Σφήνα ανατροπής της εργατικής τάξης ή εφησυχασμός .

 

Μέσα στο συνολικό πλαίσιο της συνεχιζόμενης πολιτικής κρίσης και αστάθειας και ακρίβειας στην ΕΕ, αυτές οι κινητοποιήσεις τρομάζουν το κατεστημένο, που προσπαθεί να περιορίσει κάθε μορφή διαμαρτυρίας. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που έχουν κατακλύσει χειμωνιάτικα  όλη την Ευρώπη και την Αμερική φανερώνουν  ότι μπαίνουμε σιγά σιγά σε μια νέα περίοδο όξυνσης της ταξικής πάλης στην οποία η εργατική τάξη επανέρχεται με άλλους όρους ταξικούς στο προσκήνιο. Πρόκειται για έναν αέρα ανανέωσης και ελευθερίας; Μία πραγματική σφήνα ανατροπής απέναντι σε ένα αντιλαϊκό ρατσιστικό σκηνικό; Για ένα απεργιακό κίνημα που θα ξεφουσκώσει ; Λίγο νωρίς για τέτοια συμπεράσματα ο καιρός θα δείξει.

Η κυβέρνηση των «Τόρηδων» στην Μεγάλη Βρετανία  έχοντας μεγάλη παράδοση από την εποχή της Θάτσερ στους αντεργατικούς νόμους  έχει προσπαθήσει να ανακόψει αυτό το απεργιακό ξεσηκωμό απειλώντας ακόμα και με επέμβαση του στρατού σε ρόλο απεργοσπαστών ‘η και ακόμα με την αύξηση των ποσοστών ασφαλείας σε κλάδους όπως οι  σιδηροδρομικών , υγειονομικών και εκπαιδευτικών   προκαλώντας μεγαλύτερη οργή και έντονο ξεσηκωμό .

Στον κλάδο της υγείας μετά την πετυχημένη απεργία της 15/2 νοσηλευτικό προσωπικό οδηγοί ασθενοφόρων βρίσκονται σε κυλιόμενες απεργίες .Το βρετανικό ΕΣΥ είναι το πρώτο από την δεκαετία του 80 που έθεσε τα θεμέλια  ιδιωτικοποίησης της υγείας του λαού  Η απεργία αυτή  ίσως από τις μεγαλύτερες τα τελευταία χρόνια  δεν δημιουργεί μόνο πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση αλλά και πολύ μεγάλη απώλεια εσόδων.

Στον κλάδο της εκπαίδευσης με τους πανεπιστημιακούς στην Αγγλία και τους καθηγητές στην Σκωτία συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις με κύρια αιτήματα  την αύξηση των μισθών παρόλο που η κυβέρνηση κήρυξε παράνομη την συνέχεια των απεργιών .

Στο μεταξύ, τα συνδικάτα περνούν στην αντεπίθεση και ετοιμάζονται να κινηθούν και νομικά εναντίον της κυβέρνησης για τους νέους αντιαπεργιακούς νόμους, όπως υποχρεωτική εργασία από το 20% του προσωπικού ασφαλείας  σε περίπτωση απεργίας σε υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, όπως οι τομείς των Συγκοινωνιών, της Υγείας και της Εκπαίδευσης..

Το TUC (βρετανικό συνδικαλιστικό όργανο) κήρυξε τη 1η Φλεβάρη  24ωρή ημέρα δράσης στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Η κυβέρνηση προωθεί ένα νέο πακέτο αντιαπεργιακών νόμων. Ήδη η Βρετανία έχει την πιο σκληρή εργατική  νομοθεσία από την εποχή της Θάτσερ. Όμως  φαίνεται ότι τίποτα δεν μπορεί να συγκρατήσει  την τεράστια απεργιακή έκρηξή.

Οι νοσοκομειακοί δεν είναι οι μόνοι σε απεργίες κατεβαίνουν, ξανά, οι σιδηροδρομικοί, οι διδάσκοντες στα πανεπιστήμια, οι εργαζόμενοι σε -ιδιωτικές- εταιρείες λεωφορείων στο Λονδίνο, οι εκπαιδευτικοί στην Σκοτία, οι εργαζόμενοι στα Βρετανικά Ταχυδρομεία. Περίπου 100 χιλιάδες εργαζόμενοι/ες στις δημόσιες υπηρεσίες ετοιμάζονται για μια 24ωρη απεργία την 1 Φλεβάρη.

Τα συμπεράσματα από αυτούς τους αγώνες είναι ότι μετά από πολλά χρόνια έχουμε νίκες των εργαζομένων μέσα στην φωλιά του Θατσερισμού, ότι η κοινωνία μαζικά στέκεται αλληλέγγυα και δίπλα στους  αγώνες των εργαζομένων μέσα από διαδικασίες βάσης συσπειρώνουν το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων υπερβαίνοντας παρατάξεις και σχήματα δίνοντας την μάχη με άξονα την αγωνιστική ταξική ενότητα και την μαζική αλληλεγγύη της κοινωνίας και της τάξης και νικούν.

Στην Γαλλία η μητέρα των απεργιακών μαχών ο ξεσηκωμός για το  συνταξιοδοτικό και τα όρια ηλικίας πρόκειται ίσως για την πιο βίαιη μεταρρύθμιση του της κυβέρνησης Μακρόν επιχειρώντας να αναδιαρθρώσει το εργασιακό καθεστώς για μία ακόμα φορά παρουσιάζοντας την μεταρρύθμιση αυτή ως κοινωνική δικαιοσύνη και έργο προόδου. Οι ηγεσίες των Γαλλικών  συνδικάτων (CFDT,CGT,CFTC κ.α. ) δηλώνουν αποφασισμένοι να εμποδίσουν την μεταρρύθμιση αυτή  καλώντας τον Γαλλικό λαό να είναι σε ετοιμότητα .

Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι συμμετείχαν  στις διαδηλώσεις στις 19 Γενάρη που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη Γαλλία εναντίον της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος που προωθεί η κυβέρνηση. Η συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις πορείες διαμαρτυρίας για το σχέδιο της κυβέρνησης να αυξήσει κατά δύο χρόνια στα 64 έτη το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης, ήταν ιδιαίτερα μεγάλη ακόμα και για τα γαλλικά δεδομένα. Στην απεργία συμμετείχαν οι μηχανοδηγοί των τρένων, οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι στα διυλιστήρια, οι οδηγοί των λεωφορείων, οι δημόσιοι υπάλληλοι καθώς και σχεδόν το 45% του προσωπικού της εταιρείας ηλεκτροδότησης EDF.

Απεργίες και κινητοποιήσεις που τα καλοταϊσμένα ΜΜΕ των ολιγαρχών στην Ελλάδα επιμελώς αποκρύπτουν άλλωστε μέσω του προγράμματος «επιχειρηματικότητα 360» με ζεστό χρήμα από το ξεζούμισμα των εργαζομένων θα δώσουν την προπαγανδιστική τους προεκλογική τους μάχη στο πλευρό της κυβέρνησης .

Πρόκειται άραγε για επιστροφή της εργατικής τάξης στο προσκήνιο των αγώνων; Πρόκειται  άραγε για μια ελπιδοφόρα διαδικασία ;στην οποία η εργατική τάξη πιάνει ξανά το νήμα των μεγάλων ταξικών αγώνων και συγκρούσεων με το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους που στην φάση αυτή της ταξικής πάλης έχει άλλα χαρακτηριστικά.

Καθήκον μας είναι να μελετήσουμε αυτές τις εμπειρίες και να μιλήσουμε επί της ουσίας για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος υπερβαίνοντας τα γνωστά σχήματα που μας έχουν καθηλωμένους.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται στην Ευρώπη και στην Αμερική συγκεντρώνοντας αρκετές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα φανερώνουν  ότι κάτω από την έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια την κρατική καταστολή την σκανδαλολογία εμφανίζονται δυνατότητες να φουντώσει η αμφισβήτηση της αστικής πολιτικής, η αμφισβήτηση της λογικής ότι η παραμονή στην ΕΕ και την Ευρωζώνη είναι μονόδρομος, να δυναμώσει η αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου. Το εργατικό - λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει, τόσο στην Ελλάδα όσο και σ' όλη την Ευρώπη, να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Η κοινωνία μπορεί να ζήσει χωρίς τους καπιταλιστές, να βάλει σε κίνηση την παραγωγή, τις υπηρεσίες με άλλες κοινωνικές σχέσεις.

Μήπως είναι η εποχή  να δοκιμαστεί κάτι νέο μπουν οι βάσεις για το ξαναχτίσιμο των εργατικών οργανώσεων, προκειμένου να εκπροσωπούν και να παλεύουν πραγματικά για τους εργαζόμενους και την κοινωνία, να οργανωθεί η πραγματοποίηση  ενός πραγματικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος ανοίγοντας δρόμους επαναστατικών ανατροπών και ρήξεων. Οι λαοί  μπορούν και πρέπει να βαδίσουν στο δρόμο της ανατροπής η ανάγκη να μαζικοποιηθούν και να συντονιστούν αυτές οι κινητοποιήσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, να διεκδικήσουν μαχητικά αιτήματα που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων, των ανέργων και των φτωχών, είναι επιτακτική.

Μπροστά στην τέταρτη οργανική κρίση του καπιταλισμού Γράφει ο Ηλίας Ιωακείμογλου

 

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλη διαρθρωτική κρίση του καπιταλισμού, και είναι διαφορετική από τις προηγούμενες. Είναι μια γενική κρίση χωρίς προηγούμενο: είναι γενική, διότι θίγει σχεδόν το σύνολο των επί μέρους βαθμίδων της οικονομίας και της κοινωνίας.

Κρίση οικονομική που είναι πλέον και κρίση κλιματική, γεωπολιτική, δημοσιονομική,

κρίση παραγωγικότητας, που χαρακτηρίζεται τώρα και από χαμηλούς ρυθμούς συσσώρευσης παραγωγικού κεφαλαίου, από υψηλό πληθωρισμό και επιβράδυνση των ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ, διέρχεται από ύφεση η οποία είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι θα είναι τόσο ρηχή όσο αναγγέλλουν οι επίσημες κυβερνητικές προβλέψεις (διότι αν η κυβέρνηση αναγγείλει βαθιά ύφεση, ενισχύει τις προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθεί κιόλας, δημιουργεί, δηλαδή, δυσμενές κλίμα που επιτείνει την ύφεση, και παράγει έτσι μιαν αυτο-πραγματοποιούμενη προφητεία), επεκτείνεται στις αλυσίδες ανεφοδιασμού των επιχειρήσεων, διαπλέκεται με την ενεργειακή κρίση, που δεν είναι πρόσκαιρη ούτε οφείλεται απλά και μόνο στον πόλεμο στην Ουκρανία, έχει βαθιές ρίζες και αλληλεπιδρά με την κλιματική κρίση.

Η γενική κρίση αγκαλιάζει και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το χρηματιστήριο, τις τράπεζες, και όλων των ειδών τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτόν. Προσθέστε σε αυτά και την «ποσοτική χαλάρωση» κατά την οποία οι κεντρικές τράπεζες διοχέτευσαν στην παγκόσμια οικονομία μια γιγαντιαίων διαστάσεων ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί τώρα στην αγορά και μετατρέπεται σε καύσιμο του πληθωρισμού, για τον έλεγχο του οποίου, το σύστημα μας σπρώχνει σε ύφεση, σε λιτότητα, ανεργία και σε νέα μεγάλη απαξίωση της εργασίας. Προσθέστε σε αυτά και τις υγειονομικές κρίσεις, των οποίων η πιθανότητα επανεμφάνισης δεν έχει μειωθεί ουσιαστικά διότι το σύστημα αδυνατεί, ούτε προτίθεται, να λάβει τα αναγκαία μέτρα. Στην γενική κρίση του καπιταλισμού συμμετέχει και η κρίση πολιτικής ηγεμονίας, κρίση ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης του καθεστώτος, με την έννοια ότι οι κυβερνήσεις πλέον δεν είναι σε θέση να εκφωνήσουν σχέδιο εξόδου από την κρίση ώστε να αποσπάσουν τη συναίνεση του πληθυσμού. Για αυτό, για να αναπληρώσουν το κενό στρέφονται στον αυταρχισμό που εμφανίζεται με κυβερνήσεις συμμαχικές με την άκρα δεξιά, με την μετατροπή της αστυνομίας σε πολυάριθμο και εξοπλισμένο στρατό, με τις μυστικές υπηρεσίες που παρακολουθούν όλους τους αντιφρονούντες κ.λπ.

