουν σε τηλεφωνικό γκάλοπ, χωρίς τη ζωντανή συζήτηση, την ανταλλαγή απόψεων, την αλληλεπίδραση ιδεών.

Κυβέρνηση και κεφάλαιο χτυπούν ειδικά τα πρωτοβάθμια σωματεία, γιατί ξέρουν καλά πως μόνο από τη βάση και με τη δράση των εργαζόμενων μπορούν να ξεσπάσουν μαχητικοί αποφασιστικοί αγώνες και να αναγεννηθεί η συλλογική ταξική πάλη. Έχουν εξασφαλίσει τη συμφωνία του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού της συναίνεσης και της υποταγής των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και της «κοινωνικής συμμαχίας» τους με τους εργοδότες. Δεν είναι αυτοί το εμπόδιό τους! Αυτοί είναι σε γραμμή συνεννόησης και κοινωνικής ειρήνης σε βάρος των δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Ειδικά τώρα η ηγεσία της ΓΣΕΕ βρίσκεται σε διατεταγμένη αποστολή !!! Επιδιώκει να τορπιλίσει με κάθε αθέμιτο τρόπο μια μεγάλης έκτασης συσπείρωση και συντονισμό που επιτεύχθηκε προκειμένου το συνδικαλιστικό κίνημα να αντιμετωπίσει αγωνιστικά και απεργιακά το νέο αντεργατικό έκτρωμα.

Γι’ αυτό στοχεύουν στα πρωτοβάθμια σωματεία. Επιδιώκουν να τσακίσουν το δικαίωμα της απεργίας για να μπορεί η εργοδοσία να προωθεί τα αντεργατικά μέτρα ανεμπόδιστα. Με τον τρόπο αυτό, όλες οι απεργίες θα βγαίνουν παράνομες, οι αγωνιστές θα διώκονται και τα σωματεία θα είναι άλαλα. Γιατί η «ανάπτυξη για όλους» της ΝΔ προϋποθέτει καταστολή και ασφυκτικό έλεγχο στα ταξικά σωματεία και σε κάθε ταξική εργατική δράση.

Εργατικό κίνημα, λαός και νεολαία πρέπει ΤΩΡΑ να απαντήσουν αποφασιστικά!
Ενωτικός, μαζικός, ταξικός αγώνας για το δικαίωμα στην οργάνωση και την απεργία. Αυτή η απεργία είναι μόνο η αρχή. Το εργατικό κίνημα δεν χρειάζεται συμβολικές διαμαρτυρίες αλλά συντονισμένο και παρατεταμένο απεργιακό αγώνα ανάσχεσης κι απόκρουσης της επίθεσης. Αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας και την κάλυψη των σύγχρονων αναγκών μας.

o Κάτω τα χέρια από τα συνδικάτα, το δικαίωμα στην απεργία, την συλλογική πάλη και δράση
o Υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με ριζικές αυξήσεις στους μισθούς. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
o Παλεύουμε για να επιστραφούν όλοι οι κλεμμένοι μισθοί και δικαιώματα κόντρα σε κυβέρνηση – ΕΕ – εργοδοσία
o Διεκδικούμε σύγχρονους όρους δουλειάς κι αμοιβής και σύγχρονα δικαιώματα!