Πρόκειται για οργανική κρίση του καπιταλισμού, εννοώντας με αυτόν τον όρο ότι πρόκειται για κρίση που δεν μπορεί να λυθεί, εκτός εάν γίνουν αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του οικονομικού συστήματος, στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι επιμέρους λειτουργίες του, εάν αλλάξουν θεσμοί, ο ρόλος του κράτους, τα όργανά του ή ο τρόπος με τον οποίο αυτά αρθρώνονται μεταξύ τους. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για περιοδική κρίση, παροδική, που αντιμετωπίζεται με αύξηση ή μείωση κάποιων μεγεθών (των επιτοκίων, των δημόσιων δαπανών κ.λπ.) για να επανέλθει η οικονομία στο κανονικό, ανοδικό μονοπάτι της.

Η σημερινή οργανική κρίση διακρίνεται από τις προηγούμενες τρεις, στις οποίες το σύστημα έδωσε λύση είτε με μια τεχνολογική επανάσταση (1895) είτε με ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο (δεκαετία του 1930, Ρούσβελτ, κεϊνσιανισμός / δεκαετία του 1980, Θάτσερ, Ρήγκαν, νεοφιλελευθερισμός), κατά το ότι τώρα, κανένας δεν έχει ιδέα ποια είναι η έξοδος από την κρίση. Με άλλα λόγια, οι κυβερνήσεις δεν είναι πλέον σε θέση να παρουσιάσουν ένα σχέδιο εξόδου, όπως έγινε τις προηγούμενες φορές, ούτε υπάρχει τεχνολογική επανάσταση, όπως ισχυρίζονται πολλοί δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες. Κυκλοφορεί, βέβαια, η ιδέα ότι είμαστε στο μέσο μιας τεχνολογικής επανάστασης αλλά αυτό δεν επαληθεύεται από τα στατιστικά στοιχεία. Αν υπήρχε τέτοια επανάσταση θα έπρεπε να βλέπουμε την παραγωγικότητα να ανεβαίνει αλματωδώς. Υπάρχουν μεμονωμένοι τομείς, όπως η ιατρική και η επιστήμη των υλικών, όπου όντως υπάρχει μεγάλη τεχνολογική πρόοδος, πλην όμως δεν υπάρχει στο σύνολο της οικονομίας. Αυτό οδηγεί στην συνεχή επιβράδυνση της παραγωγικότητας της εργασίας σε όλες τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Υπάρχουν ακόμα και χώρες στις οποίες όχι μόνο επιβραδύνεται αλλά μειώνεται η παραγωγικότητα, και η Ελλάδα είναι μία από αυτές.

Το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού που ανοίγεται μπροστά μας

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν διαθέτει πλέον ηγεμονικό σχέδιο: ισχυριζόταν ότι «απελευθερώνει» τις αγορές για να ευνοήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων, τα οποία στην συνέχεια θα διαχέονταν κατά κάποιο τρόπο στο σύνολο της οικονομίας (από τα πάνω προς τα κάτω). Ήταν ένα ηγεμονικό σχέδιο, με την έννοια ότι εμφάνιζε το ιδιοτελές συμφέρον των επιχειρήσεων ως συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας -όμως σε βάθος χρόνου. Αυτή η ετεροχρονισμένη υπόσχεση ήταν εύθραυστη εξαρχής, ακριβώς επειδή ήταν στον διηνεκές ετεροχρονισμένη, αλλά τώρα έχει προφανώς διαψευσθεί, και ο νεοφιλελευθερισμός είναι γυμνός, έχει κάνει τον κύκλο του – αν μη τι άλλο στην παρούσα, αμιγή, μορφή του.

Η δε σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η σοσιαλδημοκρατική πολιτική από όποιον και αν ασκείται, δεν έχει πλέον καμία θέση στο σημερινό τοπίο των ταξικών ανταγωνισμών, διότι η υλική προϋπόθεσή της ήταν οι μακροχρόνιες και μεγάλες αυξήσεις της παραγωγικότητας της εργασίας που επέτρεπαν τον παράδοξο συνδυασμό να βελτιώνεται η αγοραστική δύναμη του μισθού και ταυτοχρόνως να πραγματοποιείται αναδιανομή της εργασίας σε βάρος των μισθωτών. Αυτή η δυνατότητα, η υλική βάση της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και έχουμε έναν αχαλίνωτο πολεμικό καπιταλισμό, επιθετικό έναντι των εργαζόμενων τάξεων, διότι η μοναδική του διέξοδος είναι η εντατικοποίηση της εργασίας και η ελευθερία του κεφαλαίου να εκμεταλλεύεται την εργασία ασύδοτα και ανεξέλεγκτα. Είναι η κρίση του καπιταλισμού της σχετικής υπεραξίας στο υψηλότερο σημείο της -προς το παρόν. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει εκτός από την διαρκή αύξηση της απόλυτης υπεραξίας.

Επιπλέον, ο νεοφιλελευθερισμός δεν επιζητεί μόνο να είναι υψηλή η κερδοφορία, αλλά να είναι υψηλή και ταυτόχρονα αυξανόμενη. Εξάλλου, διαθέτει γι’ αυτό ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα το οποίο ελέγχει την επιχείρηση, την επιβραβεύει όταν αυξάνει τα κέρδη της από χρονιά σε χρονιά, αλλά και την τιμωρεί όταν μειώνονται.

Επομένως, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι αναγκασμένος, πρώτον, να επιζητεί με φανατισμό την μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ, δηλαδή του μεριδίου με το οποίο εμείς καλούμαστε να ζήσουμε, και δεύτερον, να επιζητεί με φανατισμό να απορρυθμίζει την αγορά εργασίας, διότι από αυτό εξαρτάται η ικανότητά του να μειώνει το μερίδιο της εργασίας. Αν το καλοσκεφτείτε, έχουν περάσει σαράντα τρία χρόνια από την άνοδο της Θάτσερ στην κυβέρνηση, και έκτοτε συνεχίζουν αδιαλείπτως να απορρυθμίζουν την αγορά εργασίας, γεγονός που δείχνει πόσο πολύτιμη είναι αυτή η «απελευθέρωση» από τα δεσμά της μισθωτής εργασίας: μια απορρύθμιση χωρίς τέλος. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα εάν υπήρχε τεχνολογική επανάσταση. Επειδή όμως δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, όλη τους η ένταση και όλος ο φανατισμός τους συγκεντρώνεται στην αγορά εργασίας και στην απαξίωση του εμπορεύματος που πωλούν οι μισθωτοί, δηλαδή των εργασιακών ικανοτήτων τους.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά το πεδίου του κοινωνικού ανταγωνισμού που ανοίγεται μπροστά μας.

Το πέρασμα από τον πληθωρισμό

Ο πληθωρισμός ήταν μια ευκαιρία και την άρπαξαν οι κυβερνήσεις. Είδαν ένα διψήφιο πληθωρισμό να αναπτύσσεται και άφησαν τις επιχειρήσεις να απολαμβάνουν ενός μεγάλου οφέλους, διότι με τον πληθωρισμό μειώνεται το κόστος εργασίας. Οι μισθωτοί έχουν μικρότερη αγοραστική δύναμη, κι αυτό μετατρέπεται σε αύξηση των κερδών (παρά την αύξηση των τιμών της ενέργειας και των πρώτων υλών που επιβαρύνουν το κόστος παραγωγής). Εάν πάρουμε στα σοβαρά τις δηλώσεις κεντρικών τραπεζιτών, της Λαγκάρντ και των άλλων, υπάρχει μεν μεγάλη αποφασιστικότητα να ελεγχθεί ο πληθωρισμός ώστε να μην εξελιχθεί σε υπερ-πληθωρισμό που διαβρώνει την πίστη, την εμπιστοσύνη χωρίς την οποία δεν γίνεται εμπόριο, πλην όμως δεν είναι καθόλου σαφές ότι στο τέλος της διαδικασίας του αποπληθωρισμού θα επιστρέψουμε στον πολύ χαμηλό πληθωρισμό του 2% όπου βρισκόμασταν για πολλά χρόνια. Δεν θα υπάρξει επαναφορά ίσως επειδή, μετά από τόσα χρόνια χαμηλού πληθωρισμού, με τις τωρινές αυξήσεις των τιμών θυμήθηκαν πόσο εύκολα απαξιώνουν την εργασία. Είναι πολύ πιο εύκολο να την απαξιώσεις αφήνοντας την βρώμικη δουλειά στον πληθωρισμό, ενώ είναι δύσκολο να την απαξιώσεις με το τρόπο που συνέβη σ’ εμάς με την πολιτική των μνημονίων.

Επομένως, μετά από τον έλεγχο του υψηλού πληθωρισμού, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να συνεχιστεί η απαξίωση της εργασίας μέσω του πληθωρισμού, αυτήν την φορά όμως με ήπιο τρόπο, πολύ πιο ανεκτό από τους μισθωτούς, λίγο-λίγο, χρονιά με τη χρονιά. Μια τέτοια τακτική μπορεί να αποδώσει σε βάθος δεκαετίας μια πολύ αξιόλογη μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ της τάξης του 10%-15%, που θα έρθει να προστεθεί σε αυτήν που υφίστανται τώρα οι εργαζόμενες τάξεις και σε αυτήν που επέβαλαν τα μνημόνια. Αντίστοιχες θα είναι οι αυξήσεις των κερδών, εκτός εάν τους σταματήσουμε.

Συνοψίζοντας

Σαράντα τρία χρόνια μετά την Θάτσερ, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι ο νεοφιλελευθερισμός, τουλάχιστον στην σημερινή του μορφή, έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο στις χώρες του αναπτυγμένου, ύστερου καπιταλισμού της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ανέκαθεν ήταν δύσκολο για τον νεοφιλελευθερισμό να εμφανιστεί στους πολίτες ως οικονομικό σχέδιο που εξασφαλίζει την γενική ευημερία, τώρα όμως αυτό έχει καταστεί αδύνατο. Αντιθέτως, εμφανίζεται ως ένα σύστημα που προάγει τις εισοδηματικές ανισότητες, την φτώχεια και την υλική στέρηση για μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, και την στασιμότητα ή υποχώρηση της υλικής ευημερίας για τις εργαζόμενες τάξεις στο μεγαλύτερο μέρος τους.

Κατά το παρελθόν, ο νεοφιλελευθερισμός μπορούσε να ισχυρίζεται ότι οι εισοδηματικές ανισότητες, οι χαμηλοί μισθοί, η υλική στέρηση απελευθέρωναν δημιουργικές δυνάμεις της οικονομίας που θα οδηγούσαν σε κατάσταση ευημερίας. Η υπόσχεση όμως αυτή δεν υλοποιήθηκε, και η πλάνη πως ο πλούτος που παραγόταν στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας θα διαχεόταν προς την βάση της, έχει διαψευσθεί παταγωδώς. Έτσι, ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται σήμερα όχι μόμο ως άδικο οικονομικό σύστημα αλλά και ως αναποτελεσματικό, διότι ευθύνεται για την παρούσα γενικευμένη οικονομική και κοινωνική κρίση.

Στις τρεις προηγούμενες κρίσεις του, ο καπιταλισμός μπορούσε να προτείνει είτε τεχνολογικές λύσεις είτε συνεκτικά πολιτικά σχέδια με τα οποία διεκδικούσε την πολιτική ηγεμονία, δηλαδή την εκπροσώπηση του γενικού συμφέροντος. Στην παρούσα ιστορική συγκυρία, όμως, η τεχνολογική πρόοδος παραμένει περιορισμένη σε ορισμένους μόνο κλάδους της οικονομίας, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται με πολύ χαμηλούς και μειούμενους ρυθμούς και η δυνητική οικονομική μεγέθυνση (δηλαδή η μέγιστη ταχύτητα με την οποία μπορεί να αναπτύσσεται η οικονομία) μειώνεται. Ο μόνος τρόπος που έχει απομείνει στον καπιταλισμό για να αυξάνει την κερδοφορία είναι η απαξίωση της εργασίας, όχι μέσω αυξήσεων της παραγωγικότητας, αλλά με μειώσεις των ονομαστικών μισθών (όπως στη διάρκεια των μνημονιακών προγραμμάτων στην Ελλάδα και αλλού) και των πραγματικών μισθών (όπως στην παρούσα ιστορική στιγμή μέσω του πληθωρισμού). Για να μπορεί δε να χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους απαξίωσης των εργασιακών ικανοτήτων των εργαζομένων είναι αναγκασμένος να επιδίδεται στην «απελευθέρωση» των αγορών εργασίας, που διαρκεί δεκαετίες και θα συνεχίζεται στο διηνεκές διότι ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός δεν αρκείται στην υψηλή κερδοφορία, θέλει να είναι και αυξανόμενη (και αυτό δεν είναι αναστρέψιμη επιλογή, είναι επιλογή χτισμένη στους κανόνες λειτουργίας του, είναι στην φύση του δηλαδή).

Μοιραία, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, εμφανίζεται σήμερα ως άδικος και συνάμα αναποτελεσματικός, και για αυτόν τον λόγο δεν δικαιούται να αρθρώνει λόγο περί γενικού συμφέροντος. Με το λεξιλόγιο της μαρξιστικής θεωρητικής παράδοσης, δεν μπορεί πλέον να ηγεμονεύει πολιτικά, και ο λόγος που ακόμα κυβερνάει είναι η απουσία συμπύκνωσης των συμφερόντων των υποτελών κοινωνικών τάξεων σε αντικαπιταλιστική πολιτική οργάνωση, σε πρόταση πολιτικής ηγεμονίας.

Οι μορφές πολιτικής οργάνωσης των υποτελών τάξεων

Σε μια τέτοια συγκυρία, ποια είναι άραγε η μορφή οργάνωσης που μπορεί να εκπροσωπεί τα συμφέροντα των υποτελών κοινωνικών τάξεων και να τα συμπυκνώνει σε πρόταση πολιτικής ηγεμονίας, να μετουσιώνει δηλαδή το ιδιαίτερο ταξικό συμφέρον τους σε γενικό συμφέρον;

Είναι προφανές ότι σε αυτά δεν μπορούν να ανταποκριθούν τα πολυσυλλεκτικά πλατιά κόμματα ή πολιτικές οργανώσεις με ασαφές περίγραμμα, χαλαρή οργάνωση, μεταρρυθμιστική λογική και αμυντικό όραμα, που είναι δομημένα με την αρχή της αστικής δημοκρατίας (όπου ο καθένας εκφράζεται ελεύθερα και στο τέλος κάνει ό,τι θέλει η ηγεσία, κορυφαίο παράδειγμα ο Σύριζα) και των οποίων το περιορισμένο βεληνεκές γνωρίζουμε σε πόσες αποτυχίες οδηγεί και πόσες απογοητεύσεις διασπείρει.

Ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της παρούσας ιστορικής στιγμής, τα κοινωνικά κινήματα, με τον περιστασιακό αντικαπιταλισμό τους, που λειτούργησαν επί δεκαετίες ως χαλαρωτικό υποκατάστατο των ταξικών αντιπαραθέσεων που δεν επιχειρήσαμε.

Χρειαζόμαστε ανταγωνιστικές, αντικαπιταλιστικές πολιτικές οργανώσεις, διότι μόνο αυτές μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας συγκυρίας. Δεν χρειαζόμαστε μια προοδευτική, δημοκρατική, μεταρρυθμιστική Αριστερά, αλλά οργάνωση (ή οργανώσεις) που αναφέρεται στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της αστικής κοινωνίας και εν τέλει στον κομμουνισμό, και προς τούτο δεν πελαγοδρομεί στα νερά των νέων κριτικών θεωριών και των κοινωνικών κινημάτων αλλά ξαναπιάνει το σπασμένο νήμα της μαρξιστικής θεωρητικής παράδοσης και πολιτικής πρακτικής: Οργάνωση των οποίων τα μέλη δεν είναι χομπίστες αλλά μέλη γενναιόδωρα, που θέλουν επομένως να διαθέσουν τουλάχιστον ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου τους και της ελεύθερης ενέργειάς τους στις πολιτικές μάχες μέσα σε συνθήκες ηθικής δέσμευσης, συνέπειας και αλληλεγγύης με τα άλλα μέλη της οργάνωσης, μιας οργάνωσης που καταλαβαίνει ότι ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο ένα μελλοντικό στάδιο της κοινωνίας αλλά και ιστορική τάση υπαρκτή μέσα στα πράγματα εδώ και τώρα, που περιμένει να την αναδείξουμε και να την ενδυναμώσουμε.

Μικρασιατική Εκστρατεία: Αντιπολεμικό κίνημα κι εργατικοί αγώνες (Μέρος 1ο)

 

Bολος 1921,οι συλληφθέντες αγωνιστές μετά το συλλαλητήριο της Πανεργατικής Ένωσης στις 15 Φλεβάρη

Οι Βαλκανικοί πόλεμοι .Το ελληνικό κράτος το 1919 βρισκόταν στον όγδοο χρόνο των πολεμικών περιπετειών του.

 Γράφει ο Παρασκευάς Ψάνης

Από το 1912 ως το 1914, με τον πρώτο και τον δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο, είχε επεκτείνει τα σύνορά του -που τότε έφταναν μέχρι στη Θεσσαλία- ως την Ήπειρο, τη Θεσσαλονίκη, τα νησιά του Αιγαίου, τη νότια Μακεδονία και τη δυτική Θράκη. Για ένα διάστημα είχε καταλάβει και μέρος της Αλβανίας, την οποία εγκατέλειψε αφού πήρε εδαφικά ανταλλάγματα αλλού. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να εγκαταλείψει τους «υπόδουλους βορειοηπειρώτες αδελφούς», προδίδοντας έτσι τις πραγματικές, κατακτητικές του βλέψεις. Κατακτητικές βλέψεις είχαν φυσικά και οι υπόλοιπες σύμμαχες Βαλκανικές χώρες, εντελώς άσχετες με την εθνική σύνθεση των κατακτούμενων περιοχών, όπως η περίπτωση των εθνικά Μακεδόνων. Στην πραγματικότητα τα δυτικά Βαλκάνια αποτελούσαν ένα μωσαϊκό εθνοτήτων που μόνο με την τον πόλεμο και την εθνοκάθαρση μπόρεσαν να γίνουν αμιγή εθνικά κράτη. Εναλλάσσοντας το ελληνικό κράτος συμμαχίες με τις Βαλκανικές χώρες κατέλαβε πολλά εδάφη που μέχρι τότε ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία.

Αλλά αν μπορούσαν να επικαλεστούν την ‘απελευθέρωση των αλύτρωτων αδερφών’ ενδεχομένως στον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο, δεν μπορούσαν να την επικαλεστούν στο δεύτερο βαλκανικό πόλεμο, γιατί αυτός έγινε ανάμεσα στις νικήτριες του πρώτου πολέμου βαλκανικές χώρες, για να ξαναμοιράσουν τη λεία που είχαν αρπάξει από την καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ούτε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για πατριωτισμό και για ‘σκλαβωμένους αδερφούς’ το 1915, όταν η μισή Ελλάδα συμμετείχε στον Α΄ΠΠ στο πλευρό της Αντάντ, μέσω της κυβέρνησης του Ε. Βενιζέλου με έδρα τη Θεσσαλονίκη και το άλλο μισό, το βασιλικό κράτος της Αθήνας, κήρυττε τη γερμανόφιλη ουδετερότητα.

Ακόμα περισσότερο δεν μπορούσαμε μιλήσουμε για πατριωτισμούς το 1919, όταν η κυβέρνηση Βενιζέλου έστειλε στρατεύματα στη Κριμαία για να συμμετάσχουν στην αντεπαναστατική επέμβαση δεκαοχτώ καπιταλιστικών κρατών κατά της νεαρής σοβιετικής εργατικής εξουσίας και όταν αμέσως μετά, οδήγησε το στρατό στη Μικρά Ασία.

Ήδη μετά τόσα χρόνια πολέμου, οι στρατιώτες είχαν αρχίσει να απαλλάσσονται από τις αυταπάτες για τους πατριωτικούς δήθεν σκοπούς των πολέμων. Η δεκαετής αδιάκοπη πολεμική θητεία, η οικονομική αιμορραγία, οι τεράστιοι φόροι, η ακαλλιέργητη γη των αγροτών, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η σκληρή εκμετάλλευση των εργατών κ.λπ., συνέτειναν ώστε το αντιπολεμικό αίσθημα να επηρεάζει έντονα τους ένστολους εργάτες κι αγρότες που άρχισαν να ζητούν αποστράτευση, ειρήνη και επιστροφή στις εστίες τους. Όμως για την αστική τάξη ήταν μια περίοδος όπου η βιομηχανική ανάπτυξη είχε φέρει τρελά κέρδη (πολεμικές παραγγελίες, υποκατάσταση εισαγωγών, κερδοσκοπία κ.λπ). Το χάσμα που είχε ανοίξει ανάμεσα στις τάξεις ήταν τεράστιο και τις επιπτώσεις του θα τις δούμε παρακάτω. Στην Ελλάδα η μόνη πολιτική οργάνωση που εναντιώθηκε στον πόλεμο και αποκάλυψε τα πατριωτικά ψέματα ήταν η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης- η πολυεθνική, σοσιαλιστική πολιτικο- συνδικαλιστική εργατική οργάνωση.

Στη Μικρά Ασία

Οι αγλλογάλλοι σύμμαχοι συνέχισαν τον πόλεμο, όταν τέλειωσε στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή που την είχαν μοιράσει σε ζώνες επιρροής και κατέλαβαν τις πλουτοφόρες περιοχές της Συρίας, Παλαιστίνης, Λιβάνου και Ιράκ. Τα μάτια τους ήταν προπάντων στραμμένα στις πετρελαιοφόρες περιοχές του Ιράκ.

Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνοντας μέρος της Μ. Ασίας θα μπορούσε να τους χρησιμεύσει ως «άμισθος μισθοφόρος»- ο Ιωάννης Μεταξάς έγραφε ότι “υπό τον μανδύα των βυζαντινών ηρώων, κρύπτομεν μπράβους της Αγγλίας”. Έτσι, ο πάντα πρόθυμος Βενιζέλος, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα όχι μόνο των Άγγλων ιμπεριαλιστών αλλά και των ελλήνων καπιταλιστών, έστειλε τον ελληνικό στρατό να καταλάβει την περιοχή της Σμύρνης (15-5-1919). Τον Ιούνιο του 1920 ο στρατός αρχίζει τη προώθησή του στα ενδότερα χρησιμοποιώντας αιματηρή βία απέναντι στο ντόπιο πληθυσμό.

Η εθνοκάθαρση ξεκινά από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του ο στρατός στη Σμύρνη. Στην παρέλαση που οργανώθηκε ακούστηκαν αποδοκιμασίες από μεριάς των τούρκων. Ο στρατός συνέλαβε και εκτέλεσε τρείς την ίδια μέρα.

Σύμφωνα με την επίσημη ελληνική στατιστική, η ζώνη κατοχής της Σμύρνης, κατοικούνταν από ισοδύναμους πληθυσμούς ελληνορθόδοξων (46,3%) και μουσουλμάνων (48,6%). Ωστόσο, οι απόρρητες υπηρεσιακές απογραφές της ελληνικής διοίκησης σκιαγραφούν μια αρκετά διαφορετική πραγματικότητα, με τους ελληνορθόδοξους λιγότερους από 40% (Τάσος Κωστόπουλος, Η Μαύρη Βίβλος του Γιουνάν Ασκέρ, Εφημερίδα των Συντακτών). Η πολυθρύλητη «Ελληνική Ιωνία» ήταν πραγματικότητα μόνο αν κοιτάξουμε πίσω δυο χιλιάδες χρόνια!

Η Συνθήκη των Σεβρών (10-8-1920), με τους δυσμενείς της όρους απέναντι στην Τουρκία, παρότι έγινε αποδεκτή από το Σουλτάνο, συνάντησε την αντίθεση του Κεμάλ Ατατούρκ, ανώτατου στρατιωτικού στον τουρκικό στρατό. Ο Κεμάλ έφυγε τότε για τις ανατολικές επαρχίες, κήρυξε την ανεξαρτησία του από το Σουλτάνο κι άρχισε να οικοδομεί στρατό.

Σοβιετική βοήθεια στον Κεμάλ

Η σοβιετική Ρωσία, στα πλαίσια του διεθνούς αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και της υποστήριξης των εθνικο- αστικών εξεγέρσεων των αποικιοκρατούμενων λαών της Ανατολής, ακύρωσε τα ρωσικά προνόμια του τσαρικού καθεστώτος στη Τουρκία, επέστρεψε μερικές συνοριακές περιοχές, εκκένωσε συνοριακά φρούρια και έδωσε βοήθεια σε πολεμικό υλικό στον Κεμάλ.

Το γεγονός ότι δόθηκε βοήθεια στον Κεμάλ χαρακτηρίζεται από τους αντικομμουνιστές σαν ανθελληνική ενέργεια. Όμως «η σοβιετική πολιτική το 1919 – 1922 προς την τουρκική επανάσταση δεν υπήρξε ανθελληνική. Ήταν η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης που βρισκόταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού» ( “Η Μικρασιατική Καταστροφή”, Ν. Ψυρούκης).

Εκλογές – ήττα Βενιζέλου

Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 τα αντιβενιζελικά κόμματα κατέβηκαν ενωμένα. Προτάσεις που έγιναν προς το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (μετέπειτα Κομμουνιστικό Κόμμα), και από τη βενιζελική παράταξη και από την ενωμένη αντιβενιζελική παράταξη, με δέλεαρ την παραχώρηση βουλευτικών εδρών, αποκρούστηκαν, κι αποφασίστηκε το κόμμα να κατεβεί στις εκλογές ανεξάρτητα. «Αποφασίστηκε να πάρει το κόμμα μέρος στις εκλογές καταρτίζοντας δικούς του συνδυασμούς στις μεγάλες πόλεις όπου η επιρροή του κόμματος είναι σημαντική… Πάρθηκε η απόφαση οι υποψήφιοι και οι άλλοι ομιλητές να ρίξουν συνθήματα κατά του πολέμου, για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, για το 8ωρο των εργατών, για τη ψήφο στις γυναίκες και για τη δημοκρατία».

Στην Αθήνα η πρώτη προεκλογική διαδήλωση έγινε από ΣΕΚ (Κομμουνιστικό). Η συγκέντρωση έγινε στην πλατεία όπου τότε ήταν το Δημοτικό Θέατρο. Μαζεύτηκε χιλιάδες κόσμος και τα κόκκινα λάβαρα έδιναν ξεχωριστό τόνο στη διαδήλωση. Ύστερα από το λόγο που έβγαλε ο Ευ. Παπαναστασίου, οι διαδηλωτές από την οδό Αιόλου πέρασαν στην οδό Σταδίου και απ’ εκεί έφτασαν στο Σύνταγμα. Γέμισε η οδός Σταδίου και η πλατεία του Συντάγματος. Υπολογίστηκαν τότε οι διαδηλωτές πιο πολλοί από 50.000. Δεν ήταν όμως κομμουνιστές όλοι. Ήταν αντιβενιζελικοί. Γι’ αυτό ξελαρυγγιάζονταν φωνάζοντας «Κάτω ο Βενιζέλος», «Κάτω ο πόλεμος».

«Μερικές μάλιστα κυρίες από τα μπαλκόνια των ξενοδοχείων της πλατείας Συντάγματος «έραιναν με άνθη» τους διαδηλωτές και ήταν γελαστές και χαρούμενες. Φώναζαν μάλιστα «Μπράβο παιδιά. Σφυρί- δρεπάνι». Φυσικά ήταν φανατικές βασιλικές. Εξάλλου στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου στέκονταν κάμποση ώρα μπροστά στην είσοδο της Εθνικής Τράπεζας ο Γ. Βλάχος, ο Κρανιωτάκης, και παραπέρα ο Θ. Νικολούδης, δημοσιογράφοι και επιτελείς του αντιβενιζελισμού. Ήταν κι αυτοί χαρούμενοι και δυο τρείς φορές χειροκρότησαν το ρήτορα Ευ. Παπαναστασίου.» (Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας, Γ. Κορδάτος).

Εκείνη την εποχή το έντονο λαϊκό αντιπολεμικό αίσθημα έβρισκε λαθεμένο διέξοδο, στην υποστήριξη της αντιβενιζελικής, μοναρχικής παράταξης. Το ΣΕΚΕ πήρε στις εκλογές 100.000 ψήφους. Το αντιπολεμικό αίσθημα οδήγησε στην ήττα του Βενιζέλου, ο οποίος έφυγε για το Παρίσι.

Συνέχιση του πολέμου

Η νέα αντιβενιζελική κυβέρνηση, σε αντίθεση με τις προεκλογικές της υποσχέσεις, κλιμακώνοντας τον πόλεμο, κάλεσε στα όπλα τρεις νέες κλάσεις - και αργότερα περισσότερες. Το αντιπολεμικό κίνημα και στο λαό και στο στρατό, φούντωνε.

Η ισχυροποίηση του κεμαλικού στρατού σε ηθικό και εφόδια συνέπιπτε με την αποδυνάμωση του ελληνικού στρατού, την πτώση του ηθικού του και την επιμήκυνση των γραμμών επικοινωνίας του. «Απλοί άνθρωποι του λαού, θυμάμαι καλά, λέγανε πως προχωρώντας ο ελληνικός στρατός στα βάθη της Μικρασίας θα καταστραφεί». Η κυβέρνηση πίεζε να προχωρήσει με κάθε κόστος, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι οι στρατιωτικοί ανέφεραν τις αυξανόμενες δυσκολίες.

Η αντίθεση των στρατιωτών εκδηλώθηκε ακόμα και την παραμονή της τελευταίας γενικής επίθεσης: «Την άλλη μέρα παρατάχτηκε η 9η Μεραρχία για να παρασημοφορηθεί από τον πρωθυπουργό, αλλά την ώρα της τελετής ακούστηκαν φωνές φαντάρων που φώναζαν –Θέλουμε απόλυση!» Και σχολιάζει ο Κορδάτος: «Οι φωνές αυτές έδειχναν πως το ηθικό του στρατού, ήταν πολύ πεσμένο και ο Γούναρης και οι άλλοι έπρεπε να προσέξουν το επεισόδιο αυτό. Με το να διατάξουν να τουφεκιστούν οι πρώτοι που φωνάξανε, οι φαντάροι δεν έπαψαν να θυμούνται τα σπίτια τους».

Έφτασαν μέχρι το Σαγγάριο: «Απ’ εκεί και πέρα άρχισε η τραγωδία του (στρατού). Αποδεκατίστηκε από τις κακουχίες, τη δίψα, την άμμο και την πείνα. Έτρωγε σκουληκιασμένες ρέγγες και ελιές. Αυτό ήταν το φαγητό του πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Έπεσαν αρρώστιες και όσοι έφτασαν στο Σαγγάριο ήταν φαντάσματα και όχι ζωντανοί άνθρωποι… Οι μήνες περνούσαν και η κατάσταση όλο και χειροτέρευε, η δραχμή ξέπεφτε και η φτώχεια απλωνόταν παντού. Αντίθετα οι Τούρκοι ισχυροποιήθηκαν.

Ο Κεμάλ απόχτησε αεροπορία και πολλές πυροβολαρχίες. Το ηθικό του ελληνικού στρατού είχε κλονιστεί πολύ. Στα αντίσκηνα το βράδυ δεν άκουγες τίποτα άλλο παρά πως «πρέπει να πετάξουμε τα όπλα». Θα σημειώνονταν στασιαστικά κινήματα αν δεν ήταν οι τσέτες (άτακτα αντάρτικα σώματα). Αυτοί όπου έβρισκαν ή έπιαναν Έλληνα φαντάρο, τον έσφαζαν, τον κρεμούσαν ή τον παλούκωναν. Οι φαντάροι νοσταλγούσαν την Ελλάδα. Ήθελαν να δουν τους δικούς τους, να πετάξουν το γυλιό και το χακί». (ο.π.)

Η κυβέρνηση ενέτεινε την τρομοκρατία εναντίον των εργατών. Συνελήφθηκαν και οι ηγέτες του ΣΕΚΕ που κατηγορήθηκαν για αντεθνική δράση και η κυβέρνηση σχεδίαζε να τους φορτώσει τις ευθύνες της ολέθριας πολιτικής της.

Έχοντας φτάσει στα πρόθυρα της Άγκυρας ο στρατός σταμάτησε. Ο Κεμάλ άρχισε την αντεπίθεση. Ένα μεγάλο ρήγμα ανοίχτηκε στο μέτωπο. Επικράτησε γενικός πανικός και τότε οι Άγγλοι βρήκαν ευκαιρία να προωθηθούν και να καταλάβουν τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Οι φαντάροι, με μια κυριολεκτικά «απεργία πολέμου», ξεκίνησαν πια με δική τους πρωτοβουλία τη γενική φυγή οδοιπορώντας προς τα δυτικά παράλια. Κατά την υποχώρηση οι τσέτες κάθε νύχτα επιτίθεντο, σκότωναν, ακρωτηρίαζαν, παλούκωναν και οι αρρώστιες θέριζαν τον υποχωρούντα στρατό. «Πολλοί τραυματίες και άρρωστοι έμειναν στο δρόμο και πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Πολλοί έχασαν το δρόμο και χιλιάδες άφησαν τα κόκκαλά τους στις άξενες εκείνες περιοχές… 25.000 νεκροί και τραυματίες υπολογίζονται οι απώλειες». (Κορδάτος)

Στη προσπάθεια να καθυστερήσουν την προέλαση των στρατευμάτων του Κεμάλ, οι φαντάροι κατέφευγαν σε εμπρησμούς χωριών, λεηλασίες και βιασμούς, γεγονός που πυροδοτούσε αντίποινα με το ίδιο νόμισμα.

Τα γεγονότα μιλούσαν από μόνα τους αλλά ο πρωθυπουργός Γούναρης πάλι δεν καταλάβαινε ποια θα ήταν η αναπόφευκτη κατάληξη. Πήγε στο Λονδίνο να πάρει νέο δάνειο γιατί το δημόσιο ταμείο ήταν άδειο. Αλλά ήδη οι σύμμαχοι είχαν αποσύρει την υποστήριξή τους από το ελληνικό «χαρτί». Η Ελλάδα έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνη της.

Σε εκείνους που άρχισαν να λένε ανοιχτά την αλήθεια, ακόμα κι από το αστικό στρατόπεδο, η κυβέρνηση άρχισε διώξεις, στρατοδικεία, δολοφονίες. «Ο Ι. Μεταξάς φανερά τώρα εξακολουθούσε να λέει και να χαρακτηρίζει τυχοδιωκτική την εκστρατεία της Μικρασίας και να αντιπολιτεύεται το Γούναρη … Επικρατούσε γενική παραλυσία. Όσοι στρατιώτες έρχονταν με άδεια στα χωριά τους δεν ξαναγύριζαν στο μέτωπο… Η ελληνική κυβέρνηση μια που δεν μπορούσε στο Λονδίνο και στο Παρίσι να βρει δάνειο, αναγκάστηκε να φορολογήσει τον ελληνικό λαό. Ο Πρωτοπαπαδάκης εισηγήθηκε να κοπούν στη μέση τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούσαν και τα μισά να πάνε στα ταμεία του κράτους. Το σχέδιο έγινε δεχτό και εφαρμόστηκε στις 24-3-1922» (Κορδάτος).

Στις κρίσιμες αυτές στιγμές, όπου όλοι ανέμεναν την τελική έκβαση του δράματος, ο Κορδάτος διασώζει τη μεσολάβηση της σοβιετικής κυβέρνησης, για να αποφευχθεί η καταστροφή του στρατού και ο αφανισμός του μικρασιατικού ελληνικού πληθυσμού. Αναφέρει ότι απεσταλμένος της σοβιετικής κυβέρνησης ήρθε μυστικά στην Αθήνα και ζήτησε τη μεσολάβησή του γραμματέα του ΣΕΚΕ (του ίδιου του Κορδάτου) για να προτείνει στην ελληνική κυβέρνηση τα εξής: η σοβιετική Ρωσία θα σταματήσει να ενισχύει τον Κεμάλ και θα ζητήσει να αυτονομηθεί μια παραλιακή ζώνη της Μικράς Ασίας, όπου ζουν χριστιανοί, με αντάλλαγμα της αναγνώρισή της έστω και ντε φάκτο. Παρόλο που αυτή η λύση ισοδυναμούσε με τη διάσωση του ελληνικού στρατού, η κυβέρνηση δεν θέλησε ούτε να ακούσει για βοήθεια από τα σοβιέτ και ο Γούναρης απέρριψε σκαιά την πρόταση. Η κατάσταση συνέχιζε να χειροτερεύει.

Ο φρούραρχος της Αθήνας, προσπάθησε να εκτελέσει τους φυλακισμένους ηγέτες του ΣΕΚΕ, αλλά δεν τα κατάφερε. Και πάλι, η κρίση του καθεστώτος οδήγησε τον Ι. Μεταξά, αντί του φυσικού θανάτου να επιδιώξει τον πολιτικό θάνατο του ΣΕΚΕ. Επισκέφτηκε τους φυλακισμένους ηγέτες του και τους πρότεινε να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή. «… γιατί είναι ζήτημα αρχής για μας να μην πάρουμε μέρος σε καμιά αστική κυβέρνηση. Εμείς είμαστε κάτι παραπάνω από δημοκρατικοί», εννοώντας δηλ. την ανατροπή του καπιταλισμού.

«Ο αντιβενιζελισμός, ήταν πια φανερό, πως οδηγούσε τη χώρα στην καταστροφή… Εξόν από τα μικροαστικά στοιχεία …και οι εργάτες σ’ όλη την Ελλάδα άρχισαν τις διαμαρτυρίες που καταλήξανε σε απεργίες. Απ’ αυτές αναφέρω τις απεργίες των καπνεργατών στη Δράμα – Καβάλα και την απεργία – εξέγερση του Βόλου καθώς και την απεργία της Αθήνας. Στο Βόλο… το σιτάρι που στελνόταν εκεί ήταν ανακατωμένο κατά το 1/3 με σκουπόσπορο. Αν και διαμαρτυρήθηκε το Εργατικό Κέντρο, η κυβέρνηση δεν έδωκε καμιά σημασία και εξακολουθούσε να στέλνει νοθευμένο σιτάρι.

Είχαν αρρωστήσει πολλοί και σημειώθηκαν και δυο τρεις θάνατοι από το ψωμί που είχε σκουπόσπορο. Το κακό παράγινε και ο εργάτης Θωμάς Αποστολίδης, που ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (Κομμουνιστικού) και οι συνεργάτες του Σταυράκης, Κανάβας και λοιποί ξεσήκωσαν το λαό και έγινε στις 15-2-1921 παλλαϊκό συλλαλητήριο. Οι αρχές θέλησαν να εμποδίσουν το συλλαλητήριο, αλλά ο εργαζόμενος λαός από το κακό του, κατάλυσε τις αρχές. Κοντά δυο μέρες ο Βόλος ήταν κατακόκκινος.

Είχε πιάσει τέτοια τρομάρα τους πλουτοκράτες και αστούς αντιδραστικούς που στα μπαλκόνια και παράθυρα των σπιτιών τους κρέμασαν κόκκινα σεντόνια σαν ένδειξη υποταγής και αναγνώρισης του λαϊκού καθεστώτος. Στάλθηκε στρατός και «επέβαλε την τάξιν». Έγιναν πολλές συλλήψεις και κρατήθηκαν 20 αγωνιστές φυλακισμένοι ως το Οκτώβρη του 1922. Το Νοέμβρη του 1921 κηρύχτηκε στην Αθήνα και Πειραιά η απεργία των εργατών ηλεκτροφωτισμού, φωταερίου κ.λπ. Μια δυο μέρες παράλυσε στην Αθήνα και Πειραιά κάθε κίνηση. Αλλά ο Γούναρης μπόρεσε με τις προδοσίες των δικών του εργατοπατέρων να σπάσει την απεργία» (Κορδάτος, ο.π.).

Η κατάσταση ήταν πια εκρηκτική. Στις 24-9-1922 ξεσπά στρατιωτικό κίνημα στη Χίο και Λέσβο. Επικεφαλής ήταν οι Πλαστήρας, Γονατάς και Φωκάς. Η κυβέρνηση ανατρέπεται και ο βασιλιάς εκθρονίζεται και φεύγει από την Ελλάδα. Σε μια προσπάθεια να εκτονωθεί η κατάσταση, κάποια αντιβασιλικά στελέχη θεωρήθηκαν υπαίτιοι της καταστροφής και εκτελέστηκαν στη δίκη των Έξι. Όμως ο πραγματικός στόχος του πραξικοπήματος ήταν να εκτονωθεί η οργή της εργατικής τάξης και να αποτραπεί η απειλή που εκπροσωπούσε για το αστικό καθεστώς.

Το ΣΕΚΕ όμως δεν κατόρθωσε να σπρώξει τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση γιατί εκείνη την εποχή είχε λαθεμένη πολιτική κατεύθυνση. Αυτή πήγαζε βασικά από την απόφαση της τελευταίας συνδιάσκεψής του, που ήταν η «μακρά νόμιμος ύπαρξη του κόμματος», δηλ. να αποφύγει να σπρώξει τα πράγματα εκτός των ορίων αντοχής του αστισμού. Το αποτέλεσμα ήταν «η τεράστια κρίση που δημιουργήθηκε από την κατάρρευση του μετώπου να λυθεί μέσα στα αστικά πλαίσια» (Σερ. Μάξιμος).

...Συνεχίζεται με την δημοσίευση του δεύτερου μέρους

Επικεντρωθείτε στο Μουντιάλ ή μποϋκοτάρετε το.

 

«Πώς είναι να αγαπάς το ποδόσφαιρο, όταν το βλέπεις να εξαγοράζεται; Το να αγαπάς μια ομάδα-παθιασμένα, παράλογα- δεν είναι μια φυσιολογική συνθήκη. Ναι, το ποδόσφαιρο είναι διασκέδαση, και ναι, είναι ένας τρόπος να περνάς τα μεσημέρια του σαββατοκύριακου. Αλλά είναι και κάτι παραπάνω: για πολλούς οπαδούς είναι παράδοση, κάτι που κληροδοτείται σαν ένα γενετικό χαρακτηριστικό».

Aναφέρει η Orit Gat, συγγραφέας και κριτικός τέχνης που ζει στο Λονδίνο ,συντάκτης στο The White Review και στο Art Papers και έχει γράψει για τη σύγχρονη τέχνη και την ψηφιακή κουλτούρα για περιοδικά όπως frieze , e-flux journal , Art Review , art-agenda , Times Literary Supplement , LA Review of Books , The World Policy Journal , Flash Art , The Art Newspaper , VICE , AIGA Eye on Design , The Brooklyn Rail , Apollo , Τέχνη στην Αμερική , Spike Art Quarterly Camera Austria , Review 31 και Cultured . Και συνεχίζει μεταξύ άλλων : « Καθώς το ποδόσφαιρο γίνεται μια παγκόσμια επιχείρηση, απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη Σαββατιάτικη σέντρα στο τοπικό γήπεδο. Τίποτα δε μοιάζει πιο απόμακρο από την παραδοσιακή οπαδική κοινότητα, όσο η επικύρωση της διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε μια χώρα με τραγικό ιστορικό ανθρωπίνων δικαιωμάτων και απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες μέσω των πολιτικών παιχνιδιών των αξιωματούχων της ΦΙΦΑ. Κάπως έτσι μοιάζει το να κυβερνάσαι από μια μη-δημοκρατική οντότητα με κίνητρα, συχνά, ανεξιχνίαστα, όπου η λογοδοσία απουσιάζει παντελώς. Καθώς οπαδοί, παίκτες και σχολιαστές περιγράφουν τη δυσφορία τους στην προοπτική του Καταριανού Παγκοσμίου Κυπέλλου, ακόμα αδυνατούμε να φανταστούμε ποια θα είναι η αίσθηση που θα αφήσει στο τέλος. Ή και να μπορούμε. Θα είναι αυτό της απουσίας λέξεων για να περιγράψουν το πώς γίνεται να νοιάζεσαι ακόμα για κάτι ενώ του αντιτίθεσαι. Θα είναι αυτό της απουσίας ελέγχου. Αυτό που αισθάνονται οι οπαδοί συχνά τα τελευταία χρόνια».

Κανένα θέαμα - Καμία διοργάνωση - Κανένα γήπεδο - Κανένα έργο δεν είναι πάνω από τις ζωές των ανθρώπων, από τις ζωές των εργατών.

"Δεν θα δω ούτε ένα ματς αυτού του Μουντιάλ. Το Κατάρ δεν είναι ποδοσφαιρική χώρα. Χωρίς θερμή, χωρίς γεύση. Είναι μια οικολογική καταστροφή με όλα αυτά φα κλιματιζόμενα γήπεδα. Τι τρελά, τι βλακεία! Αλλά πάνω από όλα, μια ανθρώπινη φρίκη. Τόσες χιλιάδες θάνατοι για να χτιστούν αυτά τα γήπεδα και να διασκεδάσει ο κόσμος για 2 μήνες και κάνεις δεν νοιάζεται. Μια καρικατούρα του τι μπορεί να φέρει μέσα του ο άνθρωπος ως ακραία βρωμιά!"…λόγια τουΕρίκ Καντονά.

Το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαοφιλέστερο άθλημα του πλανήτη τι το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα η απλότητα μου και η άμεση επαφή με τον κόσμο   χρειάζεται μόνο μια μπάλα παίζεται από ξυπόλυτα παιδία σε αλάνες της Αφρικής της Ασίας και της Ν. Αμερικής μέχρι σε υπερσύγχρονα γήπεδα από ποδοσφαιριστές που η χρηματιστηριακή τους αξία ανέρχεται σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Όσο και αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε , είναι ότι οι δημοφιλέστερες ομάδες - και οι πιο πετυχημένες - συνήθως προέρχονται από φτωχές γειτονιές. Εκεί δηλαδή που άνθρωποι στα όρια της φτώχειας περιμένουν τα ενενήντα λεπτά της Κυριακής για να «ξεφύγουν» για λίγο από την τραγική κατάσταση που βιώνουν.

To φετινό Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου μακριά από γκολ πάσες τάκλιν πανηγυρισμοί μας αφήνει μία θλίψη και μια πίκρα αν και ακόμα… δεν ξεκίνησε. Πρόκειται για την πιο θλιβερή ιστορία στην ιστορία του ποδοσφαίρου μια επικίνδυνη και αδίστακτη ομάδας μαφιόζων, πολιτικών, παραγόντων της FIFA, πολυεθνικών εταιρειών βουτηγμένων στο αίμα χιλιάδων νεκρών εργατών ξεπλένει ένα κράτος δολοφόνων. Πάνω από 6.000 εργάτες έχουν χάσει τη ζωή τους στο Κατάρ, στην πλειοψηφία τους μετανάστες από την Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές και τη Σρι Λάνκα. Άνθρωποι που ζούσαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και δούλευαν καθημερινά στον καυτό ήλιο, ακόμα και για πάνω από 15 ώρες τη μέρα, για ένα κομμάτι ψωμί. Άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους για να βγάλουν δισεκατομμύρια οι εμίρηδες κι οι μεγαλοεργολάβοι, οι πολυεθνικές κι οι υψηλόβαθμοι της FΙFA, όλοι αυτοί που δεν γνωρίζουν τι θα πει δουλειά.

Το ποδόσφαιρο πλέον έχει αλλάξει ριζικά πρόκειται για ένα πεδίο έκφρασης και διεκδίκησης πολιτικών σύγκρουσης και αντιπαράθεσης …Σε μία χώρα όπου ποινικοποιείται η ομοφυλοφιλία επιτρέπεται το μαστίγωμα αντιμετωπίζονται οι γυναίκες σαν πολίτες β΄ κατηγορίας  όπου το κέρδος και τα ζεστά δολάρια  είναι πάνω απ’ όλα !.

Φαίνεται ότι τα αιματοβαμμένα δολάρια κλείνουν τα στόματα Ομοσπονδιών, ΜΚΟ, Οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα ακόμα και αστέρων του Παγκόσμιου Ποδοσφαίρου ενώ συμμετέχουν σε πληρωμένες καμπάνιες εναντίον του ρατσισμού μπροστά στο έγκλημα αυτά  σιωπούν . Το Fan Leader Programme του Κατάρ εξασφαλίζει σε "οπαδούς" δωρεάν πακέτο, με την προϋπόθεση πως εκείνοι θα πρέπει να δείχνουν χαρούμενοι σε κάθε γήπεδο, θα τραγουδούν μονάχα θετικά συνθήματα και θα γεμίζουν τα social media με μηνύματα που θα διαφημίζουν με τον καλύτερο τρόπο τη διοργάνωση.

Το ποδόσφαιρο ίσως το πιο δημοφιλές και το πιο λαϊκό άθλημα στον κόσμο έχει να κάνει με τον σεβασμό την αποδοχή στην διαφορετικότητα ασφαλώς πρόκειται για μια γιορτή …

Εδώ προκύπτει ένα ερώτημα …πως προάγεται η περιβόητη «κοινωνική αλλαγή». Σήμερα παγκόσμια αθλητικά γεγονότα όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο και οι Ολυμπιακές αγώνες αμφισβητούνται συνεχώς καθώς και οι δομές του σύγχρονου αθλητισμού βασίζονται σε συστήματα κοινωνικής πολιτιστικής και πολιτικής εκμετάλλευσης. Η έννοια της «ρατσιστικοποιημένης εργασίας» δεν εμφανίσθηκε στο Κατάρ ,ασφαλώς προϋπήρχε έχει την ρίζα της στις αποικιοκρατικές σχέσεις εξουσίας των πάλαι ποτέ αυτοκρατοριών, βέβαια επισφαλείς σχέσεις εργασίας εκμετάλλευσης καθώς και νεκρούς εργαζόμενους είχαμε και στα προηγούμενα Μουντιάλ και Ολυμπιάδες … (το 1958 λόγω Ισραήλ απείχαν οι Αίγυπτος, Ινδονησία, Σουδάν, Τουρκία στα μπαράζ, το 1966 είχαμε την αποχή της Αφρικανικής ηπείρου,  το 1978 στην αιματοβαμμένη Αργεντινή και για μην ξεχνάμε και τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας  το  2004) …έχουμε και σήμερα όπου δεν λείπουν και οι δικές μας «Μανωλάδες» η ανασφάλιστη εργασία η εκμετάλλευση προσφύγων μεταναστών η μη καταβολή δεδουλευμένων ακόμα και οι βιαιοπραγίες όσων ζητάνε τα οφειλόμενα.

Το ποδόσφαιρο λατρεύεται από δισεκατομμύρια κόσμο και γύρω από αυτό παίζονται δις δολάρια επιστρέφοντας και πάλι στην αγιάτρευτη ασθένεια του καπιταλισμού όπου μπροστά στο κέρδος τι αξία μπορεί να έχουν ανθρώπινες ζωές  !

Η FIFA απαγορεύει τα πολιτικά μηνύματα.

Ο ορισμός του «πολιτικού» παραμένει το σημείο διαμάχης. Η ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Δανίας  (όπως και αρκετές ακόμα ομοσπονδίες) ήθελε να φορέσει προπονητικές φανέλες με το σύνθημα "ανθρώπινα δικαιώματα για όλους" στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ - η  FIFA όμως το απαγόρευσε (πηγή: sportschau.de).

Η FIFA μέχρι στιγμής έχει αφήσει ανοιχτό πώς θα αντιμετωπίσει το ‘’περιβραχιόνιο αρχηγού’’ ως κοινό σύμβολο με την αναγραφή "One Love" που θέλουν να φορέσουν ο αρχηγός της Γερμανίας Manuel Neuer και οι αρχηγοί άλλων επτά ομάδων της Αγγλίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου, της Ελβετίας, της Ουαλίας, της Γαλλίας και της Δανίας.

 «Πιστεύουμε ότι το μήνυμα "ανθρώπινα δικαιώματα για όλους" είναι καθολικό και όχι πολιτική έκκληση», δήλωσε ο Jakob Jensen, διευθύνων σύμβουλος της ΠΟ της Δανίας, στον δανέζικο ραδιοφωνικό σταθμό σχετικά «Όλες οι ευρωπαϊκές ΠΟ που συμμετέχουν έχουν τη σταθερή βούληση να φορέσουν το περιβραχιόνιο ενώ αρκετές Ομοσπονδίες έκαναν παρόμοιες δηλώσεις.

Η Ομοσπονδία της Ουαλίας είπε στο The Athletic: «Υποστηρίζουμε πλήρως την εκστρατεία "One Love" και θα φορέσουμε το περιβραχιόνιο.

Εκπρόσωπος της ολλανδικής KNVB είπε στο ESPN: «Αποφασίσαμε να το φορέσουμε. Αν υπάρξει πρόστιμο, θα το πληρώσουμε».

Στις 4 Νοεμβρίου, ο Τζιάνι Ινφαντίνο έγραψε μια επιστολή και στα 32 έθνη που συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, καλώντας τα να «επικεντρωθούν στο ποδόσφαιρο» και να παραμερίσουν τις ανησυχίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ακολούθησε τα σχόλια του υπουργού Εργασίας του Κατάρ που απέρριψε την εκστρατεία της Αμνηστίας ως «διαφημιστικό κόλπο ».

Η Διεθνής Αμνηστία καλεί τη FIFA και το Κατάρ να δεσμευτούν δημοσίως για τη θέσπιση ενός προγράμματος αποκατάστασης για την παροχή αποκατάστασης για όλες τις καταχρήσεις που σχετίζονται με την προετοιμασία και την παράδοση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων για την αποτροπή περαιτέρω καταχρήσεων.

Η όλη κουβέντα για το μουντιάλ θα έπρεπε να περάσει σε δεύτερη μοίρα να γίνει ξεκάθαρο ότι τέτοια εγκλήματα δεν θα πρέπει να ξεχαστούν. Είναι κάποιες περιπτώσεις που η “αναστάτωση” είναι σημαντικότερη της “σιωπής” μεγάλο  μέρος των οπαδών  σε αρκετές χώρες, όσο και αν θέλουν τα ΜΜΕ και η FIFA να το αποκρύψουν αρκετοί αθλητές και ομοσπονδίες ως αντίδραση στο “focus on football” της FIFA μιλάνε για αυτά τα γεγονότα , ανακινούν τη κουβέντα, όπως πρέπει να κάνουμε όλες/οι  μας .…Η αγάπη  για το ποδόσφαιρο και για την μπάλα, το άθλημα που αγαπήθηκε και διαδόθηκε από τους φτωχούς, και κατατρεγμένους  σ ’όλο τον κόσμο, μπορεί να μας κάνει κάποιες φορές να κάνουμε τα στραβά μάτια στο ότι εδώ και δεκαετίες το ποδόσφαιρο εμπορευματοποιείται και απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον απλό κόσμο... Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δεχόμαστε και θα καταναλώνουμε τα πάντα δίχως όριο…

Πρόκειται για ένα Μουντιάλ ντροπής του δημοφιλέστερου αθλήματος  του δαπανηρότερο από κάθε προηγούμενο αφού τα κέρδη της FIFA είναι μυθικά και τεράστια , αλλά και το πλέον αιματοβαμμένο με πάνω από 7.000 νεκροί εργάτες και εκατοντάδες τραυματίες να συνεχίζουν να στοιχειώνουν τα γήπεδα και τις υποδομές του.

ΠΗΓΕΣ:

https://www.humbazine.gr/index.php/blog/i-agapi-gia-to-podosfairo-apotelei-provlima/

https://prin.gr/2022/11/world-cup/

 

Φαίνεται ότι η βία η φτώχεια η εκμετάλλευση ο αποκλεισμός η έλλειψη στόχων η κατακρεούργηση των κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών, οι πλειστηριασμοί φτωχών  οικογενειών , η παράνομη και ανασφάλιστη εργασία  η έκθεση των απροστάτευτων παιδιών σε πολύμορφους κινδύνους (συμμορίες, ναρκωτικά ,σωματεμπορία ,πορνογραφία) οι πατριαρχικές επίσης αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνία είναι οι λόγοι της εφιαλτικής πραγματικότητας που όλοι μας ζούμε σχεδόν καθημερινά. Σε αυτήν λοιπόν την εφιαλτική πραγματικότητά που όλες και όλοι μας βιώνουμε υπάρχουν από την μία πλευρά οι σκηνοθέτες ,οι πρωταγωνιστές και από την άλλη  τα απροστάτευτα θύματα ειδικά στην περίπτωση των ανηλίκων.

Γινόμαστε μάρτυρες μιας καινούργιας «ειδικής συνθήκης» διαχείρισης της είδησης και ενημέρωσης στην χώρα μας όπου η θεσμική προστασία των θυμάτων (ακόμα και ανηλίκων) η εμπιστευτικότητά ,η εχεμύθεια και το απόρρητο των καταθέσεων όχι μόνο ακυρώθηκαν αλλά αντιθέτως βγήκαν στην δημοσιότητα φρικιαστικές λεπτομέρειες όπως φωτογραφίες και βίντεο, κάτω από μία διατεταγμένη υπηρεσία όπου η δύναμη του ισχυρού, του αφεντικού, του καλού χριστιανού ,του πατριώτη ,του επιτυχημένου και επιφανή  επιχειρηματία ,του άριστου οικογενειάρχη, καθώς επίσης ο ρόλος της αστυνομίας και της εισαγγελίας  φανερώνουν την αλλοιωμένη και κατασκευασμένη πραγματικότητα .

Από την άλλη έχουμε μια  προσπάθεια ενοχοποίησης των θυμάτων όπου τα θύματα να ονειρεύονται σεξουαλικές φαντασιώσεις στα αστυνομικά τμήματα (κατά δήλωση  γνωστού ποινικολόγου) και από την άλλη να φιμώνεται ο λόγος και φυλακίζεται η μητέρα της ανήλικης ενώ ο παιδοβιαστής κάτω από τις απαιτήσεις της διερεύνησης της υπόθεσης σιγά σιγά απομονώνεται ενώ οι σχέσεις του με το κακοήθες πολιτικό θρησκευτικό κατεστημένο  και με τα κυκλώματα παιδικής εκμετάλλευσης και σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων αποσιωπώνται και εξαφανίζονται .

Αρμόδια όργανα όπως το ΕΣΡ και η ΕΣΗΕΑ ζήτησαν την απαγόρευση των εικόνων  και της δημοσιοποίησης στοιχείων ειδικότερα των ανηλίκων αντί της τιμωρίας των δημοσιογράφων και των «κατινάδικων» εκπομπών.

Οι περιπτώσεις βιασμού κατ’ εξακολούθησή ανήλικου παιδιού και ο βιασμός της 19χρονης στο ΑΤ Ομονοίας όχι μόνο συγκλονίζουν αλλά και ματώνουν την ψυχή μας. Τα παρακάτω στοιχεία μιλάνε από μόνα τους :

Σε έρευνα του χαμόγελου του παιδιού  έχουμε αύξηση 27,17 %  σε περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησης ανηλίκου το α’ 6μηνο του 2022 ενώ σε άλλη έρευνα του Ιστ. Υγείας Παιδιού  1 στα 20 παιδιά έχουν βιώσει την εμπειρία σεξουαλικής κακοποίησης ασφαλώς πρόκειται για ανήλικα !

Το γενικό συμπέρασμα από αυτά αφομοίωση και καθησυχασμό  της κοινής γνώμης ώστε η κοινωνία να αποδεχθεί το πλάνο προστασίας αντί της σύγκρουσης και της ρήξης με το κοινωνικό κατεστημένο  και τις πατριαρχικές αντιλήψεις. Πρόκειται για  συγκάλυψη των αιτιών που γεννάνε και θρέφουν την εκμετάλλευση τον σεξισμό τις πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας τον ρατσισμό την ξενοφοβία βασικές αρχές που προβάλει το καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας .

 

Φαί, νερό, βότανα, αέρας, γη και χωράφι, ζώα και μέσα σε αυτά κανονικοί άνθρωποι της Iris Lykourioti

 

Φαί, νερό, βότανα, αέρας, γη και χωράφι, ζώα και μέσα σε αυτά κανονικοί άνθρωποι.

Όχι άλλες χυδαίες (ατομικές) πισίνες και σπίτια ορυχεία στα άνυδρα νησιά του Αιγαίου και τα γεμάτα κρυστάλλινα νερά για κολύμπι, όχι άλλες κακόγουστες ομπρέλλες τροπικής αισθητικής ασυναρτησίας αντί για τις ελάχιστες καλαμωτές σκιές των καλαμιώνων που καθαρίζουν τις ρεματιές εκεί που πέφτουν στη θάλασσα και χωρίζουν τα χωράφια, όχι άλλη γελοία υποτιθέμενη ξεκούραση σε ενοικιαζόμενες ξαπλώστρες, εκεί που ένα πανί σε ελεύθερη παραλία είναι αρκετό για να ξεκουράσει η ζεστή άμμος τα κουρασμένα κόκκαλα μας, όχι άλλο κοκτέιλ και φραπέ σε τιμή άγριου μεροκάματου αντί μεγάλες φθηνές διακοπές παραθερισμού με ώρες ψαρέματος σε θάλασσες που δεν έχουν διαλύσει οι τράτες, οι εξορύξεις ή η όψη των πολεμικών πλοίων.
.
Τα νησιά του Αιγαίου, τα μεγάλα πρότυπα σχετικής αυτάρκειας και ναυτοσύνης, υπεραιωνόβιας διαβίωσης παρά τη φτώχεια και τις δυσκολίες από τα γεωπολιτικά ντράβαλα αυτής της δύσκολης και διεκδικούμενης θάλασσας, είναι στο όριο του μεγάλου κινδύνου να διαλυθούν για πάντα από τη χυδαία επέλαση της κτηματαγοράς και του μαζικού τουρισμού που δεν πρόκειται να ελέγχει κανένας ντόπιος (λάθος υπολογίζουν οι αγαπημένοι νησιώτες) παρά μόνο τα διεθνοτοπικά μαφιόζικα δίκτυα. Θα χάσουν τη γη τους και τα ενοικιαζόμενά τους πιο γρήγορα απ' ότι φαντάζονται (ας προσέξουν αυτόν τον καιρό οι Κρητικοί π.χ. τη συγχώνευση των συνεταιριστικών τραπεζών τους με την HSBC και σε ποιανού τα χέρια θα περάσει η υποθηκευμένη γη τους).
.
Λυπάμαι που οι συνάδελφοι αρχιτέκτονες και τα αρχιτεκτονικά ΜΜΕ έχουν αφεθεί απόλυτα σε αυτό το μοντέλο παραγωγής χώρου (βραβεία επί βραβείων -ιδιωτικά- προωθούν αυτό το μοντέλο ως ύψιστη αξία παράγοντας υπεραξία για τους developers όχι για την αρχιτεκτονική).
.
Ο βιοπορισμός δε σημαίνει σιγή, ούτε έλλειψη συμμετοχής στα κοινά, δηλαδή στη διεκδίκηση ενός επαγγελματικού χώρου πολυδιάστατου και στη διεκδίκηση του αρχιτεκτονικού πειραματισμού που μπορεί να γίνει μόνο σε πλαίσια αξιακής αναβάθμισης ενός δίκαιου τρόπου ζωής για όλους με τη συμβολή της έννοιας του δημοσίου (παραγωγή χώρου, υποδομών και υλικών της ζωής, κληρονομιά, πολιτισμός, τροφή υλική και συμβολική).
.
Δυστυχώς δε γίνεται κατανοητό ότι όσο δεν αντιδρούμε σε αυτό θα εξαφανιστούμε ως επαγγελματίες μαζί με τη νέα τσιφλικοποίηση της γης (πόσους αιώνες πήρε η αναδιανομή της;), θα γίνουμε -έχουμε αρχίσει ήδη- υπεργολάβοι της κτηματαγοράς, όχι ελεύθεροι επαγγελματίες με δικαιώματα, τεχνογνωσία και λόγο στα κοινά.
.
Τι κοινωνία είναι αυτή που, αντί να αντιμετωπίζει τη φτώχια της, φτωχαίνει σπαταλώντας ότι έχει και δεν έχει σε ένα μοντέλο που την κάνει να ξεχάσει τις τέχνες της επιβίωσης, της γης και της θάλασσας, το μόνο που (και) σήμερα χρειάζεται ο κόσμος για να επιβιώσει;
.
Μεγαλώσαμε θαυμάζοντας τα ροζιασμένα χέρια και τα λιασμένα, ρυτιδιασμένα μέτωπα των νησιωτών που ήξεραν τα πάντα για να ζούμε. Περπατήσαμε τα βουνά και τα λαγκάδια που βγάζανε ασύλληπτης νοστιμιάς ζαρζαβατικά, τα οποία έτρωγες με δυό δεκάρες, φιλοξενούμενη σε ράτζα υπέροχων σπιτιών φτιαγμένων με πολλές τέχνες, ανοιχτής γνώσης. Το Αιγαίο ήταν γεμάτο από νέα παιδιά, φοιτήτριες/ες και νέες/ους εργαζόμενες/ους που έφταναν παντού με πάμφθηνα ακτοπλοικά εισητήρια και παραθέριζαν μήνες ολόκληρους με ελάχιστο χαρτζιλίκι. Τώρα επιβάλλεται με βία πάνω τους ο ρόλος των ιθαγενών για σέρβις σε ηλικιωμένους αλλοδαπούς χωρών με υψηλότερους μισθούς. Δε θα είναι ελεύθερες/οι αν δεν το διεκδικήσουν. Δε θα παραθερίσουν ποτέ ελεύθερες/οι.
.
Προς φίλες και φίλους συνομήλικους που τα ζήσαμε μαζί αλλιώς: ρε παιδιά, πραγματική απορία, από πότε οι φωτογραφίες σας που δείχνουν την ειδυλλιακή Ελλάδα είναι μόνο από παραλιακά μπαρ με τροπικές ομπρέλλες;
.
Να 'ναι καλά η κουμπάρα μου Varvara Konstantakopoulou που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία και ανάσανα.
.
Φίλος καθηγητής πολεοδομίας-χωροταξίας σε ΑΕΙ μου είπε ότι το φαντασιακό των φοιτητριών/ων δε μπορεί να συλλάβει τίποτα έξω από τον τουρισμό.
.
Και πως θα ζήσουμε; και πως θα σχεδιάσουμε το χώρο και το μέλλον; με τι τέχνες;
.
ΥΓ πριν χρόνια έψαχνα την περίπτωση της Ίμπιζα αφού την επισκέφθηκα ένα 24ωρο και έπαθα σοκ, οπότε προσπάθησα να βρω στοιχεία για να το εκλογικεύσω. Η Ίμπιζα είναι η μία από τις τέσσερις ΕΟΖ (ελεύθερη οικονομική ζώνη) της Ισπανίας. Παρέχονται υπηρεσίες 'wellness' από απίστευτα δίκτυα που δεν ελέγχονται παρά ελάχιστα. Για παράδειγμα, στην Ίμπιζα δραστηριοποιούνται 3000 sex workers και μόλις το 2014 ιδρύθηκε το πρώτο συνδικάτο τους προκειμένου να μπορούν να προστατευθούν στοιχειωδώς από την απορρυθμισμένη ζωή τους.
.
Η Ίμπιζα είναι ένα νησί που κάποτε έμοιαζε με μία από τις Σποράδες μας.
.
Αυτήν την παρα-οικονομία θέλουμε;

Απαραβίαστη «Ιδιωτικότητα»

               

Ο βαθμός ελευθερίας μιας χώρας μετριέται αποκλειστικά και μόνο μέσα από τον σεβασμό που επιδεικνύει προς τα δικαιώματα των πολιτών της, και είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως αυτά τα δικαιώματα συνιστούν περιορισμούς της κρατικής εξουσίας ,περιορισμούς που περιγράφουν ακριβώς τις περιπτώσεις ,όπου η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρεισφρήσει στο πλαίσιο των ατομικών δικαιωμάτων, τα οποία στην διάρκεια της Αμερικανικής επανάστασης περιγράφηκαν με τον όρο «ελευθερία» και στη διάρκεια της Διαδικτυακής Επανάσταση  περιγράφονται με τον όρο «ιδιωτικότητα».

EDWARD SNOWDEN 

Φαίνεται για πολλούς ότι η διαχείριση της εξουσίας δεν αποτελεί «λειτούργημα», αλλά προσωπική υπόθεση και ανταγωνισμός: Η λογική απέναντι στον ανταγωνιστή είναι η εξαφάνιση του η εμμονή με την εξουσία το «το κράτος είναι δικό μας» «όλα επιτρέπονται» το δόγμα ότι η πολιτική είναι μία μπίζνα ,το τακτοποίημα των δικών μας ανθρώπων .Όντως έχει προκύψει όχι μόνο  θεσμικό αλλά και πολιτικό ζήτημα που εξελίσσεται με τις παρακολουθήσεις - υποκλοπές και προκαλεί  έντονη ανησυχία και …τριγμούς .Οι θεσμοί στέκουν ακέραιοι στο χρυσό κέλυφος τους άλλωστε αυτοί ποτέ δεν θίχτηκαν από το 1974  τα κοινοβουλευτικά κόμματα και οι αστοί φρόντισαν για αυτό.Πάντοτε βαφτιζόταν σαν  δίκαιο και σωστό η «κανονικότητα» της απονομής δικαιοσύνης, παρά τις τεράστιες καθυστερήσεις,  τις εξόφθαλμες ασύμμετρες αποφάσεις των δικαστηρίων όταν ασχολούνται με το οικονομικό έγκλημα ή άλλες ευαίσθητες υποθέσεις;

Θεσμικά αντίβαρα και αμφισβήτηση απέναντι σε  κάθε  εξουσία.

Οι Δημοκρατίες σήμερα είναι φανερό ότι δεν απειλούνται κυρίως από την κατάλυση των εξωτερικών χαρακτηριστικών τους (εκλογές, Βουλή κλπ), αλλά από την υπονόμευση των ουσιαστικών χαρακτηριστικών τους και ιδίως την ιδιαίτερη στις σύγχρονες δημοκρατίες αυτονόμηση της εκτελεστικής εξουσίας. Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) έπαιξε κομβικό ρόλο στην αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών. Με δική της έρευνα - όπως ίσως δεν έχει γίνει ευρέως κατανοητό - επιβεβαιώθηκε ότι η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη έγινε από την ΕΥΠ με αποτέλεσμα η κυβέρνηση, που ως τότε παρίστανε την ανήξερη, να υποχρεωθεί να το παραδεχτεί.Η σημασία των Ανεξάρτητων αρχών έχει πολλές φορές αμφισβητηθεί ακόμα και λοιδορηθεί με αφορμή κάποιες άστοχες επιλογές. Η λειτουργία της ΑΔΑΕ δείχνει ότι οι ανεξάρτητες αρχές μπορούν να είναι ένα ουσιαστικό θεσμικό αντίβαρο σε μια συνθήκη όπως ιδίως η σημερινή. Σημειώνω ιδιαίτερα και την αντίδρασή της στην τροπολογία με την οποία - καταργήθηκε η υποχρέωση της εκ των υστέρων ενημέρωσης του παρακολουθούμενου.

Θεσμικά αντίβαρα λοιπόν σε μια εκτελεστική εξουσία είναι η αυτονομία από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και  όχι μόνο καθώς επίσης και η αμφισβήτηση απέναντι σε κάθε εξουσία  είναι τα δύο βασικά χαρακτηριστικά  που πρέπει να έχει κάθε τέτοια αρχή.

Περίεργος και ο τρόπος που αντιμετωπίζει το ζήτημα η δικαιοσύνη. Έτσι κι αλλιώς, η ευθύνη της Εισαγγελέως που ενέκρινε χωρίς κανένα έλεγχο τις παρακολουθήσεις είναι σαφής όπως και ο τρόπος που έχει επιλέξει να αρχίσει την έρευνά του ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου; Η «θεσμική θωράκισή» της ΕΥΠ, υπονομεύεται ήδη στην πράξη, με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Ντογιάκο .Η «θωράκιση» υπονομεύεται ακόμα περισσότερο από το ίδιο το μέσο που θα την επιφέρει, δηλαδή από  την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου αφού  η ΠΝΠ δεν απαιτεί αρχικά συμμετοχή της Βουλής.

Υπάρχει ένα θεσμικό ζήτημα.

Ο αριθμός των παρακολουθήσεων είναι φανερό ότι είναι αδιανόητα μεγάλος. Μπορεί κανείς στα αλήθεια να θεωρήσει ότι η ΕΥΠ μπορεί να παρακολουθεί για λόγους εθνικής ασφάλειας ένα τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων χωρίς κανένα έλεγχο και χωρίς καμία υποχρέωση έστω μεταγενέστερης ενημέρωσής τους;

Μπορεί αυτό να δικαιολογείται για λόγους εθνικής ασφάλειας ή η εθνική ασφάλεια να καταλήγει να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα;  Μπορεί κανείς να νιώθει ασφαλής σε μια τέτοια συνθήκη; Είναι δυνατό να συντηρείται ένα καθεστώς τέτοιας αδιαφάνειας και που άνετα μπορεί να το αξιοποιήσει ο οποιοσδήποτε Μητσοτάκης;

Αυτό είναι το πραγματικό θεσμικό πρόβλημα. Και ζητά θεσμικές λύσεις. Η ΕΥΠ δεν μπορεί να είναι άβατο, δεν είναι δυνατό να μην υφίσταται έναν ουσιαστικό, εξωτερικό έλεγχο. Ανά πάσα στιγμή ένας τέτοιος θεσμός μπορεί να αμαυρώσει την φήμη ενός ανθρώπου με χαρακτηριστική ευκολία παρά να δικαιολογηθεί για τις όποιες διαφωνίες ή τις δικαστικές πλάνες .

Η αφαίρεση της ΕΥΠ από τον Πρωθυπουργό άμεσα, η διαλεύκανση της υπόθεσης Ανδρουλάκη και Κουκάκη, η  γνωστοποίηση του καταλόγου των υποκλοπών σε βάρος δημοσιογράφων, πολιτών και πολιτικών προσώπων, η διαλεύκανση της υπόθεσης των εταιρειών και όσων εμπλέκονται μαζί τους, η  παύση του κυκλώματος παρακολουθήσεων είναι τα άμεσα αιτήματα για να διορθώσει το "λάθος".

Η ΕΥΠ μπορεί να παρακολουθεί χιλιάδες πολίτες επικαλούμενη την εθνική ασφάλεια, χωρίς όμως στο εξής εκείνοι να έχουν το δικαίωμα να το μάθουν,αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου η διάταξη αυτή  σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ. Σύμφωνα με την ΑΔΑΕ ο αριθμός των άρσεων του απορρήτου για λόγους εθνικής ασφάλειας αυξάνεται σταθερά από χρόνο σε χρόνο.

Στην πραγματικότητα η εξαίρεση για λόγους "εθνικής ασφάλειας" είναι ο φερετζές της τάχα  "νομιμότητας" της παρακολούθησης όλων μας, ακτιβιστών, συνδικαλιστών, αριστερών, δημοσιογράφων, πολιτικών αντιπάλων, πολιτών, άλλωστε οι "εξαιρέσεις" για λόγους "εθνικής ασφάλειας" δεν είναι εξαιρέσεις, είναι η κανονικότητα της ΕΥΠ τον λέμε Μεγάλο Θείο;- ακόμη και για ωμούς πολιτικούς εκβιασμούς, όπως όλοι είδαμε.

Η συνταγματική νομιμότητα (Αριστόβουλος Μάνεσης) που τόσο πολύ γίνεται λόγος τελευταία δεν αποτελεί μόνο ένα σύνολο δεσμευτικών κανόνων για τους πολίτες, αλλά και δικαιωμάτων. Εκτός και η νομιμότητα να αρχίσει να τίθεται υπό την αίρεση της νομιμοφροσύνης.

Συζητάμε εδώ  και μέρες  για νόμιμες παρακολουθήσεις που αφορούν την δήθεν εθνική ασφάλεια η οποία έχει γίνει κουρελόχαρτο με μια ρητορική που απευθύνεται αποκλειστικά στους δεξιούς εθνικόφρονες ψηφοφόρους του επιβεβαιώνοντας την καθεστωτική  νοοτροπία .Πρέπει να προετοιμαζόμαστε, επομένως, για τα χειρότερα που  έρχονται, εάν δεν υπάρξει μια ευρύτερη συνεννόηση της αντιπολίτευσης.

Να ξεκαθαρίσουμε όμως την ορολογία άρση απορρήτου του περιεχομένου των επικοινωνιών, με την οποία συνήθως οι περισσότεροι εννοούν τις τηλεφωνικές υποκλοπές, δεν αποτελεί μέσο παρακολούθησης των τηλεφωνικών συνομιλιών, παρά μόνο καταγραφής των στοιχείων της συνομιλίας (καλών και καλούμενος αριθμός, χρόνος και διάρκεια συνομιλίας, γεωγραφική θέση), τα οποία οι πάροχοι υπηρεσιών τηλεπικοινωνίας είναι υποχρεωμένοι να τα διατηρούν για ένα χρόνο στην διάθεση των αρμοδίων αρχών (ν. 3917/2011 και Οδηγία 2006/24/ΕΚ).

Στην σύγχρονη ζωή  υπάρχει μια έννοια  που περικλείει όλα αυτά μια έννοια όπου ο καθένας /καθεμία δίνει την δική του ερμηνεία αυτή είναι η «Ιδιωτικότητα» όπου δεν μπορεί να εισέλθει ο οποιοσδήποτε -τουλάχιστον όχι πάντα- όπως για παράδειγμα το κράτος που θεωρεί ότι δεν οφείλει να δικαιολογήσει την παραβίαση της. Από την άλλη η άρνηση διεκδίκησης  της ιδιωτικότητας ισοδυναμεί με βίαιη εκχώρηση της .Το να λέμε ότι «εγώ δεν έχω τίποτε να κρύψω προσωπικό είναι σαν να ισχυριζόμαστε ότι ούτε η ελευθερία λόγου δεν μας απασχολεί μιας και δεν θα έχουμε τίποτε να πούμε»  όπως υποστηρίζει στο βιβλίο του ο Edward Snowden “ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ’’.Αυτή η απουσία ορισμού είναι που μας κάνει να την θεωρούμε ως  απαραβίαστο «δικαίωμα».

Το διάγγελμα του πρωθυπουργού ….επιβεβαίωσε ότι η νομιμότητα δεν θα μπορέσει να αποκατασταθεί από αυτόν που την έστρωσε. Ούτε οι επιφανειακές αλλαγές που λέει ότι θα φέρει -με ΠΝΠ για να αποφύγει κάθε κοινοβουλευτική κριτική! Αυτές θα μπορεί να τις παραβιάζει, όπως παραβίασε τις υφιστάμενες. Θα τις παραβιάζουν ιδίως οι χρήστες του predator που ως παντελώς παράνομοι και σήμερα δρουν χωρίς καμία απολύτως άδεια από κανέναν εισαγγελέα. Αυτή, άλλωστε, η ευελιξία τους ήταν που εξυπηρετούσε και τους σχεδιασμούς του Μαξίμου. Καμία πρωτοβουλία του, βέβαια, δεν αντιμετωπίζει σοβαρά και άμεσα και με ιδιαίτερη φροντίδα το κρίσιμο ζήτημα της διασφάλισης του αποδεικτικού υλικού που θα χρησιμεύσει στη διερεύνηση των ευθυνών για αυτά που έγιναν.

Σε ανακοίνωση της η Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή αναφέρει: «Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που προανήγγειλε ο Πρωθυπουργός και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ της 9/8/22 δεν πλήττει ούτε στο ελάχιστο το σύστημα των αυθαίρετων παρακολουθήσεων που έχει γιγαντωθεί εδώ και χρόνια με την επίκληση “λόγων εθνικής ασφάλειας” και που η κυβέρνηση Μητσοτάκη μετέτρεψε σε οργανωμένο κύκλωμα παρακολούθησης των πολιτικών της αντιπάλων» αναφέρει σε ανακοίνωσή της, η Εναλλακτική Παρέμβαση-Δικηγορική Ανατροπή.

Η εξεταστική επιτροπή στην οποία ο ίδιος ο Πρωθυπουργός θα διαμορφώσει την πλειοψηφία και η οποία θα λειτουργεί πιθανότατα σε απόρρητες, μυστικές συνεδριάσεις, με στόχο να μην μπορεί να μάθει ο λαός τις λεπτομέρειες από τις παράνομές πράξεις του.

Σε όλα  αυτά να προσθέσουμε και τη στοίχιση των Πετσομένων  ΜΜΕ στην κυβέρνηση, όπου πολύ προσεχτικά και επιφανειακά καλύπτουν ένα τέτοιο ζήτημα μείζονος πολιτικής σημασίας.

Ασφαλώς  ο ΠΘ είναι  υπόλογος ο ίδιος για αυτή την υπόθεση, και μάλιστα την ώρα που δεν είναι καν διασφαλισμένο ότι έχει πάψει να παρακολουθεί δεκάδες χιλιάδες πολίτες, ιδίως πολιτικούς του αντιπάλους, να εγγυηθεί ότι θα δώσει οποιαδήποτε διέξοδο και θα διευκολύνει πραγματικά αυτό που πρωτίστως απαιτείται αυτή τη στιγμή: μια σοβαρή και εις βάθος, ανεξάρτητη ποινική έρευνα των παράνομων πράξεων της ίδιας της κυβέρνησης.Παιχνίδια με την φωτιά δεν παίζεις γιατί στο τέλος θα καψαλιστείς …και η κυβέρνηση κινδυνεύει να συμπαρασύρει τα πάντα στην πτώση της – από τη στοιχειώδη σοβαρότητα, μέχρι τη συνταγματική νομιμότητα.

Θεωρούμε ότι όπως όλοι οι πολίτες έχουμε όχι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να διατυπώνουμε ελεύθερα τις απόψεις και τα επιχειρήματά μας για ζητήματα που αφορούν τη δημοκρατία.

Πρέπει να απαιτήσουμε να μάθουμε ποιοι είναι οι χιλιάδες που παρακολουθεί η ΕΥΠ για λόγους «εθνικής ασφάλειας». Πρέπει να τιμωρηθούν οι άμεσα εμπλεκόμενοι. 

Να εκφραστεί η οργή στην απόπειρα της κυβέρνησης να συγκαλύψει το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών βαφτίζοντας το «νόμιμες επισυνδέσειες».

Στοιχειώδες καθήκον του κινήματος υπεράσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών είναι να καταργηθούν στο σύνολό τους όλες εκείνες οι διατάξεις οι οποίες επιτρέπουν την μα;ζική παρακολούθηση πολιτών μέσω social media ή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων χάριν δήθεν προστασίας της εθνικής ασφάλειας, διότι αυτές την επικαλούνται προσχηματικά και πλεονάζουν, παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα πολιτών .

Εκτενέστατα ρεπορτάζ με αναφορές στο σκάνδαλο των υποκλοπών :

https://prin.gr/2022/08/episyndeseis/?fbclid=IwAR0-

https://www.rednblack.gr/arthra/o-manatzer-koriakos/?fbclid=IwAR0ZM_ApRuiFJ4IoJZMkBZLkDRfl4fqyOYlZkEwref91HIJv2RaIynys2AM

https://www.news247.gr/politiki/liakos-zormpa-mporoyn-na-echoyn-oi-polites-gnomi.9719020.html?fbclid=IwAR0ZM_ApRuiFJ4IoJZMkBZLkDRfl4fqyOYlZkEwref91HIJv2RaIynys2AM